one will burn

Emika - Emika

2012-01-22T19:51:00.003+02:00

EMIKA

Emika

(Ninja Tune, 2011)

Η πιο κοινή περιγραφή για τη μουσική της Emika που θα βρείτε να κυκλοφορεί είναι αυτή του 'θηλυκού James Blake'. Όπως συνήθως βέβαια τέτοιου είδους περιγραφές είναι απλουστεύσεις που αδικούν αφόρητα τη μουσική. Όχι ότι η Emika δεν έχει σχέση με τον James Blake. Το αντίθετο: Η βάση της είναι το dubstep και η σκηνή του Bristol, στο οποίο φέρνει μία pop ευαισθησία. Απλά, η μουσική που περιέχεται στο ντεμπούτο της νομίζω ότι καταφέρνει πολλά περισσότερα από ότι αυτή του Blake. Οπότε ας τον ξεχάσουμε αυτόν προς το παρόν, και ας επικεντρωθούμε στο προκείμενο: Στο dubstep λοιπόν, προσθέσετε και μία καλή δόση techno. Επίσης και λίγο trip hop. Για την ακρίβεια λίγο περισσότερο: είναι πολλά τα σημεία που το 'emika' φέρνει στο μυαλό το third των portishead. Σαν κερασάκι στην τούρτα βάλτε και το κλασσικό πιάνο που σπούδαζε η emika τόσα χρόνια. Οπότε παίρνουμε σαν αποτέλεσμα έναν ψυχρό, ηλεκτρονικό δίσκο με τρομακτικά μπάσα, άψογης ηχητικής τεχνικής, που όμως οργανώνεται γύρω από 'τραγούδια' με την πιο παραδοσιακή έννοια, μία σχεδόν gothic ατμόσφαιρα, υπόγεια, σκοτεινά τοπία να σχηματίζονται στο φόντο, μία πολύ όμορφη φωνή (τις περισσότερες φορές επεξεργασμένη) και πολύ δυνατές συνθέσεις που μπορούν σταθούν σαν αυτόνομες pop δημιουργίες. Οπότε μοιραία όταν τελειώνει ο δίσκος μένεις να θέλεις κι άλλο. Κάτι σχετικά απλό ευτυχώς: πατά ξανά και ξανά το repeat. Και από εκεί και πέρα έχουν φύγει τελείως από το μυαλό σου όλες οι αναφορές και οι ομοιότητες. Θα ήταν σίγουρα μέσα στους καλύτερους δίσκους της προηγούμενης χρονιάς αν είχε βγει λίγο νωρίτερα.

9.0

Those will burn: 3 hours, the long goodbye, drop the other

Pan Pan - That pink dot up in the sky

2012-01-05T14:40:00.004+02:00

Pan Pan

That pink dot up in the sky

(ΕΡ 2012)

Το πρώτο κομμάτι -you! (god, it's been a long time) το είχα πρωτοακούσει σ'ενα panikoval πριν λίγο καιρό και μου είχε κάνει εντύπωση η γαλήνια ανατριχίλα που έβγαζε. Όπως και το morninghope (κομματάρα) το είχαμε ακούσει λίγο νωρίτερα από τον δίσκο.
Όταν έμαθα ότι ο δίσκος (κατά βάση) είναι γραμμένος στο nintendo DS, εκτός του ότι εκνευρίστηκα γιατί εγώ πχ στο nanoloop έχω καταφέρει μια τρύπα στο νερό και όχι με ήχο..., τον άκουσα με περισσότερη περιέργεια. Η οποία (περιέργεια) ξεχάστηκε με την εισαγωγή του you! (god, it's been a long time). Αυτές τις 5 μέρες ο δίσκος είναι συνοδευτικό σε ότι κάνω. Κομμάτια όπως το clear like now, foorfoor είναι μαγευτικά και ο γαλήνιος ρυθμός του ΕΡ τουλάχιστον σε εμένα έχει ευεργετικές ιδιότητες.
Ακούγεται τρομερό κλισέ αλλά θα μπορούσε να είναι μουσική για μια ταινία που δεν έχει γυριστεί ακόμα..έχει εκείνη την ποιότητα να σε κάνει να φαντάζεσαι σκηνές, να ζωγραφίζεις τοπία, να σχεδιάζεις περίεργες πόλεις. Μου θύμησε έντονα το Super-Cannes του Ballard.

Στο bandcamp μπορεί να βρει κάποιος περισσότερες πληροφορίες.

9.5

Those will burn: you!, morninghope, clear like now

λίστες λίστες λίστες

2011-12-21T16:58:00.013+02:00

αφού ανεβάσαμε σαν onewillburn τις λίστες ήρθε η ώρα για τις ατομικές μας...(έτσι για να γεμίσουμε λίστες)

Από bombbier:

01. Tom Waits - Bad As Me
02. The Boy - Ηλιοθεραπεία
03. Radiohead - King of the Limbs
04. PJ Harvey - Let England Shake
05. Girls - Father, Son, Holy Ghost
06. Dirty Beaches - Badlands
07. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
08. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
09. Black Lips - Arabia Mountain
10. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
11. James Blake - James Blake
12. Danger Mouse - Rome
13. 2L8 - New Battles Without Honor and Humanity
14. Μανώλης Αγγελάκης - Τι κάνουν οι σκιές την νύχτα;
15. Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Ο Ελάχιστος Εαυτός
16. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
17. Vivian Girls - Share the Joy
18. Lykke Li - Wounded Rhymes
19. Dum Dum Girls - Only in Dreams
20. Baby Guru - Baby Guru

από worker 11811:

1. The Boy - Ηλιοθεραπεία / Μαύρο Αίμα
2. Gang Gang Dance - Eye Contact
3. Tom Waits - Bad as me
4. PJ Harvey - Let England Shake
5. Dirty Beaches – Badlands
6. Arch & Matheos - Sympathetic Resonance
7. Danger Mouse & Daniele Luppi – Rome
8. Bibio - Mind Bokeh
9. Tyler the Creator - Goblin
10. Puscifer - Conditions of my parole
11. Fleet Foxes - Helplessness Blues
12. Frank Ocean - Nostalgia, ULTRA
13. Glasvegas - EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\
14. The Atlas Moth - An Ache for the Distance
15. Nicolas Jaar - Space is only noise.
16. Atlas Sound - Parallax
17. James Blake - James Blake
18. Magdalena Solis – Hesperia
19. Talib Kweli - Gutter Rainbows
20. Jay-Z & Kanye West - Watch the throne

Από music.stalker:

1. The Boy - Ηλιοθεραπεία / Μαύρο Αίμα
2. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
3. PJ Harvey - Let England Shake
4. Washed out – Within and Without
5. Tom Waits – Bad as me
6. Dirty Beaches - Badlands
7. Danger Mouse – Rome
8. James Blake – James Blake
9. M83 - Hurry Up, We're Dreaming
10. The Black Keys – El Camino
11. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
12. Arctic Monkeys – Suck it and see
13. The Roots – undun
14. Glasvegas - EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\
15. Wilco - The Whole Love
16. Jay-Z & Kanye West - Watch the throne
17. Lykke Li - Wounded Rhymes
18. Radiohead - King of the Limbs
19. Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Ο Ελάχιστος Εαυτός
20. Tyler the Creator – Goblin

01. The Boy - Ηλιοθεραπεία/Μαύρο Αίμα

2011-12-20T00:01:00.002+02:00

[...]

ο worker είχε γράψει: ας τα πω πιο απλά: δυσκολεύομαι να περιγράψω το δίσκο στο σύνολό του, γιατί είναι ό,τι πιο όμορφο έχω ακούσει εδώ και πολύ, πολύ, πολύ καιρό. Ναι, καλύτερο από τα δύο προηγούμενα του The Boy, και επί της ουσίας καλύτερο από ο,τιδήποτε μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή. Πάρτε για παράδειγμα το 'άνθρωπος': έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ τις 100 ακροάσεις, συνεχίζει να μου προκαλεί την ίδια έκπληξη, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί με τόσο απλό τρόπο να δημιουργεί κάτι τόσο συγκλονιστικό.

να προσθέσω απλά πως πολλοί δίσκοι φέτος με έκαναν να ανατριχιάσω, να σκεφτώ, να νοιώσω, αρκετοί με συντρόφευαν στις σέλιδες βιβλίων, με πολλούς κόλλησα όμως αυτός ο δίσκος ήταν καθηλωτικός από την πρώτη νότα. Χάζευα το κένο όταν τον άκουγα και ένοιωθα να με χτυπάει. Αν και επιμένω πως το Please make me dance είναι έστω και λίγο καλύτερο, το ηλιοθεραπεία ήταν μια από τις καλύτερες μουσικες εμπειρίες που είχα φέτος.

02. Tom Waits - Bad As Me

03. Gang Gang Dance - Eye Contact

04. Pj Harvey - Let England Shake
05. Radiohead - The King of Limps
06. Dirty Beaches - Badlands
07. Girls - Father, Son, Holy Ghost
08. Danger Mouse&Daniel Luppi - Rome
09. Arch/Matheos - Sympathetic Resonance
10. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

02. Tom Waits - Bad As Me

2011-12-19T00:04:00.008+02:00

[...]

It felt like four in the morning/What sounded like fire works
Turned out to be just what it was/The stars looked like diamonds

Τελικά ότι γυαλίζει πολλές φορές είναι χρυσός. Και αυτός ο δίσκος είναι πέρα για πέρα κλασικός waits. Δεν μπορώ να ξέρω αν αυτός ο δίσκος θα κάνει κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ να πάρει τους δίσκους αλλά είμαι σίγουρος πως σε όποιους αρέσει ο τομ, εδώ θα βρουν κομμάτια τους, που έχουν αφήσει σε παλιότερους δίσκους. Βρήκα μέσα του χιλιάδες κομμάτια μου, από το λύκειο, την αρχιτεκτονική και κάποια ξενίτια για να φτιάξω μακέτες με το frank wild years, το small change και τον κέρουακ...Εκατοντάδες ώρες παρέα με βιβλία και τον δίσκο στο repeat...

03. Gang Gang Dance - Eye Contact

2011-12-18T22:30:00.006+02:00

ξέρω ότι ο worker το λάτρεψε, αν και δεν έκανε πότε ένα ποστ για αυτό...θα περιμένω να γράψει 2 λόγια....
>>>>>>
ε, πως να μην το λατρέψεις! ειδικά αφού άκουσα και τις παλιότερες δουλειές τους, τον εκτίμησα ακόμα περισσότερο. Γιατί βλέπεις την εξέλιξη και την πορεία τους. Η οποία ναι μεν ήταν αργή και βασανιστική αλλά άξιζε τον κόπο. Και καταλαβαίνεις ότι δεν έτυχε απλά να γράψουν κομματάρες που σου κολλάνε με τη μία στο μυαλό, όπως το adult goth και το mindkilla (κυριολεκτικά!) αλλά ότι αυτά προέκυψαν μέσα από μία επίπονη διαδικασία που κράτησε χρόνια. και για μένα αυτό έχει μεγαλύτερη αξία!

04. Pj Harvey - Let England Shake
05. Radiohead - The King of Limps
06. Dirty Beaches - Badlands
07. Girls - Father, Son, Holy Ghost
08. Danger Mouse&Daniel Luppi - Rome
09. Arch/Matheos - Sympathetic Resonance
10. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

04. PJ Harvey - Let England Shake

2011-12-17T13:32:00.006+02:00

[...]

Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά που ακούω αυτόν το δίσκο ανατριχιάζω. Ποτέ δεν ήμουν φαν της pj και βρίσκω τώρα πως τα πράγματα που με ενοχλούσαν σε αυτό το δίσκο γίνονται πλεονεκτήματα. Όσο περισσότερο τον ακούω, τόσο περισσότερο βρίσκω μέσα του την σύγχρονη αγγλία. Έστω κι αν αρχικά ελέω radiohead δεν πήρε πολλές ακροάσεις, τελικά κατάφερε να τους περάσει γιατί απλά όταν μπλέκεσαι μαζί του γίνεσαι ένα. Ανατριχιαστικός δίσκος.

05. Radiohead - The King of Limps
06. Dirty Beaches - Badlands
07. Girls - Father, Son, Holy Ghost
08. Danger Mouse&Daniel Luppi - Rome
09. Arch/Matheos - Sympathetic Resonance
10. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

05. Radiohead -The King of Limbs

2011-12-16T09:55:00.006+02:00

Είχα τόσο καιρό να περιμένω έτσι για ένα δίσκο. Είχα τόσο καιρό να δω να γίνεται τέτοιος χαμός την ημέρα που θα έβγαινε (εγώ να περιμένω ατέλειωτες ουρές σε πολεοδομία - εφορία να μην τον έχω ακούσει και να διαβάζω σε twitter και fb τρελαμένο κόσμο). Είχα καιρό να ακούσω ένα δίσκο και να μου σκάσουν στο μυαλό χιλιάδες εικόνες από το πρώτο άκουσμα (ειδικότερα τα τέσσερα πρώτα τραγούδια).

Γιατί στο 05 τότε κι όχι στο 01...;;;Δύσκολο να πω(από το 7-2 για μένα όποια σειρά και να βάζαμε θα ήταν το ίδιο...ή σχεδόν το ίδιο)

...αλλά στο νο01 είναι πραγματικά ο καλύτερος δίσκος που άκουσα φέτος....

07. Dirty Beaches - Badlands
07. Girls - Father, Son, Holy Ghost
08. Danger Mouse&Daniel Luppi - Rome
09. Arch/Matheos - Sympathetic Resonance
10. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

06. Dirty Beaches – Badlands

2011-12-15T15:02:00.006+02:00

[...] Το τελικό αποτέλεσμα δημιουργεί μια τζαρμουσιακή αίσθηση ασπρόμαυρου κακοτυπομένου φίλμ γυρισμένο σε μίλια δρόμων με ένα αυτοκίνητο σαν του κερουακ στο βιβλίο "ο δρόμος". Κολλάει στο ipod και σε στοιχειώνει. Από τα πιο πολυπαιγμένα άλμπουμ του ιποντ μου..

07. Girls - Father, Son, Holy Ghost
08. Danger Mouse&Daniel Luppi - Rome
09. Arch/Matheos - Sympathetic Resonance
10. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

07. Girls - Father, Son, Holy Ghost

2011-12-14T18:42:00.004+02:00

αυτό που είχα γράψει τότες είναι ακριβώς η αίσθηση που μου έχει αφήσει ο δίσκος:
[...]είναι πράγματι ένας παλιομοδίτικος δίσκος, όχι επιτηδευμένα αλλά γιατί αυτό γνωρίζει να κάνει καλύτερα ο owens..Αξίζει προσοχής..είναι σαν να γυρνά κάποιος το νοτινγκ χιλ αλλά στη νέα υορκη με τon Hugh Laurie σαν William Thacker...xmm αυτό.

08. Danger Mouse&Daniel Luppi - Rome
09. Arch/Matheos - Sympathetic Resonance
10. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

Charlotte Gainsbourge - Stage Whispers

2011-12-13T17:13:00.004+02:00

Charlotte Gainsbourge

Stage WHispers

(Because Music, 2011)

Η Charlotte Gainsbourge, πέρα από το να είναι η κόρη του Serge, με τον οποίο ηχογράφησε το προβοκατόρικο lemon incest στις αρχές του '80, έχει καταφέρει να καθιερωθεί και μέσα από τις δικές της καλλιτεχνικές αναζητήσεις· κυρίως ως ηθοποιός (βλέπε antichrist, melancholia κτλ) αλλά και ως τραγουδίστρια. Έχει κυκλοφορήσει δύο δίσκους μέχρι τώρα: το 5:55 σε συνεργασία με τον Jarvis Cocker και σε παραγωγή των Air, το οποίο ήταν συμπαθητικό, και το IRM σε συνεργασία με τον Beck, που ήταν πολύ δυνατό. Το Stage Whisper δεν είναι ακριβώς καινούργιος δίσκος. Είναι κομμάτια που περίσσεψαν από το IRM στο πρώτο cd, και μία ζωντανή ηχογράφηση στο δεύτερο. Όσο αφορά στα 'νέα' κομμάτια, μόνο για περισσεύματα δεν μοιάζουν. Κάπου ανάμεσα στην electro pop και μερικές πιο 'κλασσικές' αναφορές, περιέχει ορισμένα πιο upbeat κομμάτια, όπως το All the rain (ε, το 'upbeat' ίσως είναι λίγο τραβηγμένο...) και το Paradisco που τα πάνε μία χαρά, με την φωνή της να κάνει όμορφη αντίθεση με το background, αλλά και πολύ όμορφες 'μπαλάντες' (όχι κατά το 'χρυσές μπαλάντες' περισσότερο κατά το 'οι μπαλάντες του Dylan') όπως το Memoir που φέρνει στο μυαλό Suzanne Vega με λίγο πιο πειραγμένους στίχους: "... I remember you undressing as I set myself on fire...", για κάποιο λόγο αυτός ο στίχος μου καρφώθηκε στο μυαλό από την πρώτη φορά που τον άκουσα. Όπως και να 'χει, και τα 8 κομμάτια δεν πρόκειται να τα βαρεθείς εύκολα.
Αλλά η αληθινή αποκάλυψη είναι το live, και κυρίως τα κομμάτια από τον πρώτο δίσκο. Ο λίγο soft/ξενέρωτος χαρακτήρας που έχουν στις studio εκτελέσεις (ελέω air φαντάζομαι...) έχει υποστεί εδώ ένα - κυρίως ηλεκτρικό - ρετουσάρισμα, που απελευθερώνει από μέσα τους μία δυναμική που δεν μπορούσες να την φανταστείς. Για παράδειγμα το Set yourself on Fire (so take these matches off of me and set yourself on fire - ο Jarvis αφιερώνει) με το αλά phantom of the opera ριφ, και το Τhe operation με το μπάσο ανεβασμένο και τον κιθαριστικό ρυθμό (που παρεμπιπτόντως μου θυμίζει λίγο Γιοκαρίνη!) είναι και τα δύο από τα highlights. Αντίστοιχα όμορφες και ενεργητικές και οι εκτελέσεις των Af607105 και The Song That We Sing (που θα μπορούσε να είχε γίνει χιτάκι). Εξίσου καλά και τα κομμάτια από το IRM, αλλά αυτά ήταν καλά και στο δίσκο, οπότε η έκπληξη είναι μικρότερη. Το Heaven Can Wait πάντως μάλλον ξεχωρίζει λίγο από τα υπόλοιπα του IRM. Α, έχει και μία διασκευή στο Just like a woman. Αυτά. Άντε και περιμένουμε ένα καινούργιο δίσκο.

8.5

Those will burn: Paradisco, Set Yourself on Fire, The Operation

08. Danger Mouse&Daniele Luppi - Rome

2011-12-13T06:40:00.002+02:00

Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί τελικά ποτέ δεν γράψαμε τις σκέψεις μας για αυτόν τον δίσκο. Και norah jones και jack white και 15 κομματάρες. Ακόμα και τώρα, μου είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω αυτόν τον δίσκο. Για αυτό.
Ο δίσκος, εμπνευσμένος από τα σπαγγετι γουεστερν (τα οποία και δεν έχω δει ποτέ) έχει την λυρικότητα του dangermouse. Έχει μέσα σινεματικές μελωδίες αλλά ποτέ δεν θυμίζει σουντρακ. Είναι δίσκος αργός. Ήσυχος. Γλυκός. Δεν είναι δίσκος πολής. Κι όταν μερικές φορές θυμίζει δύση, τότε γίνεται ακόμα καλύτερος..

09. Arch/Matheos - Sympathetic Resonance
10. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

09. Arch/Matheos - Sympathetic Resonance

2011-12-12T06:00:00.001+02:00

Μέταλ δίσκος στο τοπ τεν....ohh weah...o worker έγραψε πριν λίγες μέρες:

[...]Το Sympathetic Resonance, σαν σωστός progressive δίσκος, δεν σου χαρίζεται με την πρώτη. Θέλει μερικές ακροάσεις για να μπεις στο κλίμα του. Αλλά όταν αυτό γίνει, όλα είναι μία χαρά. Και ευτυχώς έχουμε να κάνουμε με σοβαρούς μουσικούς, οπότε ο δίσκος, αν και κλείνει το μάτι στο παρελθόν, πατάει γερά στο παρόν και ακούγεται όσο σύγχρονος χρειάζεται. Το βάρος βέβαια πέφτει στον Matheos, που προσφέρει 6 progressive συνθέσεις, με διάρκεια από 5:30 έως 14 λεπτά. Δαιδαλώδεις, πολύπλοκες και με πολύ πιο μεταλλικό χαρακτήρα από αυτόν που είχαν οι ώριμες δουλειές των Fates, (το κλείσιμο του ματιού στο παρελθόν που λέγαμε) αλλά ταυτόχρονα να δείχνουν ότι δεν αγνοούν καθόλου τον τρόπο με το οποίο εξελίχθηκε η μουσική.

10. Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP
11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

10. Acid Baby Jesus - Acid BAby Jesus LP

2011-12-11T11:12:00.004+02:00

[...]Μπήκαμε στην 10αδα, με ένα δίσκο που τον άκουσα, τώρα στα τελειώματα του χρόνου και με ξετίναξε. Τα παιδιά παίζουν απίστευτη μουσική με δύναμη και πάθος. Δυναμικά και όμορφα κομμάτια με lofi υπόγεια αισθητική...50'ς, 60'ς και ολίγον από 70'ς σε πολλά γκάζια κάνουν τους nmeφτιαχμένους νεοgarage τύπους να μοιάζουν λίγοι...και χωρίς φανφάρες ε!

11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

11. Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων

2011-12-10T12:31:00.004+02:00

[...]

Πολλά βήματα μπροστά από την προηγούμενη προσπάθεια για έναν μουσικό ο οποίος καταφέρνει να γράψει σε πολλάπλα μουσικά επίπεδα διαβαθμίσεις συναισθηματικές, εικόνες και αγωνίες. Είναι ένας σύγχρονος ελληνικός δίσκος. Μπολιασμένος με την ικανότητα να σε κολλάει. Να στριφογυρίζει στο μυαλό σου και να σε γεμίζει με εικόνες. Τον λιώνω ακόμα γιατί μου θυμίζει πολλά και τίποτα. Καταπληκτικός.

12. Bibio - Mind Bokeh
13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

12. Bibio - Mind Bokeh

2011-12-09T14:55:00.005+02:00

Το Mind Bokeh είναι από αυτούς τους δίσκους που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ‘διακριτικούς’. Με άλλα λόγια, ένας από τους δίσκους που δεν σε εντυπωσιάζουν εύκολα, δεν σου καρφώνονται στο μυαλό και που στις σημερινές ταχύτητες με τις οποίες ακούμε μουσική είναι πολύ πιθανό να τον ακούσεις μία φορά και να μην τον ξαναπιάσεις. Αν όμως δεν το ξεχάσεις τελείως, τότε θα αρχίσει να επανέρχεται όλο και πιο συχνά στο playlist σου, και στο τέλος θα καταλήξεις να τον ακούς συνέχεια. Η αξία του βρίσκεται μάλλον στην λεπτομέρεια, σε όλα εκείνα το στοιχεία που δεν τα προσέχεις στην αρχή αλλά τα ανακαλύπτεις σιγά σιγά και με υπομονή. Και σε αυτόν τον τομέα, είναι ό,τι καλύτερο βγήκε φέτος.

13. Tyler the Creator - Goblin
14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

13. Tyler the Creator - Goblin

2011-12-08T10:29:00.005+02:00

Πίσω από τους ακραία προκλητικούς στίχους, την αιρετική συμπεριφορά και το hype που τους περιστοίχισε σχεδόν άμεσα, οι odd future και ο tyler αποτελούν μία νέα ανάσα για το hip hop. Μπορεί όλα τα υπόλοιπα να την υποσκιάζουν, αλλά μία μικρή μουσική ιδιοφυΐα μοιάζει να ανατέλλει. Με το Yonkers, το καλύτερο ίσως κομμάτι για φέτος, να είναι η αιχμή του δόρατος, το Goblin περιλαμβάνει 73 λεπτά σκληρού, και με έναν καινούργιο τρόπο μινιμαλιστικού hip hop, που από τη στιγμή που ξεπεράσεις το σοκ ή τον εκνευρισμό που μπορεί να προκαλέσουν οι στίχοι, είναι απολαυστικό.

14. Black Lips - Arabia Mountain
15. Puscifer - Conditions of my parole
16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

14. Black Lips - Arabia Mountain

2011-12-07T17:58:00.003+02:00

Acid Baby Jesus - Acid Baby Jesus LP

2011-12-06T17:50:00.009+02:00

Acid Baby Jesus

Acid Baby Jesus LP

(Slovenly, 2011)

Τους είδα ένα βράδυ σ' ένα υπόγειο παίζοντας πριν τους crash normal και μου είχε κάνει εντύπωση ότι ήταν σούπερ (για ένα άγνωστο για μένα γκρουπ). Βρώμικος ήχος και πολύ δύναμη και κέφι. Τότε έδιναν μια κασέτα, την οποία και δεν πρόλαβα να αγοράσω...Πλάκα έχει λέω...γουστάρει ο κόσμος...Όταν βρήκα και άκουσα την κασέτα κατάλαβα τι παίζει. Μπόμπα..όπως μπόμπα είναι και τα δύο 7'' που ακολούθησαν πριν βγεί το LP...
Έλα όμως που όταν μπαίνει αυτός ο δίσκος χάνεις τη μπάλα. Το tomboy είναι κομμάτι που δεν θα έλειπε από τον πρώτο δίσκο των Horrors (ίσως και καλύτερο από το count in fives). Τρομερό ριφ, τύμπανα ρυθμικά και μια φωνή από τα πιο βρώμικα υπόγεια...Απίστευτο..
Ο δίσκος είναι ένα μείγμα καλού lo-fi garage και ατόφιας punk διάθεσης. Κανένα κομμάτι δεν υστερεί, και είναι τόσο καλοδουλεμένα που νοιώθεις κάθε νότα, κάθε στακάτη μελωδία.
To Mesmerized θυμίζει black lips στα καλύτερα τους και ο ήχος από το ντέφι ή από μαράκες ή από δεν-ξέρω-γω-τι είναι μαγευτικός...το ίδιο και στο "Why Aren't You Laughing Now?" όπου έχουν μια 50'ς νοσταλγική διάθεση η οποία στο ρεφραιν γίνεται κολλητική.

Από τα αγαπημένα μου το "Tooth To Toe", είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως απλοί μα ρεαλιστικοί στίχοι, βρισκόμενοι μέσα σε μια μελωδία, μπορούν να δώσουν σημάδια ξενοιασιάς κι όχι μαυρίλας:...ακόμα κι αν πρέπει να βρεις φράγκα για το νοίκι...

Στο Homo Sapiens τα βαριά μπλουζ ριφς, οι γμηστερές κιθάρες στο βάθος και η cramps αισθητική φτιάχνουν ένα κομμάτι βγαλμένο από εφιάλτες. Καθηλωτικό.

Μόνο εμένα μου φαίνεται πως ο nobunny θα ήθελε πολύ να είχε γράψει το I'm A Baby;;;

Είναι δίσκαρος. Χωρίς αμφιβολία τα παιδιά το έχουν. Γράφουν όμορφη μουσική και τουλάχιστον εμένα το αηποντι έχει κολλήσει στο repeat...

9.1

Those will burn: Tomboy, Μesmerized, Tooth To Toe

υγ: μακάρι να έφερναν τους black lips για μια συναυλιάρα οι 2 τους στην ελλάδα...από όσο είδα βολτάρουν μαζί στην ευρώπη...

15. Puscifer - Conditions of my parole

2011-12-06T09:37:00.005+02:00

[...]Απλά το conditions of my parole είναι ένας δίσκος που έγινε χωρίς κανένα άγχος και μάλλον χωρίς να προσπαθεί να είναι κάτι συγκεκριμένο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έγινε και πρόχειρα. Αντιθέτως οι συνθέσεις είναι όλες ιδιαίτερα προσεγμένες, τα ηχοτοπία που δημιουργούν οι διάφοροι μουσικοί που συμμετέχουν είναι όλα όμορφα και μετρημένα. Και έτσι απλά και από το πουθενά, προκύπτει ένας πολύ όμορφος και προσεγμένος δίσκος. Πάντα τέτοια!

16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis
17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

When you grow up your heart dies

2011-12-05T15:21:00.003+02:00

Τον ζηλεύω τον the boy. Για την ακρίβεια ζηλεύω την παραγωγικότητά του. Πρίν καλά καλά χωνέψουμε την ηλιοθεραπεία, μας σερβίρει καινούργιο δίσκο. Από την θεατρική παράσταση Luv, της ομάδας Square Team. Το κατεβάζετε δωρεάν εδώ.

Arch / Matheos - Sympathetic Resonance

2011-12-05T02:03:00.004+02:00

Arch/Matheos

Sympathetic Resonance

(Metal Blade, 2011)

Διάβασα πρόσφατα τα δύο πρώτα βιβλία από την Τριλογία της Μασσαλίας του Ζαν-Κλωντ Ιζζό. (το μαύρο τραγούδι της μασσαλίας και το τσούρμο – μόλις τελειώσω με τον murakami, θα διαβάσω και το τρίτο, αλλά μάλλον θα πάρει λίγο καιρό…). Και στα δύο βιβλία ο ήρωας (μπάτσος στο πρώτο, πρώην μπάτσος στο δεύτερο) καθοδηγείτε στις πράξεις του από μία νοσταλγία για την εφηβεία του· τους ανθρώπους και τα γεγονότα του τη σημάδεψαν. Στο μαύρο τραγούδι όταν μαθαίνει για τη δολοφονία ενός εφηβικού φίλου του, απλά ξέρει ότι πρέπει να ψάξει να βρει τι συνέβη. Όταν και ο δεύτερος φίλος της παρέας δολοφονείται και η εφηβική του αγάπη εξαφανίζεται το θέμα είναι πλέον μονόδρομος. Στο τσούρμο, αντίστοιχα ξεκινάει η περιπέτειά του όταν αποφασίζει να βοηθήσει μία ξαδέρφη του με την οποία μεγάλωσαν μαζί. Ο Φαμπιό έλκετε από κάποια αόρατη δύναμη στα γεγονότα που σχετίζονται με την εφηβική του ζωή χωρίς να μπορεί να ελέγξει την έλξη αυτή κινδυνεύοντας να καταστραφεί (τελικά απλά φεύγει από την αστυνομία, not bad…). Ένα μεγάλο μέρος και των δύο βιβλίων κατακλύζεται από τις αναμνήσεις του ήρωα, που παρεμπιπτόντως δεν βοηθάνε και ιδιαίτερα την εξέλιξη της πλοκής. Ε, λοιπόν, αυτό το μοτίβο της ακαταμάχητης έλξης που ασκούν οι αναμνήσεις των εφηβικών χρόνων μου αρέσει πολύ, ή καλύτερα, πιστεύω ότι για μερικούς ανθρώπους, πχ εγώ, η έλξη αυτή είναι κάτι απόλυτα υπαρκτό. Έτσι λοιπόν, όταν διάβασα ότι κυκλοφόρησε καινούργιος δίσκος συνεργασίας του John Arch και του Jim Matheos, ήξερα ότι έπρεπε να γράψω για αυτόν, χωρίς καν να ξέρω τι ακριβώς παίζουν σε αυτό το δίσκο. Ο Matheos ήταν ο ιθύνον νους των Fates Warning, o Arch ο πρώτος τραγουδιστής τους. Οι Fates Warning ήταν αμερικάνικο συγκρότημα που στη αρχή της ζωής του έπαιζε power metal. Εξελίχτηκαν όμως πολύ γρήγορα, άλλαξαν τραγουδιστή, κάπου στην πορεία βρήκαν έναν από τους καλύτερους drummers που έχω ακούσει και μεταλλάχτηκαν σε ένα υπέροχο progressive σχήμα, από αυτά που δίνουν βάση στις συνθέσεις και όχι στη αυνανιστική επίδειξη δεξιοτήτων που πολύ συχνά συνδέεται με το είδος. Μετά από αρκετούς όμορφους δίσκους ξέφυγαν και από το progressive, έφτιαξαν έναν απίστευτο δίσκο (a pleasant shade of grey) και μερικούς πολύ όμορφους δίσκους μετά μπήκαν στον πάγο. Σε όλα αυτά λοιπόν, προσθέτουμε ότι ήταν από τους μουσικούς ήρωες της εφηβείας μου. Οι δίσκοι βέβαια στους οποίους τραγουδούσε ο Arch βγήκαν πολύ πριν εγώ αρχίσω να ασχολούμαι με τη μουσική, αλλά τότε ακούγαμε τους παλιούς δίσκους με την ίδια συχνότητα που ακούγαμε τους καινούργιους. Θεωρητικά, θα έπρεπε να μου φανεί λίγο ύποπτο που ο κύριος Matheos αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην αρχή της μουσικής του ζωής· έχουν περάσει 25 χρόνια από τότε. Στην πραγματικότητα δεν με απασχόλησε καθόλου, και ρίχτηκα στην ακρόαση του δίσκου. Αλλά σε αντίθεση με τον Φαμπιό που παραλίγο να πληρώσει τη νοσταλγία του με το τομάρι του (δις, και φαντάζομαι τρις) ενώ στην πορεία έφαγε και αρκετό ξύλο, εγώ ανταμείφτηκα για την δικιά μου. Το Sympathetic Resonance, σαν σωστός progressive δίσκος, δεν σου χαρίζεται με την πρώτη. Θέλει μερικές ακροάσεις για να μπεις στο κλίμα του. Αλλά όταν αυτό γίνει, όλα είναι μία χαρά. Και ευτυχώς έχουμε να κάνουμε με σοβαρούς μουσικούς, οπότε ο δίσκος, αν και κλείνει το μάτι στο παρελθόν, πατάει γερά στο παρόν και ακούγεται όσο σύγχρονος χρειάζεται. Το βάρος βέβαια πέφτει στον Matheos, που προσφέρει 6 progressive συνθέσεις, με διάρκεια από 5:30 έως 14 λεπτά. Δαιδαλώδεις, πολύπλοκες και με πολύ πιο μεταλλικό χαρακτήρα από αυτόν που είχαν οι ώριμες δουλειές των Fates, (το κλείσιμο του ματιού στο παρελθόν που λέγαμε) αλλά ταυτόχρονα να δείχνουν ότι δεν αγνοούν καθόλου τον τρόπο με το οποίο εξελίχθηκε η μουσική. Από την άλλη ο Arch προσθέτει το δικό του χρώμα: Ο τρόπος που τραγουδάει είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικός, θα έλεγα συνεχής και οργανικός. Παρόλο που οι λέξεις είναι ξεκάθαρες, δημιουργεί την αίσθηση ότι πρόκειται για μία συνεχόμενη εκφορά, σαν η μία λέξη να μπαίνει μέσα στην άλλη δημιουργώντας ένα ενιαίο αποτέλεσμα. Και τελικά, ο δίσκος ξεπερνάει τη νοσταλγία και αποκτάει μία καθαρά δική του υπόσταση. Και μου χαρίζει ένα χαζό χαμόγελο κάθε φορά που τον ακούω.

8.9

Those will burn: Midnight Serenade, On the Fence, Any Given Day (Strangers Like Me).

16. Chelsea Wolfe - Apokalypsis

2011-12-04T23:49:00.004+02:00

Το ότι δεν έκανα ένα ξεχωριστό ποστ για αυτόν τον καταπληκτικό δίσκο είναι γιατί απλά δεν ήξερα τι να πω. Με συνεπήρε από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα και κάθε κομμάτι είναι σα να ακούω τους salem και τους cure μαζί. Φοβερές κλειστοφοβικές μελωδίες, μια καταπληκτική φωνή και ένας δίσκος να λιώνει στο πικαπ...πολλές νύχτες παρέα, με βιβλία και λίγο αλκοολ. Η chelsea wolfe ήταν εκεί ουρλιάζοντας και φτύνοντας μπασογραμμές, κιθάρες και τύμπανα. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως έπρεπε να είναι πολύ πιο πάνω...

17. Fleet Foxes - Helplessness Blues
18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

17. Fleet Foxes - Helplessness Blues

2011-12-04T17:44:00.004+02:00

[...]Δεν υπάρχουν τραγούδια όπως τα Winter Wheel Hymnal και My Protector που να σου καρφωθούν με τη μελωδία τους κατευθείαν στο μυαλό. Τα πράγματα είναι πιο διακριτικά ενώ η φωνή του Pecknold υπερισχύει ξεκάθαρα όλων των υπόλοιπον στοιχείων. Αλλά ταυτόχρονα η ποιότητα των συνθέσεων γίνεται όλο και καλύτερη, οι λεπτομέρειες είναι προσεγμένες και ο δίσκος καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύνολο το οποίο μέσα απο τη μελαγχολία και την απόγνωσή του ξεπροβάλει τελικά όμορφο. After all is said and done I feel the same. All that I hoped would change within me stayed…

18. James Blake - James Blake
19. Glasvegas - EUPHORIC ///HEARTBREAK\\\
20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

NOT YOUR ORDINARY REVIEW

2011-12-04T15:21:00.013+02:00

The Black Keys

El Camino

(Nonesuch; 2011)

NOT YOUR ORDINARY REVIEW
Τα φράγκα, τα κλισέ και ο πόλεμος των genres..

Σκέφτηκα να βάλλω έναν υπέρτιτλο για να φανεί λίγο πιο ενδιαφέρον το ποστ, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να έχει έναν μόνο τίτλο: ‘Ε και;
Διάβασα σήμερα το review για το el camino των the black keys στο pitchfork, -από αυτά που αναλύουν τους στίχους του δίσκου και βγάζουν συμπεράσματα για την εξέλιξη του γκρουπ και την γενικότερη θεώρηση της μουσικής- που γενικά μου αρέσουν… Αλλά εδώ έχουμε άλλη μια κλασσική περίπτωση, όπου ένα γκρουπ που αποθεώθηκε ως indie διαμαντάκι, αντιμετωπίζεται πλέον ως mainstream και υποταγμένο στην μουσική βιομηχανία και το κέρδος… Είχα στο μυαλό μου να γράψω και εγώ ένα φτωχό review γιαυτό, γιατί παίζει συνέχεια τελευταία στο winamp μου, και έτσι σκέφτηκα ότι τελικά τα reviews δεν έχουν ιδιαίτερη αξία πέρα από αυτόν που τα συντάσσει… Στην τελική αυτό είναι και το γαμάτο με την κριτική, καθένας κάνει την δική του… Προσωπικά λοιπόν, ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα, συμπληρώνοντας ευχάριστα τις άλλες ασχολίες μου, όπως να γράφω αυτό το κείμενο. Δεν ξέρω αν θα τον ακούω σε ένα ή σε δέκα χρόνια από τώρα, αν θα πάει την ιστορία της μουσικής ένα βήμα πιο πέρα ή αν όσοι εμπλέκονται με αυτόν θα βγάλουν ένα κάρο λεφτά. Και δεν με απασχολεί να το μάθω άμεσα, για τώρα μου αρκεί που ακούω λίγη μουσικούλα που μου αρέσει. Παράλληλα σκεφτόμουν την όλη ιστορία με τα genres, τα tags στην μουσική και την δημιουργία γενικότερα. Ίσως αυτό που έχει σημασία είναι αν κάτι σε εκφράζει ή σου προσφέρει κάτι την στιγμή που το κάνεις,-ίσως και όχι…
Και επειδή αυτό το ποστ έγινε πολύ προσωπικό, θα πω και κάτι άλλο. Στο πνεύμα της ηλιθιότητας και της νωχελικότητας που με διακρίνει, έχω «συντάξει» πλήθος «θεωριών» και μανιφέστο για διάφορα θέματα που με αποσχολούν, κυρίως για να γελάμε με τους φίλους μου. –κάποια στιγμή πρέπει να τα εκδώσω, για να βγάλω και εγώ κανένα φράγκο- Anyway, αυτό με την μεγαλύτερη απήχηση, θα μπορούσε να έχει σαν τίτλο: το μπιτσόμπαρο. Λέει λοιπόν χοντρικά, αυτή η μεγάλη θεωρία, ότι όταν (χρονικό) αποτύχω ως αρχιτέκτονας θα πάω σε μια παραλία να ανοίξω ένα μπιτσόμπαρο, (παλιά έλεγα αγρότης, -πίσω στην χειρονακτική εργασία, πρωτογενής τομέας κ.α. αλλά μετά από προσαρμογή στα σύγχρονα δεδομένα, η εμπορία αλκοόλ θεωρήθηκε πιο ρεαλιστική). Θα έχουμε φθηνή μπύρα, ωραία μουσική και γενικά απλώς θα περνάμε την ώρα μας… Μάλλον η αποφυγή της πραγματικότητας ελκύει πολλούς...

PS1: Περιμένοντας τη νέα φαινομενολογία… αυτός ο heidigger μας έχει καταστρέψει…
PS2: Όπως έχει πει και ένας μεγάλος: «η ζωή είναι μικρή και ενδεχομένως μία»
Keep it real, yo

8.5

Those will burn: Little Black Submarines, Lonely Boy, Run Right Back

18. James Blake - James Blake

2011-12-04T00:10:00.005+02:00

[...]κι όπως πολύ εύστοχα γράφτηκε στο AllGone: Ο Blake έχει ένα μόνιμο “κόμπο” στο λαιμό αλλά αυτό, φαντάζομαι ότι κάνει το album του, τόσο μουδιαστικά ενδιαφέρον. Ακούγοντάς το, θες να σιωπήσεις. Όχι μόνο εσύ αλλά και ό,τι παράγει θόρυβο στο περιβάλλον.

19. Glasvegas - EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\

2011-12-02T01:30:00.006+02:00

[...]Ότι αυτό το overdose ζάχαρης σου είναι απαραίτητο και οι glasvegas το ικανοποιούν γιατί περιέχουν 100% καθαρή ζάχαρη, χωρίς υποκατάστατα, φρουκτόζη και σερβιτόλη. Ότι είναι το ίδιο συναίσθημα που σου προκαλούν οι ταινίες της Sofia Coppola. Ότι δεν σε ενοχλεί η αφέλειά τους με το ίδιο τρόπο που δεν σε ενοχλεί να ακούς την ronie spector να τραγουδάει "the best part of breaking up is when we're making up...". Ότι οι Glasvegas προσεγγίζουν την pop πολύ κοντά στην απόλυτη μορφή της. Απαντώντας στην κορυφαία ατάκα του bo(m)bbieR στο twitter "πειράζει που μου αρέσουν οι glasvegas???": μόνο αν έχεις πρόβλημα με το ζάχαρό σου, αλλά πιστεύω ότι δεν έχουμε μεγαλώσει και τόσο πια...

20. Talib Kweli - Gutter Rainbows

2011-12-01T09:52:00.004+02:00

Σίγουρα δεν θα μπορούσε να λείπει από την λίστα ένας χιπχοπ δίσκος. Αρκετά καλοί στίχοι (ας έλειπαν τα Mr. International και Ain't Waiting) με δυνατές μεταφορές και σφιχτά νεο σουλ μπιτς. Μπήκε από σπόντα στην 20άδα αλλά νομίζω ότι τελικά του αξίζει να ακουστεί.

YACHT - I Walked Alone (Larry Gus Remix)

2011-11-30T18:17:00.002+02:00

Από το νέο ep των YACHT, ένα remix του I Walked Alone, by the hands of Larry Gus

YACHT - I Walked Alone (Larry Gus Remix) by DFA Records

GonjaSufi - Nikels and DImes

2011-11-29T16:10:00.002+02:00

Νέο κομμάτι gonjasufi, ο καινούργιος δίσκος τον ιανουάριο λέει η warp... αναμένουμε!

Windmills of your mind / Το τυχερό μου αστέρι

2011-11-28T18:40:00.002+02:00

Vassilikos και Δήμητρα Γαλάνη: Windmills of your mind / Το τυχερό μου αστέρι. nice...

update: private truck λεει, μόνο εδώ μπορείτε να το ακούσετε λέει...

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ / VASSILIKOS - WINDMILLES OF YOUR MIND – ΤΟ ΤΥΧΕΡΟ ΜΟΥ ΑΣΤΕΡΙ by Sony Music Greece

Tom Waits - Bad as Me

2011-11-24T23:36:00.012+02:00

Tom Waits

Bad as Me

(Anti-, 2011)

Είχε πει κάποτε ο Μπουκοφσκι πως ιδιοφυία ίσως είναι η ικανότητα να πεις κάτι βαθύ με τον απλούστερο τρόπο. Σε αυτόν τον δίσκο ο Waits αφήνει λίγο πίσω του ευρηματικότητα και τις διάφορες αναζητήσεις του Real Gone και αναζητά τις φόρμες που του είναι φυσικές, τις ιστορίες που ξέρει και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αυτή η επιστροφή (είχε αραγε φύγει ποτέ) στις ρίζες του να είναι το περίεργο στοιχείο αυτού του δίσκου.
Στην αρχή που τον άκουσα ένοιωσα πως γέρασε ο Tom, έπεσαν οι αντοχές ξεθώριασαν οι θύμησες...πόσο λάθος είχα κάνει. Όσο γύρναγε ο δίσκος καταλάβαινα που το πήγαινε ο "παππούς". Πανέμορφες μικρές ιστορίες το κάθε τραγούδι, με βασικό στοιχείο τον άνθρωπο, τον πόνο, την αγάπη. Είναι περίεργο πως οι ιστορίες του ενω είναι φτιαγμενες από όλα αυτα που ξέρουμε ότι αγαπάει, παράλληλα και παρά το ότι μεγαλώνει φτιάχνει τραγούδια ελπίδας και συντροφικότητας, δεν γινεται πικροχολος και σκυθροπός.

Μουσικά και ανάλογα με την περίσταση, μπλέκει πολυ όμορφα τους παλιούς του ήχους πάνω σε νέες καταπληκτικές μελωδίες. Είναι το chicago το αντίστοιχο του telephone call from istanbul? Θα μπορούσε. Όπως και το kiss me (το πιο ερωτικό τραγούδι που έχω ακούσει τα τελευταία 2 χρόνια) είναι βγαλμένο από το foreign affairs ή blue valentine. Η φωνή του παραμένει το κέντρο. Αν και πολλές φορές είναι πιο γλυκεία από ότι την έχουμε συνηθίσει (Pay Me) δεν παύει να δίνει ένα τόνο/πόνο σοφίας σε κάθε στίχο.

Στο περίερφο Satisfied απευθύνεται στον Τζάγγερ και τον Ριτσαρντς (έχοντας τον δεύτερο να παίζει τα ριφς στο κομμάτι) και στο last leaf τον φωνάζει για μια δεύτερη φωνή, ώστε να τραγουδήσουν για την μοναξιά του να είναι αυτοί..I am the last leaf on the tree/the autumn took the rest but they wont take me/I am the last leaf on the tree.

Το πιο περίεργο όμως συμβαίνει στο Hell Broke Luce. Μιλάει για τον πόλεμο κι όμως εμένα μου φαίνεται να συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό, στην ίδια φωνή από Misery is the river of the world. Έχει την ίδια ένταση, την ίδια αηδία, τον ίδιο πόνο..

Λέει εκεί:
If there's one thing you can say about Mankind/There's nothing kind about man
You can drive out nature with a pitch fork/But it always comes roaring back again
For want of a bird/The sky was lost
For want of a nail/A shoe was lost
For want of a life/A knife was lost
For want of a toy/A child was lost

κι εδώ:
I lost my buddy and I wept, wept/I come down from the meth
So I slept, slept/I had a good home but I left, left
Pantsed at the wind for a joke/I pranced right in with the dope
Glanced at her shin she said nope/Left, right, left

Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι και από τα καλύτερα. Μια μικρή ιστορία μιας παραμονής πρωτοχρονιάς. Μια καταπληκτική μελωδία..και ο στίχος που αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα μου για τον δίσκο:
It felt like four in the morning/What sounded like fire works
Turned out to be just what it was/The stars looked like diamonds

είναι ένας δίσκος που κάνει το αυτονόητο..είναι καλός χωρίς πολλά πολλά...ακούγεται τόσο παλιός που αμέσως γίνεται οικείος..

αξίζει κάποιος να ακούσει και τα 3 έξτρα κομμάτια της delux έκδοσης. Το after you Die ίσως να είναι το δεύτερο κομμάτι του δίσκου (Raised Right Men το πρώτο) που θυμίζει λίγο Nick Cave. Παλιό Nick Cave.

9,4

Those will burn: Chicago,Raised Right Men, Kiss Me, New Years Eve

το kiss me γιατί απλά είναι καταπληκτικό...

Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις άλυτων Θεμάτων

2011-11-08T23:40:00.006+02:00

Κτίρια τη Νύχτα

Σημειώσεις άλυτων θεμάτων

(Self Release, 2011)

Ωραία λέω, όταν έμαθα πως ο κτίρια τη νύχτα βγάζει δίσκο, τουλάχιστον έχω κάτι να περιμένω. Ωραία λέω, όταν ο τίτλος θυμίζει τόσο Περεκ. Νοιώθω ότι είναι κεφάλαιο από το "Ζωή, οδηγίες χρήσεως".

Τρία κομμάτια, τρεις διαφορετικές απόψεις για την μουσική. Έχει πλάκα, αλήθεια, γιατί την μουσική του δεν μπορώ να την κατανοήσω στο εύρος που νοιώθω ότι ανοίγεται καθώς την ακούω. Χιλιάδες layers σαν την καθημερινότητα...(γιατί αυτή την καταλαβαίνω???) κι όμως με χτυπάει άσχημα. Με τρελαίνει. Το track 1 έχει κολλήσει μέρες στο repeat. Είναι μπλεγμένο. Κι όμως σα κρεμμύδι σιγά σιγά νοιώθω πως φτάνω στο κέντρο. Μέσα του περιέχει καταπληκτικές μελωδίες και ιστορίες. Αναφορές, εικόνες, ήχοι. Ένα βήμα πιο κοντά στην πόλη. Σα να κρυφακούς από τους φωταγωγούς ένα πράγμα.

Είναι αρκετά συνδεδεμένο με το ΩΕΜ, αλλά και τη Betty Loop Loop. κι όμως είναι ένα βήμα παραπέρα.
Επειδή έτυχε να παρακολουθήσω δύο live (ένα στο vinyl, και ένα στο bios) άρχισα σιγά σιγά να μπαίνω πιο μέσα στο μουσικό του κόσμο.Να γίνονται ξεκάθαρα πράγματα που απλά τα φανταζόμουν ακούγοντας τους δίσκους. Γιατί, είδα ζωντανά την ανάγκη και την ικανότητα να παρουσιάζει την μουσική του μέσα από χιλιάδες ήχους (ακόμα και όταν είχε απλά μια ακουστική κιθάρα).

σκεφτόμουν πως αν κάποιος θα μπορούσε να αναβιώσει και να απενοχοποιήσει από τις σάχλες των "ηρώων" του το στοιχειωμένο "έντεχνο" θα ήταν αυτός. Προς θεού δεν θέλω να βάλω ταμπέλες και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την έννοια όπως την ξέρουμε. Κι όμως θα μπορούσε να γελάει με αυτό, δίνοντας του ποιότητα. Το track 2 είναι ακόμα πιο πολύπλοκο. Ακόμα πιο τραχύ. Το συνέδεσα με τις ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας του μπουκοφσκι. Αυτό μου θύμησε χωρίς να ξέρω το γιατί. Το απόλυτο σαουντρακ. και ξαφνικά ησυχία...για το track 3. Ροή παλιάς καλής κασσέτας, σε "αναγκάζει" να ακούσεις και να ξανακούσεις ολόκληρα τα tracks δίνοντας σου τη δυνατότητα να βρεις χαμένες στιγμές..

ο νέος δίσκος είναι μια ανάγκη να μετακινήσει όλες του τις αναφορές, όλους τους ήχους ένα σκαλί πιο πάνω. Να πάρει τις εμπειρίες από το ΩΕΜ και να φτιάξει κάτι καινούργιο αρκετά διαφορετικό από το προηγούμενο. Οι μουσικές και οι στίχοι που περιέχονται στο track 1 είναι κολλητικά...

9,0

Puscifer - Conditions of my parole

2011-11-07T09:00:00.001+02:00

Puscifer

Conditions of my parole

(Puscifer Entertainment, 2011)

Οι puscifer είναι side-project του Maynard James Keenan. Για να είμαι ειλικρινής, έχω να ασχοληθώ μαζί του από το 10,000 days, το οποίο δεν με είχε ενθουσιάσει και ιδιαίτερα. Αλλά εδώ τα πράγματα μάλλον δεν έχουν καμία σχέση, ούτε με τους Tool, ούτε με τους A Perfect Circle. Οπότε είπα να του δώσω μία ευκαιρία. Και η μία έγινε δύο, οι δύο τρεις και με αυτά και αυτά βρέθηκα τις τελευταίες δύο εβδομάδες να έχω κολλήσει και να το ακούω στο repeat. Τι περιέχει λοιπόν το Conditions of my parole: Κατ' αρχήν συνθέσεις που δεν ακολουθούν με τρομερή συνέπεια την κλασσική δομή 'τραγουδιού'. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες δομές, refrains, γέφυρες και ότι άλλο πάει μαζί τους. Επίσης, και λόγω αυτού, δεν υπάρχουν πολλά 'catchy' σημεία για να πιαστείς αρχικά. Οπότε χρειάζονται μερικές ακροάσεις για να μπεις στο κλίμα και να μπορέσεις να καταλάβεις τι γίνεται. Ακόμα, η φωνή του Keenan είναι το μόνο στοιχείο που μπορεί να θυμίσει Tool ή A Perfect Circle. Η μουσική βρίσκεται σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια, κυρίως ηλεκτρονικά, με κάποιες κιθάρες να εμφανίζονται που και που, κυρίως σε 'χαμηλές' εντάσεις, με κάποιες σημεία εκτόνωσης που και που. Επίσης όσες φορές και αν το άκουσα, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω κάποιο από τα κομμάτια. Αντίθετα όλα μοιάζουν να υποστηρίζουν ισάξια το σύνολο αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορείς να πεις ακριβώς τι αντιπροσωπεύει το σύνολο αυτό. Και αν όλα αυτά ακούγονται μπερδεμένα, τελικά δεν είναι καθόλου στην ουσία τους. Απλά το conditions of my parole είναι ένας δίσκος που έγινε χωρίς κανένα άγχος και μάλλον χωρίς να προσπαθεί να είναι κάτι συγκεκριμένο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έγινε και πρόχειρα. Αντιθέτως οι συνθέσεις είναι όλες ιδιαίτερα προσεγμένες, τα ηχοτοπία που δημιουργούν οι διάφοροι μουσικοί που συμμετέχουν είναι όλα όμορφα και μετρημένα. Και έτσι απλά και από το πουθενά, προκύπτει ένας πολύ όμορφος και προσεγμένος δίσκος. Πάντα τέτοια!

8.6

Those will burn: Man Overboard, Rapture, Oceans.

2L8 - New Battles Without Honor and Humanity

2011-11-05T10:27:00.002+02:00

2L8

New Battles Without Honor and Humanity

(, 2011)

Είναι πολύ περίεργος ο τρόπος που αυτός ο δίσκος άρχισε να παλεύει μέσα μου όσο περισσότερο τον άκουγα. Να ξεκαθαρίσω την θέση μου και να πω από πριν ότι τα 32 κομμάτια είναι υπερβολή και τουλάχιστον εμένα μου άρεσαν τα 16 του Sunlight.

μοονλάητ:
Αρχίζοντας ανάποδα (απλά έτυχε να ακούσω πρώτο το sunlight και έτυχε και να μην μου αρέσει το moonlight) από τα 16 κομμάτια που δεν μου άρεσαν πολύ. Το moonlight έχει και καλές στιγμές μέσα του. Ακόμα και μέσα σε κομμάτια που δεν με κερδίσαν υπάρχουν στιγμές καταπληκτικές. Το greatness fall πχ γίνεται κομμάτι που αξίζεις να ακούσεις από το 3.10 και μετά. Σιχτιρίζω όμως την αδύναμη και βαρετή αρχή του. Αυτή η "πλευρά" έχει κομμάτια που καθυστερούν να σε βάλουν μέσα στο παιχνίδι (αν σε βάλουν ποτέ). Το Lover στέκεται μόνο του. Διαμάντι αστραφτερό. Θυμίζει qotsa στο songs for the deaf και είναι τόσο απλό που κολλάει στο μυαλό σου. Ίσως και το Lost Pictures κατάφερε να με συγκινήσει λίγο. Το xxx θα ήταν ωραίο κομματι αν είχαμε '90. Τώρα μου φαίνεται απλά άγευστο. Και ενώ παραμένουν κι άλλα τραγούδια, ο δίσκος σταματά εδώ για μένα.

σανλάητ:
ξεπερνώντας τη ρομποτική εξαγγελία ο δίσκος ξεκινά με το δυναμικό και πανέμορφο Balkan nigger. Εδώ έχουμε να κάνουμε με 14 ισάξια κομμάτια και τa Agenta και Strange too, που στο συνολο τους παρουσιάζουν μια φοβερή δυναμική. Κομμάτια αρκετά σκοτεινά για να βρίσκονται στο σανλάητ όπως το Let It Go. Τα κομμάτια εδώ φαίνονται πιο δομημένα και η σχέση μεταξύ τους είναι ιδανική. Το ίδιο και οι ενορχηστρώσεις. Όπου τα βιολιά, τα πνευστά δένονται με τις βαριές κιθάρες και τα στακάτα τύμπανα. Πολλές φορές ένοιωσα άνετα ακούγοντας τα κομμάτια. Σα να ξαναέβαζα ένα παλιό δίσκο και να ανακάλυπτα ξανά και ξανά τα κομμάτια του (Radiance).

Κάθε φορά ο δίσκος μου άφηνε την αίσθηση της εγκατάληψης. Σα να ήταν το soundtrack μιας ταινίας όπου στο κόσμο έχουν υπάρχουν 30 άνθρωποι και παλεύουν να επιβιώσουν ...(Respect the brightness of our souls). Και η αίσθηση αυτή μεγαλώνει κάθε φορά που τον ακούω.

Σε γενικές γραμμές είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Ξεκάθαρος, απλός (όχι απλοϊκός). Τα 32 κομμάτια όπως είπα και στην αρχή είναι υπερβολή. Θεωρώ πως με μια πιο σκληρή διαλογή θα είχαν μείνει πχ 20 κομματάρες...

sunlight 8.9, moonlight 6.5

Those will burn: Lover, Let it Go, Lost Pictures, Respect the brightness of our souls, Radiance

edit: Μόλις ήρθε το πακέτο με το cd με το καταπληκτικό κομικ του πανπαν και την ιστορία του Κ. Απίστευτη και καλαίσθητη δουλειά.

μέσα στο ipod μου

2011-10-29T00:35:00.003+03:00

1. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
2. The Strange Boys - Live Music
3. Tom Waits - Bad as Me
4. 2L8 - New Battles without Honor and Humanity
5. Κτήρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
6. Dirty Beaches/Ela Orleans - Double Future
7. Dum Dum Girls - Only in Dreams

περιμένοντας τον δίσκο των acid baby jesus....

"We are going to rule the world again. It's happening."

2011-10-20T21:18:00.007+03:00

"We are going to rule the world again. It's happening." ...δήλωσε ο Ian Brown, ανακοινώνοντας ένα από τα πολυαναμενόμενα reunion της βρετανικής σκηνής. Οι Stone Roses, 15 χρόνια μετά την διάλυση τους, συναντιούνται εκ νέου. Η μπάντα θα παίξει δύο συναυλίες στο Heaton Park, Manchester, στις 29 και 30 Ιουνίου 2012, πριν από μια παγκόσμια περιοδεία(;), ενώ φήμες θέλουν να εχουν στα σκαριά και ένα νέο αλμπουμ..

Bjork - Biophilia

2011-10-15T18:05:00.003+03:00

Bjork

Biophilia

(Polydor, 2011)

Όλη η συζήτηση (η όποια συζήτηση γίνεται δηλαδή) για τον καινούργιο δίσκο της Bjork έχει να κάνει με τα applications που συνοδεύουν το δίσκο. Το κάθε τραγούδι λοιπόν, έχει και από ένα application που μπορείς να κατεβάσεις στο iphone (επί πληρωμής...). Επίσης, απ' ό,τι διαβάζω, το album έχει εν μέρη ηχογραφηθεί σε ipad. Και είναι λέει, "the first app album", σε συνεργασία με την apple. Μέσα στην 'πρωτοπορία' δηλαδή. Εγώ τώρα πάλι, το βλέπω αυτό από δύο οπτικές, αλλά ούτε η μία ούτε η άλλη βγάζει νόημα: η πρώτη είναι ότι αυτή η 'πρωτοπορία' είναι σχεδιασμένη και εκβιασμένη. Θέλω να πω, ότι η Bjork και η παρέα της προσπαθούν πολύ να παρουσιαστούν ως πρωτοποριακοί, που αλλάζουν τον τρόπο που ακούμε μουσική και προκαλούν τα παραδοσιακά μέσα κατανάλωσής της... Η δεύτερη είναι ότι δεν βλέπω τίποτα πρωτοποριακό στα applications ούτως ή άλλως. Όλος ο κόσμος ζει μέσα από τα application του, το να ακούει μουσική μέσα από αυτά μου φαίνεται λίγο προφανές. Από την άλλη, για όλους αυτούς που πιστεύουν ότι ο Steve Jobs έφερε την επανάσταση στην τεχνολογία, άλλαξε τον κόσμο κτλ, κτλ ίσως και ο δίσκος της Bjork να είναι ριζοσπαστικός. Και επειδή κρίνοντας από τον κακό χαμό και την απέραντη διαδικτυακή λύπη που προκάλεσε ο θάνατος του Steve, είναι πάρα πολύ αυτοί που ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία, οπότε μάλλον και το biophilia θα πάει καλά...
Δυστυχώς, εγώ πιστεύω ότι ο Steve Jobs ήταν απλά ένας (πάρα) πολύ καλός επιχειρηματίας, που έκανε περισσότερο κακό παρά καλό στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την τεχνολογία. Επίσης δεν στεναχωρήθηκα καθόλου με τον θάνατό του. Θέλω να πω, κρίμα είναι που πέθανε, αλλά δεν τον ήξερα και τόσο καλά για το πάρω προσωπικά. Και τέλος, βλέπω ότι η Bjork δεν μπορεί να γράψει ένα κομμάτι της προκοπής. Γιατί αν αφήσουμε κατά μέρος όλα τα παρελκόμενα, το biophilia είναι ένας παραδοσιακότατος δίσκος, με 10 παραδοσιακότατα τραγούδια, που αποτυγχάνουν πλήρως να συγκινήσουν, επίσης με πολύ παραδοσιακό και γνώριμο τρόπο. Και για να μην είμαι τελείως κακός, το crystalline κάτι πάει να κάνει. Τουλάχιστον έχει μία μελωδία που μπορείς να ακολουθήσεις. Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχουν άλλες 9 άνευρες συνθέσεις , υποτονικές, με ξαφνικά ηλεκτρονικά ξεσπάσματα που δεν ξαφνιάζουν κανένα όμως... Αυτά... Ζωή σε λόγου μας...

5.7

Betty Loop Loop/Άγγελος Κυρίου/Κτίρια τη Νύχτα - Split 2xCS

2011-09-29T20:53:00.007+03:00

Betty Loop Loop/Άγγελος Κυρίου/Κτίρια τη Νύχτα

Split 2xCS

Phase Records, 2011)

Είναι περίεργο πως μπορείς να "δεις" τη μουσική και να αισθανθείς διαφορετικά όταν βρίσκεις μια "ματιά" που σε κάνει να νοιώθεις οικεία. Τελευταία άκουω την μουσική πολεοδομικά...

Άλλη η μουσική της πόλης και άλλη των προαστίων...

εκεί μου είχε κάνει το κλικ στον Άγγελο Κυρίου..μπορούσα να τον κουβαλάω μαζί μου στις βόλτες στο κέντρο, στο μετρό, στο λεωφορείο...Από την άλλη τα κτίρια τη νύχτα ήταν πιο πολύ προαστίου μουσική...τι αλήθεια θα έβγαζε μια συνεργασία των δύο..??

Betty Loop Loop: 36 λεπτά. Θόρυβος, μελωδίες, ψίθυροι, φωνές, κιθάρες, τύμπανα

Α μεριά: και ένα καταπληκτικό κομμάτι ξεκινά στο 3.40λεπτό αλλά και στο 12λεπτό. Καθαρά, μελωδικά υπάρχουν για να δέσουν τα διάφορα πειραματικά αλλά και κλειστοφοβικά όμορφα αποσπάσματα της πρώτης μεριάς...
Β μεριά: Η δεύτερη μεριά πιο πειραματική, σαν ένα jamαρισμα σε live μπλεγμένο με samples, διαλόγους (έχει και από αυτούς εκεί γύρω στο 11ο λεπτό) καταλήγει στο ρεμπέτικο Κάηκε κι ένα σχολείο. Σε μια διασκευή αλα αντιλαλούν οι φυλακές του Σαδίκη...σούπερ.

η betty είναι ξεκάθαρα για την πόλη. Σκοτεινή, βρώμικη και παιχνιδιάρα...

Η δεύτερη κασέτα είναι ένα split από τα κτίρια τη νύχτα και τον Άγγελο.

H μεριά του άγγελου είναι τυπική του χώρου που φτιάχνει με τις μουσικές του. Κολάζ καθημερινής τρέλας.
Η πλευρά των κτιρίων (κι εδώ είναι η έκπληξη) είναι fragments από διάφορα πράγματα, άλλοτε μου θυμίζει oh no!(κι όμως κι όμως, χωρίς να έχει καμία σχέση) και άλλοτε μου θυμίζει μια τεράστια βόλτα στα ερτζιανά...η cut up γραφή του μπάροουζ..5 λεπτά τρέλας!

δεν είναι μουσική για να την λιώσεις. Είναι όμως ικανή να σε παρασύρει. Να σε τραβήξει μέσα της ψάχνοντας να βρεις και στον δικό σου μυαλό πράγματα που σε απασχολούν..είναι μουσική μια μεγαλούπολης του 2011 όμως φτιαγμένη με μικρά μικρά κομμάτια.

κι η κομματάρα της Β μεριάς Καήκε κι ένα σχολείο:

The drums - Portamento

2011-09-26T00:21:00.006+03:00

The Druns

Portamento

(Universal / Island, 2011)

Ειναι αρκετά δύσκολο να δεχθεί κάποιος πως μετα τον πριν περίπου 1 χρόνο πολυ καλο δίσκο καταφέρνουν να κάνουν ένα δίσκο τόσο flat και μάλλον λίγο βιαστικό. Και αλήθεια, ειναι μια προσπάθεια με τραγούδια που αξίζουν αλλά παράλληλα στο σύνολο τους καταφέρνουν να φτιάξουν ένα αδύναμο σύνολο που σοβαροφερνει με τον πιο άγαρμπο τροπο.
Βασικό πρόβλημα θεωρώ την παραγωγή όπου η ελειψη νέων ιδεών, η ανικανότητα να ισορροπήσουν μελωδίες και τα φωνητικά αφήνουν κάποια καλά κομματια (σχεδον τα περισσοτερα) να περιμένουν ξέπνοα την ώθηση για να ειναι αρεστα και στο αυτί μας.
Ομως ακόμα κι οι ίδιοι φαίνεται πως άλλαξαν. Το λέει κι ο ίδιος ο τίτλος...

portamento: η σταδιακή μεταφορά απο μια νότα σε μια άλλη κοντινή της.

Έτσι κι οι drums αποφάσισαν να γίνουν σοβαροί αδυνατοντας ομως να ξεφύγουν από γυμνασιακους στίχους και τις παρ´ ολίγον χαρούμενες μελωδίες..
Προσωπικά θεωρώ πως μόνο τα 2 πρώτα κομμάτια ειναι ικανοί συνεχιστές του καταπληκτικού και συνάμα χαρούμενου πρώτου δίσκου..Book of revelation και το Days. Απο εκει και πέρα μια σειρά απο αστοχίες αποδυναμώνει σιγά σιγά το δίσκο με αποκορύφωμα το - για μένα- χειρότερο κομμάτι του δίσκου: Searching for heaven...wtf!!!!!!

Ένας απλός δίσκος που σαφέστατη προσπάθεια να γίνει λιγότερο χαρούμενος τον κάνει δυσκοίλιο και βαρετό... Ευτυχώς που υπάρχουν τα 2 πρώτα κομμάτια. Ένας στίχος που τον περιγράφει έρχεται στο πρώτο κομμάτι και είναι το:
Oh you are a pretty thing
But you're full of fear

5.0

Those will burn: Book of Revelation, Days, Money (μακάρι να το πρόσεχαν περισσότερο, θα ήταν κομματάρα)

Stereo MC's - Emperor’s Nightingale

2011-09-22T02:07:00.002+03:00

Stereo MC’s

Emperor’s Nightingale

( !K7,2011)

Εν έτει 2011, σχεδόν 20 χρόνια μετά το connected, η παλιά πετυχημένη συνταγή του χρειάζεται μια αναπροσαρμογή στα σημερινά δεδομένα. Έτσι το παρεάκι από το Clapham (μόνο ο Rob Birch και ο Nick Hallam πλέον) ανακατεύει την τράπουλα και μοιράζει κάτι καινούργιο στο κοινό του. Έχοντας μια μέτρια κυκλοφορία δίσκων, αλλά με την εμπειρία δύο δεκαετιών συστηματικής ενασχόλησης με την μουσική μέσω παραγωγών, remixes και live εμφανίσεων μας παρουσιάζουν το Emperor’s Nightingale. Πάμε λοιπόν στο καινούργιο…
Ο νέος δίσκος με μια πρώτη ακρόαση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα συνονθύλευμα rock, dub step και pop επιρροών υπό το πρίσμα του γνώριμου ήχου των stereo mc’s. Αυτό όμως δεν αρκεί για να περιγράψει το ποιόν του δίσκου, ή τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν οι stereo mc’s. Αν δούμε λοιπόν τον δίσκο πιο αναλυτικά, παρατηρούμε ότι υπάρχει μια σημαντική αλλαγή στην παραγωγή. Για πρώτη φορά γράφουν μαζί με άλλους καλλιτέχνες (Bruce Woolley, Nathan Drake,Greg Fleming), κάτι που ίσως τους επιτρέπει να πειραματιστούν εκ νέου. Επίσης γράφουν την δικιά τους μουσική, χωρίς να χρησιμοποιούν samples. Έτσι έχουμε συνθέσεις που ξεκινούν από μια μοναδική μελωδία στο πιάνο (wtf;), ναι στο πιάνο και με τον Rob να τραγουδάει αντί να ραπάρει και σταδιακά μεταλλάσσονται με τα γνώριμα τους εργαλεία : synths, beats, και ηλεκτρονικούς ήχους. Αναφέρομαι στο Boy, που είναι και ό,τι πιο ανανεωτικό έχει να μας χαρίσει ο δίσκος, έχοντας παράλληλα και αλληγορική σημασία. Η ωρίμανση του αγοριού στο τραγούδι, αναφέρεται στην εξέλιξη του ίδιου του συγκροτήματος. Από εκεί και πέρα, δεν λείπουν από τον δίσκο ούτε τα ραπαρίσματα, ούτε τα electro-dance κομμάτια (Bring it On). Γρήγορο τέμπο, και όμορφες μελωδίες, όπως μας έχουν συνηθίσει. Κορυφαία στιγμή και πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι του δίσκου το Sunny Day, που δείχνει να συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος δίσκος τους.
Γενικά θα έλεγα ότι πρόκειται για μια μεστή δουλεία, εξέλιξη της μουσικής που δημιουργούν οι ίδιοι. Σε μια εντελώς διαφορετική μουσική σκηνή όμως, όπως η σημερινή, σε σχέση με αυτή που υπήρχε όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν, δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι αρκετό. Προσπαθούν να δημιουργήσουν ακούσματα που θα είναι αρεστά σε μεγάλο φάσμα ακροατών. Το αποτέλεσμα είναι κάτι που ακούγεται εύκολα από πολλούς, αλλά δεν θα ταράξει τα νερά…

7.2

Those will burn: Boy, Sunny Day, Levitation

strange boys

2011-09-20T12:36:00.001+03:00

καινούργιο strange boys...

o τίτλος θυμίζει το Woe is You and Me από τον πρώτο τους δίσκο...το τραγούδι όμως μετράει...

Girls - Father, Son, Holy Ghost

2011-09-19T17:37:00.005+03:00

Girls

Father, Son, Holy Ghost

(True Panther Sounds, 2011)

Όταν αρχίσει να στριφογυρίζει ο δίσκος είναι σχεδόν σίγουρο πως ο καθένας μας νοιώθει μια οικειότητα...τον έχεις ξανακούσει κάπου το δίσκο...ο worker πρόλαβε να "δηλητηριάσει" αυτή την χαρά μου, παρουσιάζοντας ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του δίσκου να είναι παρόμοιο με κάποιο...oh!darlin από κάποιους beatles...φακ μη, και ποίοι είναι αυτοί είπα..και ξαναέβαλα το δίσκο από την αρχή..Σαν η αγία τριάδα για τους girls να είναι οι στίβες των δίσκων (φαδερ), τα αποκόμματα από τις συναυλίες (σαν) και όλες οι γκόμενες που πήγαν μια "βόλτα" (χολι γκοστ)...

Κι αυτός ο δίσκος περιστρέφεται γύρω από τον owens. Όχι όμως με την εγωκεντρικότητα που φανταζόμαστε αλλά με την βιωματική γραφή ώς μέσο επικοινωνίας. Φαντάζομαι πως το "αισθάνομαι όπως όλοι" μεταμορφώνεται σε τραγουδώ ότι αισθάνομαι γιατί είναι η μέση αλήθεια.
Έτσι κι η φωνή του. Ακολουθεί όλη αυτή τη λογική, χωρίς διακριτά όρια άλλοτε γίνεται σκληρή, άλλοτε ερωτική, αλλοτε παιδική...προσδίδοντας πόνο ή χαρά, ζωή ή θάνατο σε κάθε τραγούδι.

Αν και έχουν περάσει δύο καταπληκτικά τραγούδια (honey bunny, alex) το πρώτο repeat πατιέται στο DIE, ναι αρχίζει με ένα blacksabbath riff, ναι συνεχίζει με το δικό του highway star, ΑΛΛΑ υπάρχει για να γίνει έξοχο στο μετέπειτα ιντερλούδιο μέχρι το τέλος...ψυχεδέλεια, φλάουτα κάνουν αυτό το τραγούδι παλιακό με την όσο πιο καλή έννοια γίνεται..Στο "Saying I Love You" μεταμορφώνεται σε hugh grant με την στολή του elvis costelo και παίζει σε όποια ρομαντική κομεντι μπορείτε να φανταστείτε...ακολουθεί το ΜΥ MA όπου υπερισχύει η κιθάρα και οι δυνατοί στίχοι..Το Vomit, το πρώτο single είναι υπέροχο. Δεύτερο repeat, γιατί με την φωνή του καταφέρνει να δημιουργήσει μια δίνη..Η μουσική, οι στίχοι σε τραβάνε βαθιά..Τραγούδι για μπερμπον (όπως είχε πει ένας φίλος παλιά για το soldier of fortune) με το organ και τα φωνητικά στο τέλος να απογειώνουν την αίσθηση ότι οι pink floyd είναι κάπου κοντά...και μόνο η κλασική κιθάρα στο Just A Song είναι ικανή να δώσει την ένταση που χρειάζεται για να τραγουδίσει κάποιος Love, love, love, love,It's just a song και να θυμίζει τόσο έντονα την beth gibbons..Ξαφνικά μαζεύεται όλος ο κόσμος σαν σε μια μάλλινη μπάλα...χώνεται σε μια γωνιά για να έρθει η πιο ήσυχη μελωδία του δίσκου. Ησυχία και λύτρωση μέχρι το σόλο, Forgiveness...Love, Like A River ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ..από την κοφτή αλα elvis costello κιθάρα, τα γυναικεία φωνητικά, από την λιτή φυσαρμόνικά, το παλιομοδίτικο σόλο..τρίτο repeat...

είναι πράγματι ένας παλιομοδίτικος δίσκος, όχι επιτηδευμένα αλλά γιατί αυτό γνωρίζει να κάνει καλύτερα ο owens..Αξίζει προσοχής..είναι σαν να γυρνά κάποιος το νοτινγκ χιλ αλλά στη νέα υορκη με τon Hugh Laurie σαν William Thacker...xmm αυτό.

9.4

Those will burn: DIE, Vomit, Love, Like a River,Forgiveness

Τακι Τσαν - Φονικό

2011-09-13T01:41:00.002+03:00

Δύο χρόνια μετά το ρίμα για χρήμα 2, ο τάκι τσαν κυκλοφορεί το 2ο video από το δίσκο. Όπως και να 'χει, άλλος όμοιός του δεν υπάρχει...

The Boy - Ηλιοθεραπεία / Μαύρο Αίμα

2011-09-06T17:17:00.001+03:00

The Boy

Ηλιοθεραπεία / Μαύρο Αίμα

(Inner Ear, 2011)

Έχουν περάσει 2.5 μήνες περίπου από την κυκλοφορία του Ηλιοθεραπεία / Μαύρο Αίμα. Είπα λοιπόν μετά από άπειρες και ως επί το πλείστο συνεχείς ακροάσεις να κάτσω να γράψω - ψύχραιμα πλέον, μακριά από αρχικούς ενθουσιασμούς. Κατ' αρχήν λοιπόν, το βιβλίο και το cd θα μπορούσε να τα δει κανείς και σαν ανεξάρτητες δουλειές· όχι επειδή δεν έχει σχέση το ένα με το άλλο, αλλά γιατί μπορεί το καθένα να σταθεί από μόνο του (το cd λίγο καλύτερα από το βιβλίο). Αλλά η συνύπαρξή τους δίνει μία συνολικότερη εικόνα. Ειδικότερα για εμένα το Μαύρο Αίμα λειτούργησε κατά μία έννοια ως μια οπτική γωνία από την οποία μπορώ να κατανοήσω την ηλιοθεραπεία με έναν (λίγο πιο) συγκεκριμένο τρόπο. Συνιστώ λοιπόν, να αγοράσετε όλο το bundle (φαντάζομαι ότι βιβλίο δεν υπάρχει online).
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και επειδή η εμπειρία ακρόασης ή ανάγνωσης του The Boy είναι νομίζω πάντα πολύ προσωπική, θα μιλήσω κι εγώ για τη δική μου προσωπική ακρόαση/ανάγνωση. Το Μαύρο Αίμα λοιπόν, με γύρισε πίσω πολλά χρόνια, όταν σε (σχετικά) τρυφερή ηλικία ψαχούλευα στο υπόγειο του σπιτιού μας μέσα σε κούτες διάφορα περιοδικά και βιβλία του πατέρα μου (ναι, έχει και ψυχαναλυτικές προεκτάσεις το κείμενο). Εκεί κάπου λοιπόν ανακάλυψα και κάποια από τα πρώτα τεύχη της Ανοικτής Πόλης (αυτής για τα περάσματα που δεν βρέθηκαν ποτέ). Δεν ξέρω πόσα καταλάβαινα από αυτά που διάβαζα τότε, αλλά το σίγουρο είναι ότι το Μαύρο Αίμα μου μοιάζει σαν να βγήκε κατευθείαν μέσα από τις σελίδες του underground τύπου των αρχών των '80s - θα μπορούσε να είναι ένα από τα διηγήματα που βρίσκονταν εκεί. Οπότε, η οικειοποίηση του υλικού (του The Boy) έγινε άμεσα και εύκολα - οι συσχετισμοί μπορεί να είναι μόνο δικοί μου προφανώς, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία αυτό, το να νοιώσεις οικεία ως προς κάτι είναι σημαντικό βήμα στην προσπάθεια να μπορέσεις να το καταλάβεις και να το αφομοιώσεις. Το Μαύρο αίμα λοιπόν περιγράφει τις περιπέτειες της Σιωπηλής, μίας κοπέλας που μου φαίνεται αρκετά συμπαθητική, παρόλο που κύρια ασχολία της είναι να 'βασανίζει' γόνους πλούσιων οικογενειών των βορείων προαστίων και στη συνέχεια να δημοσιοποιεί τα ντοκουμέντα στο περιοδικό που εκδίδει (οπότε, η παραπάνω σύνδεση με τον underground τύπο ίσως να μην είναι μόνο δικό μου θέμα τελικά...). Η Σιωπηλή αποτελεί και την πιο άμεση σύνδεση με τα το cd. Το ομώνυμο κομμάτι που βρίσκεται στη μέση του δίσκου, είναι μάλλον και το πιο κομβικό, τόσο εννοιολογικά, όσο και μουσικά. Οπότε φτάνουμε και στη μουσική (όχι ότι εξαντλήσαμε το κείμενο, αλλά μάλλον περισσότερο κάποιους δικούς μου συνειρμούς γράφω εδώ). Ο στίχος μπορεί να παραμένει ελληνικός, αλλά η μουσική έχει αρκετά λιγότερες αναφορές από το κουστουμάκι στους έλληνες 'κλασσικούς' (χεχε). Το 'διάλειμμα για ανάγνωση' και το 'παγωμένο' για παράδειγμα μου θυμίζει με έναν περίεργο τρόπο... Savatage. Ίσως να είναι απλά το πιάνο, ίσως πάλι απλά κάνω συνεχείς αναγωγές στο δικό μου παρελθόν. Το πιάνο πάντως, κυριαρχεί παντού, όλος ο δίσκος είναι βασισμένος πάνω του, πολλές φορές στα όριά του - κυρίως τα κάτω όρια.
Αλλά επειδή αυτά που γράφω είναι μάλλον πολύ αποσπασματικά, ας τα πω πιο απλά: δυσκολεύομαι να περιγράψω το δίσκο στο σύνολό του, γιατί είναι ό,τι πιο όμορφο έχω ακούσει εδώ και πολύ, πολύ, πολύ καιρό. Ναι, καλύτερο από τα δύο προηγούμενα του The Boy, και επί της ουσίας καλύτερο από ο,τιδήποτε μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή. Πάρτε για παράδειγμα το 'άνθρωπος': έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ τις 100 ακροάσεις, συνεχίζει να μου προκαλεί την ίδια έκπληξη, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί με τόσο απλό τρόπο να δημιουργεί κάτι τόσο συγκλονιστικό. Επίσης, και αυτό που θα γράψω μου ακούγεται και εμένα παράδοξο, ο δίσκος είναι χαρούμενος, γεμάτος φως και ήλιο. Τουλάχιστον αυτό εισπράττω εγώ παρ' όλους τους δυσοίωνους ήχους/στίχους/εικόνες. Αντικειμενικά, ο στίχος για παράδειγμα "φασιστράκια, θα σας κόψω με ξυράφι το χαμόγελο" σίγουρα δεν είναι ο ορισμός της χαράς, αλλά εγώ δεν μπορώ παρά να χαμογελάω σαν χαζός κάθε φορά που τον ακούω. Όπως και το "κανένας δεν διασκέδασε με τη μουσική μου", εμένα με διασκεδάζει απίστευτα... Συνοψίζοντας: Προσευχηθείτε για την Σιωπηλή, και να είστε σίγουροι, θα προσευχύσει και αυτή για σας.

Those will burn: Άνθρωπος, Σιωπηλή, Ξαπλώστρες Φέρετρα.

Dum Dum Girls - Bedroom Eyes

2011-08-30T20:09:00.001+03:00

Dum Dum Girls - Bedroom Eyes by subpop

Νέος Δίσκος Tom Waits - Bad As Me

2011-08-23T16:48:00.005+03:00

Tracklist:

01 “Chicago”
02 “Raised Right Men”
03 “Talking At the Same Time”
04 “Get Lost”
05 “Face to the Highway”
06 “Pay Me”
07 “Back In the Crowd”
08 “Bad As Me”
09 “Kiss Me”
10 “Satisfied”
11 “Last Leaf”
12 “Hell Broke Luce”
13 “New Year’s Eve”
14 “She Stole the Blush” *
15 “Tell Me” *
16 “After You Die” *

To άλμπουμ βγαίνει 25.10 και τα τρία τελευταία τραγούδια είναι στην deluxe έκδοση...

to single Bad as me μπορεί κάποιος να το κάνει preview στα itunes και είναι ένα πολύ καλό σπιντάτο κομμάτι...

best coast

2011-08-19T09:38:00.003+03:00

Υπάρχει ζωή στο πλανητή onewillburn με ταινία μικρού μήκους με μουσική best coast..

Get More: MTV Supervideo, Music, Best Coast

kai εχτραδάκι καινούργιο τραγούδι...

Best Coast - How They Want Me To Be by Hypetrak

vivian girls - take it as it comes

2011-07-26T13:14:00.001+03:00

Amy

2011-07-25T12:49:00.001+03:00

Wu Lyf - Go Tell Fire To The Mountain

2011-07-22T21:00:00.008+03:00

Wu Lyf

Go Tell Fire To The Mountain

(L Y F, 2011)

Έκαναν τα πάντα πριν βγάλουν δίσκο για να γίνουν καλτ και μπορώ να φανταστώ από διάφορα που διάβασα για αυτούς ότι τα κατάφεραν.

Το όνομα τους σε ανάπτυγμα είναι το World Unite! Lucifer Youth Foundation και για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου από νωρίς νομίζω πως ο δίσκος γαμάει. Απλά και ξάστερα.

Περιέχει 10 indie κομμάτια (μετά από καιρό νομίζω ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς υπερβολές και παρατυπίες) όπου νοιώθεις ότι ακούς ένα πάντρεμα των arcade fire, του joe cocker (του Woodstock), των vampire weekend, των modest mouse σε μικρές δόσεις όμως ικανές να κρατούν την ισορροπία. Η φωνή του Ellery Roberts δοτική, εκωφαντικά πειραματική φαίνεται να κρατά το ρυθμό απέναντι σε ρυθμικά τύμπανα και κιθάρες που ακούγονται μέσα από μακρινά δωμάτια..
Οι στίχοι τους μου θυμίζουν nick cave (ξέρω ακούγεται υπερβολικό) έχουν όμως μια νεορεαλιστική αμεσότητα (ελπίζω να χρησιμοποιώ σωστό όρο) που περιβάλλεται από κάποιου τύπου "γοτθική" πραγματικότητα (νομίζω ότι μετά από αυτή τη πρόταση σα να ζαλίζομαι).
Ο δίσκος είναι ρομαντικός, καλά δομημένος και αντανακλά τις αναζητήσεις μιας γενιάς που θεωρείται κι αυτή χαμένη. Γνωρίζει όμως πολύ καλά τις δυνατότητες της και πόσο ευαίσθητη είναι. Ο δίσκος αυτός φαντάζει το απόλυτο soundtrack για μια τέτοια γενιά.

αιχμηρές στακάτες κιθάρες, "postrock" αισθητική (πχ such a sad puppy dog), μεθυστικές αλλά καλά κρυμμένες μπασογραμμές, τύμπανα που ξεφεύγουν και μια φωνή που σε ξεσκίζει...σπαρακτική, δυναμική, αναγνωρίσιμη.

το μαντσεστερ αναβιώνει δείχνοντας τα δύο του δάχτυλα στο κόσμο. αναβιώνει δημιουργώντας ένα "hype" που για πρώτη φορά το αξίζει. Η έκπληξη μου είναι η ίδια που ένοιωσα με το Funeral(τόσο POPular μα τόσο προσωπικός).

9.5

Those will burn:cave song, We Bros, Spitting Blood, Heavy Pop

The Horrors - Skying

2011-07-21T15:07:00.004+03:00

The Horrors

Skying

(XL, 2011)

Ελπίζω να κατανοούν και οι ίδιοι πως αυτός ο δίσκος ειναι μπουρδα. Τεραστια μπουρδα. Το πισωγύρισμα τους ίσως δείχνει τελικά και τις πραγματικές δυνατότητες τους.

Κλασική nme μπάντα θα πει κάποιος(όχι εγώ)....μόνο που αυτοί είχαν κάνει κι ένα βήμα παραπάνω, είχαν βγάλει και δεύτερο πολυ καλο (καταπληκτικό κατα την άποψη μου) δίσκο. Ίσως η παρέα με τον Geoff Βarrow τελικά να μην τους έδωσε τις σωστές προοπτικές...προσπαθώντας να βγάλουν ένα δίσκο πιο μεστό απο το Primary Colours κατάφεραν να κάνουν ένα δίσκο πιο βαρετό με τραγούδια φοβερά προβλεψιμα, ρηχά και χωρίς καμία ένταση. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα τραγούδι που να μου έμεινε...που να είχα όρεξη να ξανακούσω....ίσως το changing the rain σκέφτομαι, αλλα κι αυτο ειναι τόσο αδύναμο.
Άκουσα το δίσκο πολλές φορές, ψάχνοντας να βρω ένα καλο λόγο για να τον ξανακούσω....κι αυτός ήταν ο μόνος τελικά.

Και δεν μπορώ να πω ότι δεν προσπαθούν, το endless blue πχ θα μπορούσε να ειναι κομματαρα κι ομως βαριέσαι τα ίδια riff και τα αναποτελεσματικα φωνητικά σχεδόν με την πρώτη στροφή...

Στο dive in και στο still life πχ ειναι τόσο εμφανής η προσπάθεια να ξανακανουν ότι τους είπε ο Geoff που ξεχνούν φαίνεται να γράψουν πραγματική μουσική.

Φυσικά ούτε κατα διάνοια να μην περιμένει κανείς sea within sea (δεν μιλώ για jack the ripper- count in fives) ή κάτι που να πλησιάζει τις αρετές του..

Ακόμα και τα πνευστά του wild eyes ακούγονται ξέπνοα και μπουκωμενα..

μόνη μικροέκλαμψη, μαζί με το Changing The Rain είναι το Moving further away με την μουσική να βρίσκει μια μικρή πρόοδο.

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ξεμειναν απο ιδέες ή τα side projects τους τρώνε τόσο πολυ χρόνο ειναι κρίμα ομως ο τρίτος δίσκος τους να μην ειναι απλά κακός αλλα ΒΑΡΕΤΟΣ....

4.0 (με πόνο καρδιάς)

Those will burn: Changing the Rain, Moving Further Away

Ξαπλώστρες - φέρετρα

2011-06-29T15:15:00.004+03:00

The Boy - Ξαπλώστρες Φέρετρα by Inner Ear Records

το απόλυτο κομμάτι για το καλοκαίρι λέει....στο μπλογκ αμέσως λέει....

ξανάγράφω το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν το άκουσα χτες...

"κάθε φορά νοιώθεις ότι μπορεί να το έχεις ξανακούσει και κάθε φορά νοιώθεις να σε ρουφά μέσα στη πιο μαύρη γαμημένη αστική ομορφιά..."

Double post merged in one:

"Ο άγρυπνος bo(m)bbieR το βρήκε με το που ανέβηκε στο soundcloud. Νομίζω ότι είναι το ιδανικό soundtrack του καλοκαιριού (μας)... όταν η (μικρο)αστική μιζέρια μεταφέρεται στην παραλία, ο the boy είναι εκεί:"

πάρε κι αυτό:

και κάτι που δεν ήξερα:

το cd κυκλοφορεί από τον εξώστη (sublabel της inner ear) ονομάζεται ηλιοθεραπεία και μαζί έρχεται και το πρώτο μυθιστόρημα του αλέξανδρου..

από το επίσημο site:

«Σε μια πόλη δίχως μέλλον, είναι το μέλλον που κλαίει.»

O The Boy, ένα χρόνο μετά το «Κουστουμάκι», επιστρέφει με μια διχοτομημένη κυκλοφορία στο label του Εξώστη. Μέσα σε ένα σακουλάκι θα βρείτε ως αποδεικτικά στοιχεία, το νέο του cd με τίτλο «Ηλιοθεραπεία» και το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Μαύρο Αίμα».

Το cd «Ηλιοθεραπεία» ηχογραφήθηκε τον χειμώνα του 2011 στα Soundflakes Studios από τον callmelazy. Διαρκεί 72 λεπτά και περιέχει 15 τραγούδια, όλα σε μουσική και στίχους του The Boy. Μια εικόνα από την Ηλιοθεραπεία :
«Χιονίζει στην Ακρόπολη. Στάχτες από καμένη σάρκα.
Οι δρόμοι κυβερνούνται από τα αδέσποτα σκυλιά.
Η βουλή έγινε απλά ουλή. Το αίμα που πηγάζει από αυτή
δροσίζει τους ποντικούς στους υπονόμους του Συντάγματος.
Και οι άνθρωποι στις ασφαλείς ταράτσες των ξενοδοχείων
κάνουν ηλιοθεραπεία μέχρι θανάτου.»

Το μυθιστόρημα 108 σελίδων, «Μαύρο Αίμα», γραφόταν ανά διαστήματα από το 2004 ως σήμερα. Είναι ένα πολιτικό πορνογράφημα και ακολουθεί την προσπάθεια της Σιωπηλής να αλλάξει τον κόσμο. Μια εικόνα από το Μαύρο Αίμα:
Κοίταξε το διαμέρισμα της από τον απέναντι δρόμο. Σκέφτηκε τι μικρό σπίτι για να συμβαίνουν τόσα εκεί. Ότι συνέβαινε στον κόσμο είχε να κάνει με εκείνο το εξαθλιωμένο διαμερισματάκι γωνία Πατησίων και Σολωμού. Έμεινε περήφανη να κοιτάει το παράθυρο του δωματίου της. Κάποιος δίπλα της σταμάτησε και άρχισε να κοιτάει προς την ίδια κατεύθυνση. Κοιτούσαν και οι δύο τώρα. Σαν να περίμεναν κάτι να βγει είτε από το παράθυρο είτε από μέσα τους. “Ναι”, είπε. “Η Σιωπηλή Ζαχαριά είναι το Μαύρο Αίμα ”.

Το βιβλίο και το cd είναι δυο όνειρα που τέμνονται. Δυο υγροί εφιάλτες για το μέλλον.

“Αυτή η επανάσταση θα είναι προσωπική”.

fucked up....

2011-06-25T22:31:00.004+03:00

ο καινούργιος δίσκος των fucked up είναι τόσο όμορφα αφελής που γίνεται κάτι παραπάνω από κολλητικός...πανκ κολεγιακού τύπου για έρωτες μέσα σε εργοστάσιο....αμέ...

from the basement....

2011-06-21T22:58:00.000+03:00

oh yoshimi!

2011-06-18T17:19:00.003+03:00

Μου το θύμησε ο (βερολινέζος πλέον) george που τους είδε πριν δύο εβδομάδες στο primavera. Πριν δύο χρόνια που ήμουν στο ίδιο φεστιβάλ (βέβαια τότε με το 1/3 των συγκροτημάτων που είχε φέτος...) αυτό το κομμάτι νομίζω ότι ήταν το highlight του τριημέρου (μαζί με τους jamc).
Πρέπει να ομολογήσω πάντως ότι η εκτέλεση από το φετινό primavera που βρήκα στο youtube ήταν λίγο εκνευριστική, με τον Wayne Coyne να σταματάει κάθε τόσο για να ζητήσει χειροκρότημα....

Les Demoniaques

2011-06-16T21:12:00.003+03:00

H Dee Dee Penny από τις Dum Dum Girls και η Tamaryn έχουν ένα νέο project: Les Demoniaques. Το όνομα εμπευσμένο από την ομώνυμη cult ταινία. Αυτό είναι το πρώτο δείγμα δουλειάς. Και δεν είναι άλλο από το απίστευτο teenage lust των jesus and mary chain. Δυστυχώς είναι μόνο η αρχή του τραγουδιού... οπότε περιμένουμε.

Ορίστε και ένα θεικό απόσπασμα από την ταινία...

17 χρόνια?

2011-06-15T12:48:00.000+03:00

new best coast

2011-06-12T22:40:00.001+03:00

free εδώ

hellbend, hellbend for new order!

2011-06-08T20:56:00.002+03:00

Οι new order βέβαια δεν υπάρχουν σαν ενιαίο σύνολο πλέον (κλαψ) αλλά μόλις κυκλοφόρησαν (μία ακόμα) συλλογή, που αυτή τη φορά παρακολουθεί την πορεία τους από όταν ήταν οι Joy Division και φτάνει μέχρι την πρόσφατη περίοδό τους. Όλα τα τραγούδια που περιέχονται είναι (κάτι παραπάνω από) γνωστά, εκτός από το τελευταίο. Το hellbend είναι ακυκλοφόρητο, και μπορεί για τους περισσότερους να μην λέει και πολλά για αυτούς που πάσχουν από neworder-addiction, είναι υπέροχο δώρο. Όμορφο και νοσταλγικό... ακούστε το:

New Order - Hellbent (Previously Unreleased) by Rhino UK

και ένα στυγνό promotion που ως μοναδικό του σκοπό έχει μάλλον να βγάλουν μερικά χρήματα παραπάνω, αλλά...

και επειδή δεν μπορώ να αντισταθώ, ο τίτλος του νέου τραγουδιού μου έφερε στο μυαλό κατευθείαν το παρακάτω. Άσχετο προφανώς, αλλά δεν είναι τίτλος για κομμάτι new order αυτός ;-) Άσε που είναι και headliners στο υπερφεστιβάλ της βορείου ελλάδας (μαζί με τους James φυσικά - τους Judas Priest εννοώ, όχι τους new order)

Monster Video.

2011-06-06T15:40:00.003+03:00

To νέο video για το Monster του Kanye, που σε συνδιασμό με το σχετικό buzz που έχει δημιουργήσει έχει αρκετό ενδιαφέρον. Απ' ό,τι φαίνεται δεν έχουν κόψει σκηνές, απλά έχι μπει ένα σχετικό disclaimer στην αρχή. Αυτή η εκδοχή από το youtube νομίζω ότι δεν είναι η τελική. Για το official version και καλύτερη ανάλυση στο site του Kanye...

Black Lips - Arabia Mountain

2011-06-04T12:27:00.008+03:00

Black Lips

Arabia Mountain

(Vice Music Inc, 2011)

Φαντάζομαι την φάτσα του όταν του είπαν ότι θα πρέπει να συνεργαστεί με κάποιους άπλυτους πλακατζίδες με τίγκα τα γκάζια στη μουσική..εκείνος γυαλισμένος από πάνω μέχρι κάτω έχει συνηθίσει εν μέρη να παίρνει τη βρωμική πέτρα και να την παραδίδει σε πολλές περιπτώσεις γυαλισμένη και όμορφη...φανερώνοντας όλες τις μικρές ανωμαλίες που την κάνουν μοναδική. Μη τα ρίχνουμε όμως όλα στον μαρκ, τα παληκάρια έφτιαξαν ένα καταπληκτικό δίσκο που προσωπικά νοιώθω να με ακολουθεί από τα μακρινά 80's..Είναι τόσο όμορφα κοινός, τόσο απλός που μπορείς να τον ακολουθήσεις εύκολα από την αρχή και να τον αγαπήσεις με τη μία.

Μετά το πιο "σκοτεινό και βαρύ" 200 Million Thousand τα 4 παληκάρια από την ατλάντα έδωσαν υπόσταση στον δικό τους όρο flower-punk και πρόσθεσαν αρκετά λουλούδια στο γκαρατζοπανκ τους παραδίδοντας (είμαι σίγουρος χωρίς να το συνηδητοποιούν ένα δίσκο -διαφορετικό αλλά ισάξιο με το let it bloom)...

Καταλαβαίνεις τη διαφορά από το εναρκτήριο Family tree αλλά και το πιο αμερικάνικο κολλεγιακό πανκ του Modern Art με σαξόφωνα και τρελή διάθεση, όμορφο λιντ ριφ...ναι τα παιδιά είναι σίγουρα πιο χαρούμενα...το ίδιο και το Spidey's Curse ακόμα κι αν τραγουδάνε "Peter Parker's life is so much darker than the book I read" έχει την ξενοιασιά κάπου σε παραλία...

Το mad dog φέρνει στο μυαλό μας τους γκαζιάριδες black lips και έστω και αμυδρα θυμίζουν who...(oh yeahhh)

Ακολουθεί το αγαπημένο μου τραγούδι Mr Driver με την πιο κολλητική μελωδία του δίσκου (έστω κι αν είναι λίγο περισσότερο από το family tree)...
ειδικά εδώ τα σπάει...(και δεν μπορώ να βρω τι μου θυμίζει)

I want to bleed on my squire (and I need)
I want a plier (I gotta be)
My empty pile (a disease)
Take some water (lesser than I need)
Cause I'm vile (can it be?)
Mister Driver

στο Bone Morrow κρατάνε τα παλαμάκια ένα καταπληκτικό και απλοϊκό ρυθμό για να πατήσει πάνω η κλασική φωνή του Swilley και να έρθει καπάκι το πιο βαρύ κομμάτι του δίσκου: The Lie..

άλλωτε θυμίζουν λίγο dylan και stones και όπως προείπα the who και sonics...

ο δίσκος κλείνει με το περίεργο, ίσως και λίγο παράταιρο, ψυχεδελικό και κάργα 60's You Keep On Running...

ο δίσκος μπορεί για πολλούς να είναι αρκετά απλοϊκος ή παιδικός, όμως τα παληκάρια έφτιαξαν κάτι το οποίο εμένα με γεμίζει ενέργεια και χαρά..κάτι το οποίο είχα να πάρω καιρό από δίσκο...

9.7 (ίσως γιατί ταιριάζει τόσο με το γμένο καλοκαίρι)

Those will burn: Mr Driver, Family Tree, Modern Art,

΄

και το καλύτερο κομμάτι για μένα:

sasha grey

2011-06-02T22:53:00.002+03:00

αν και δεν είμαι τρελός φαν (νομίζω όποιος έχει δει είναι -έστω και λίγο φαν) της σασα δεν μπορώ να αγνοήσω τον φαν που κρύβω μέσα μου για την αρχιτεκτονική και τη chelsea wolfe...αυτό το πορτραίτο της σάσα είναι καρέ καρέ καταπληκτικό και η μουσική της αγαπημένης wolfe νομίζω ότι του αλλάζει τα φώτα...

SASHA GREY from V Magazine on Vimeo.

“For my film portrait of Sasha Grey, I wanted to focus on her expressive and psychological transformation into a cinematic actor, separate from the cues that have associated Sasha with her previous career as a performance artist working within the adult film world.” –Richard Phillips

Shot on location at the John Lautner Chemosphere House off Mulholland Drive, the film showcases Sasha as a perpetually evolving figure. Costume designer Ellen Mirojnick (“Basic Instinct,” “Fatal Attraction,” “Wall Street,” “Wall Street: Money Never Sleeps”) dressed Sasha for the part in an array of lingerie and military inspired garments to highlight the dual nature of her masculine / feminine persona. Looking over the roadside from the vantage point of one the most legendary residences in modern and cinematic history, Sasha reflects on her relationship to the San Fernando Valley landscape- the location of some of her most noted adult performances. Back inside the circular vortex of the Chemosphere, Sasha's inner dialogue projects an equally diaristic and imaginary self-portrait that pushes beyond the extremes of her past filmography and into her new future.

“Sasha Grey,” along with Phillip’s first short film, “Lindsay Lohan,” will be included in "Commercial Break," presented by the Garage Center for Contemporary Culture, Venice, Italy, June 1 - 5, 2011, concurrent with the 54th international exhibition of the Venice Biennale.

SASHA GREY
A Richard Phillips Film

Directed by: Richard Phillips and Taylor Steele Director of Photography: Todd Heater Costume Designer: Ellen Mirojnick Creative Director: Dominic Sidhu Art Director: Kyra Griffin Editor: Haines Hall Color mastering: Pascal Dangin for Boxmotion Music: Chelsea Wolfe

btw το τραγούδι είναι το moses...

Gil Scott Heron RIP στα 62...

2011-05-28T09:15:00.005+03:00

Γαμώτο...σάββατο πρωί και η πρώτη είδηση που διαβάζω είναι για τον θάνατο του Heron. Είναι πολύ κρίμα. Γαμώτο. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά για τον μουσικό Heron, και πραγματικά δεν θέλω...απλά ο Νονός της ραπ. Γαμώτο.

Τι σκάτα έχει εδώ και την κάνουν όλοι οι καλοί....

(αααα, και μόλις πέρσι ίσως έδωσε έναν από τους καλύτερους δίσκους του και σίγουρα δίσκους της χρονιάς.)

στους ny times διάβασα πως γύρισε άρρωστος από την ευρωπαϊκή του περιοδεία και άφησε την τελευταία του πνοή στην Νέα Υόρκη.ΓΑΜΩΤΟ...

να κι η σύντομη ιστορία του:

και το κομμάτι που ταιριάζει με κάθε εποχή...

Γαμώτο....

νέο Horrors, Still Life

2011-05-24T22:19:00.000+03:00

and the oscar goes to...

2011-05-17T22:17:00.001+03:00

Cat's Eyes - Cat's Eyes

2011-05-16T20:10:00.003+03:00

Cat's Eyes

(Polydor, 2011)

Όταν ο ένας (Faris Badwan) αγαπά τα κοριτσίστικα συγκροτήματα της δεκαετίας του 60 και αρχίζει να τα δείχνει σε μια σοπράνο ( Rachel Zeffira) και αυτή αρχίζει να κατανοεί την δομή τους τότε η συνεργασία τους μπορεί να μην φτάνει την ποιότητα του phil spector αλλά φτιάχνει ένα δίσκο που κουβαλά διάφορες ποιότητες/αισθητικές μέσα του...
Υπάρχει μεγάλο κομμάτι από τους Horrors που υποβόσκει (το εναρκτήριο κομμάτι πχ...) αλλά η γυναικεία φωνή και η σπεκτορική διάθεση κάνουν ένα back to the future σχεδόν καταπληκτικό...
Δουλεμένα κομμάτια όπου οι γυναικείες φωνές μπλέκονται με τις χορωδίες και την σχεδόν αγνώριστη φωνή του Faris...σοβαρή, εγκρατής, ρυθμική μα πάνω απ' όλα ευαίσθητη..

Δίσκος αρκετά κλειστοφοβικός, με πολύ λίγες χαραμάδες που όμως αφήνουν το φως και τον αέρα να σε αναζωογονήσει.. (face in the crowd).

Σε αρκετές στιγμές μου θύμισε τον δίσκο της Beth Gibbons με τον Rustin' Man (out of season) όπου η μελαγχολία πηγάζει από μια αίσθηση εγκατάλειψης και μοναξιάς. Η φωνή της έρχεται σε "πλήρη αντίθεση" με του Faris με τέτοιο τρόπο που να νοιώθει κανείς την πάλη και την αγωνία τους σαν δύο εραστές...

είναι δίσκος αργός, κλειστός, ευαίσθητος...μια βόλτα στην εξοχή με την sylvia plath...

8.5

Those will burn: Cat's Eyes, I'm Not Stupid, Face In The Crowd

Tyler, The Creator

2011-05-12T01:11:00.001+03:00

Σήμερα έσκασε μύτη το goblin του tyler του δημιουργού, και μοιάζει όλο το internet να μιλάει για αυτόν! άλλοι τον ανεβάζουν άλλοι το(ν) κατεβάζουν. Εγώ προς το παρόν το κατέβασα αλλά δεν το άκουσα ακόμα... πάντως άν είναι όλα σαν αυτό εδώ, θα έχουμε να κάνουμε με δισκάρα...

baby i will leave you....

2011-05-11T19:46:00.002+03:00

Gang Gang Dance Sample????

2011-05-09T15:14:00.003+03:00

Από όταν άκουσαν το eye contact των gang gang dance δύο πράγματα μου συνέβησαν: πρώτον, κόλλησα απίστευτα με αποτέλεσμα να το ακούω 24/7. Δεύτερον, ψάχνω μανιωδώς να βρω τι είναι αυτό το sample: την πρώτη φορά που το άκουσα ένοιωσα όπως στο γυμνάσιο, που άκουγα atlantis στο ράδιο, και που και που έκαναν παρεμβολή διάφοροι άλλοι σταθμοί που έπαιζαν σκυλάδικα!!
Όποιος γνωρίζει ο,τιδήποτε παρακαλείται να βοηθήσει!!

Fleet Foxes - Helplessness Blues

2011-05-08T17:45:00.003+03:00

Fleet Foxes

Helplessness Blues

(Sub Pop, 2011)

Την ανακάλυψη των Fleet Foxes την οφείλω στον κ. christo40k. Άλλη μία στρατιωτική ιστορία (το blog αυτό είναι γεμάτο!): κάποια στιγμή σε ένα κοιτώνα στο ναύπλιο, εγώ ετοιμάζομαι να βγω, με βασικό σκοπό να ανανεώσω το playlist στο ipod, οπότε έρχεται και η πρόταση: «κατέβασε fleet foxes, θα σου αρέσουν…». Μεταξύ μας βέβαια, τους Fleet Foxes θα του ανακάλυπτα και χωρίς τη βοήθεια του 40k, το όνομά τους κυκλοφορούσε παντού. Αυτό για το οποίο θα του χρωστάω πάντα, είναι η περιγραφή που ακολούθησε. Προσπαθώντας να μου περιγράψει τι παίζουν, ανέφερε και ένα άλλο όνομα: Neutral Milk Hotel. Απορώντας λίγο που δεν τους ξέρω, κατάφερε να μου δώσει τέλος πάντων μία περιγραφή και να με πείσει. Οπότε το πρώτο των Fleet Foxes, το άκουσα μαζί με το In the Aeroplane over the Sea. Για το Aeroplane δεν μπορώ να πω και πάρα πολλά, δύο χρόνια μετά ακόμα δεν έχω συνέλθει από το σοκ. Αλλά αυτό που έχει σχέση με τους Fleet Foxes, είναι ότι οι Neutral Milk Hotel πράγματι αποτελούν ένα πολύ καλό σημείο αναφοράς. Και σε αυτόν εδώ τον δεύτερο δίσκο ακόμα περισσότερο από ότι στον πρώτο. Είναι μουσική που έχει κλεισμένη μέσα της την απεραντοσύνη και το αχανές της Αμερικής. Αλλά όχι της αστικής αμερικής, οι Neutral Milk Hotel και κυρίως οι Fleet Foxes είναι απαλλαγμένοι από κάθε στοιχείο αστικότητας. Είναι η αμερικανική ύπαιθρος που βρίσκετε πίσω από τη μουσική τους. Και ταυτόχρονα μία τεράστια μελαγχολία που σε σημεία αγγίζει την απελπισία (η οποία πραγματικά πιστεύω ότι μέχρι ενός σημείου οφείλετε στον τόπο και τα τοπία του). Βέβαια, οι Neutral Milk Hotel πλησιάζουν την απελπισία πολύ πιο συχνά και η ένταση αυτού του συναισθήματος που περνάει μέσα στη μουσική είναι τόσο μεγάλη που το In the Aeroplane… γίνεται σχεδόν επώδυνη εμπειρία, οι ίδιοι οι δημιουργοί του ‘κάηκαν’ από αυτό. Οι Fleet Foxes από την άλλη είχαν στον πρώτο τους δίσκο αρκετά περισσότερα φωτεινά σημεία. Υπήρχαν τουλάχιστον αυτές οι αλά Beach Boys φωνητικές αρμονίες που έφερναν λίγο από τον καλιφορνέζινο ήλιο στο προσκήνιο. Αλλά στο Helplessness Blues αυτό αρχίζει να αλλάζει: οι Beach Boys χάνονται και άλλες αναφορές αρχίζουν να εμφανίζονται, όπως οι Simon and Garfunkel για παράδειγμα. Και ο ήλιος? Τον ήλιο προσπαθούν ματαίως να τον αποφύγουν: Στο οκτάλεπτο The Shrine / An Argument, που αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο του δίσκο, ο Robin Pecknold τραγουδάει: “sunshine over me no matter where I go” και για πρώτη φορά η υπέροχη φωνή του σχεδόν σπάει, βγαίνει άγρια και ‘παραμορφωμένη’ κάνοντας προφανή την απόγνωση: ο ήλιος μόνο επιθυμητός δεν είναι, αρκεί να ακούσεις τον τρόπο με τον οποίο εκφέρεται η φράση για να το καταλάβεις. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η μουσική των Fleet Foxes γίνεται αρκετά πιο εσωστρεφής. Δεν υπάρχουν τραγούδια όπως τα Winter Wheel Hymnal και My Protector που να σου καρφωθούν με τη μελωδία τους κατευθείαν στο μυαλό. Τα πράγματα είναι πιο διακριτικά ενώ η φωνή του Pecknold υπερισχύει ξεκάθαρα όλων των υπόλοιπον στοιχείων. Αλλά ταυτόχρονα η ποιότητα των συνθέσεων γίνεται όλο και καλύτερη, οι λεπτομέρειες είναι προσεγμένες και ο δίσκος καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύνολο το οποίο μέσα απο τη μελαγχολία και την απόγνωσή του ξεπροβάλει τελικά όμορφο. After all is said and done I feel the same. All that I hoped would change within me stayed…

8.5

Those will burn: The Shrine / An Argument.

Frank Ocean - Nostalgia, ULTRA

2011-05-02T10:00:00.001+03:00

Frank Ocean

Nostalgia, ULTRA

(Self Release, 2011)

Η ιστορία έχει ως εξής: Ο Frank Ocean φεύγει από τη Νέα Ορλεάνη λόγω του Katrina και εγκαθίσταται στο LA. Εκεί γίνεται μέλος της (πολλά υποσχόμενης) hip hop κολεκτίβας Odd Future Wolf Gang Kill Them All (OFWGKTA) και ταυτόχρονα υπογράφει συμβόλαιο με τη def jam. Η def jam όμως τον έχει λίγο γραμμένο και απλά τον χρησιμοποιεί για να γράφει κομμάτια για άλλους με στόχο το επόμενο hit. Οπότε και ο Frank τα ψιλοπαίρνει και αποφασίζει να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο ως mixtape το οποίο δίνει δωρεάν από το blog του (το κατεβάζετε εδώ). Και ξαφνικά όλος ο κόσμος αρχίζει να μιλάει για αυτόν. Τι περιέχει λοιπόν το Nostalgia ULTRA? Κυρίως soul, r'n'b, pop. Αλλά τίποτα υπερβολικό ή αστραφτερό. Για την ακρίβεια στην αρχή ούτε καν που τα προσέχεις τα τραγούδια. Άλλα αν ακούσεις τον δίσκο 2-3 φορές αρχίζεις και παρατηρείς πολλά όμορφα πράγματα να αναδύονται. Η όμορφη φωνή του Frank. Η διακριτική αλλά άψογη παραγωγή. Οι ουσιαστικές συνθέσεις. Οι απλοί, καθημερινοί στίχοι, χωρίς ιδιαίτερες υπερβολές. Η διασκευή στο strawberry swing των Coldplay που μάλλον υπερβαίνει το αυθεντικό. Την up-tempo μεταμόρφωση στο δεύτερο μισό του There will be tear του Mr Hudson. Τις σουρεαλιστικές γραμμές του Swim Good. Και πολλές όμορφες στιγμές να γεμίζουν τον υπόλοιπο δίσκο. Μοναδική εξαίρεση η 'διασκευή' στο Hotel California (ναι, των αετών) το οποίο μετονομάζεται σε American Wedding όπου ο Frank εξιστορεί (με καινούργιους στίχους προφανώς) έναν αποτυχημένο γάμο χωρίς όμως να αποφύγει να ακουστεί λίγο (έως πολύ) cheesy. Αν όμως το αφήσουμε αυτό εκτός, έχουμε έναν πολύ όμορφο και ουσιαστικό δίσκο.

8.0

Those will burn: There will be tears, Swim Good, Novacane.

Hercules and Love Affair - Blue Songs

2011-05-01T02:11:00.004+03:00

Hercules and Love Affair

Blue Songs

(DFA, 2011)

Ο δεύτερος δίσκος των Hercules and Love Affair κυκλοφορεί εδώ και 2 - 3 μήνες. Ο πρώτος και ομώνυμος είναι αλήθεια ότι είχε καταφέρει να κάνει αρκετή αίσθηση πριν από 2 χρόνια. Οπότε φαντάζομαι ότι αρκετός κόσμος περίμενε αυτή τη δεύτερη προσπάθεια. Βέβαια, οι HaLA του Blue Songs δεν είναι ακριβώς οι ίδιοι με τους HaLA του πρώτου δίσκου. Εκτός και αν κάνουμε την παραδοχή ότι οι HaLA είναι κατά βάση ο Andy Butler και από εκεί και πέρα οι εκάστοτε άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεται. Μεγάλη παραδοχή βέβαια. Γιατί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του πρώτου δίσκου ήταν οι 'φωνές', και κυρίως η φωνή του Antony. Πολύ αμφιβάλω αν το Blind θα είχε τον ίδιο χαρακτήρα - ή θα γνώριζε την ίδια επιτυχία - αν τραγουδούσε κάποιος άλλος· η δύναμή του βρίσκονταν ακριβώς στην αντίθεση μεταξύ της μελοδραματικότητας του Antony με το disco μουσικό υπόβαθρο. Οι φωνές λοιπόν σε αυτόν το δίσκο είναι διαφορετικές· no more Antony. Και δυστυχώς δεν τα πάνε τόσο καλά όσο οι προηγούμενες, μάλλον δεν καταφέρνουν να προσθέσουν κάτι στα κομμάτια. Από την άλλη είναι λίγο άδικο το γεγονός ότι όλες οι κριτικές που κυκλοφορούν στο δίκτυο για το δίσκο εστιάζουν σε αυτό το στοιχείο. Αν μη τι άλλο, έχουμε να κάνουμε με έναν χορευτικό δίσκο, και συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις ο παραγωγός / dj είναι το βασικό στοιχείο, υποτίθεται χορεύεις στα beats όχι στις φωνητικές μελωδίες. Οπότε μία άλλη οπτική θα ήταν ότι το Blue Songs μας δείχνει την πραγματική διάσταση της μουσική των HaLA, η οποίο λίγο επισκιάστηκε στον προηγούμενο δίσκο από τις καταπληκτικές ερμηνείες. Και αν ξεχάσουμε λίγο τον Antony, και αυτή η διάσταση έχει πράγματα να δώσει: Κατ' αρχήν σε αυτή την δεύτερη εκδοχή της βρίσκεται πιο κοντά στη house απ' ότι στη disco, χωρίς ωστόσο να απομακρύνεται ιδιαίτερα από το μέσο της απόστασης. Επίσης υπάρχουν και ορισμένα ακουστικά κομμάτια, όπου η μουσική φιλοσοφία του σχήματος φαίνεται καλύτερα. Και είναι αυτά τα κομμάτια που ορίζουν τα όριά του. Από τη μία το Boy Blue να αποτυγχάνει πλήρως να δημιουργήσει οποιαδήποτε αίσθηση, ακόμα και αν το δεις σαν μία ακουστική σπουδή πάνω στην έννοια της επανάληψης που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό τη χορευτική μουσική. Στο άλλο άκρο το Blue Song που έρχεται αμέσως μετά: επίσης σε πολύ χαμηλούς τόνους, είναι ίσως ό,τι πιο όμορφο έχουν ηχογραφήσει, αρχίζει απλά και σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα κλιμακώνεται. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα τα υπόλοιπα κομμάτια θα μπορούσαν να σταθούν άνετα σε κάποιο dancefloor, άλλα λίγο καλύτερα, άλλα λίγο χειρότερα, αλλά όλα με αξιοπρέπεια. Όχι, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο του Blind· στο Painted Eyes το προσπάθησαν, αλλά χωρίς τον Antony λίγο δύσκολο. Και εκεί στο τέλος υπάρχει μία διασκευή στο It's Alright, μάλλον τελείως αποτυχημένη, για δύο λόγους: πρώτον γιατί είναι μοιραία η σύγκριση με τη διασκευή των Pet Shop Boys (guess who is winning...) και δεύτερον γιατί οι στίχοι μάλλον δεν ταιριάζουν και πολύ με το κλίμα της εποχής... ή ίσως και όχι...

7.2

Those will burn: Blue Song, My House.

γυναικάρα, φωνάρα, τραγουδάρα...sadness is a blessing.....

2011-04-28T16:32:00.001+03:00

Baby Guru - Baby Guru

2011-04-25T11:45:00.007+03:00

Baby Guru

(Inner - Ear, 2011)

Αφού καταλάγιασε λίγο η (χρυσό)σκόνη στην (ελληνικό)μπλογκόσφαιρα από το πέρασμα των baby guru τον πρώτο καιρό που σουλατσάρισε ο δίσκος στην ελλάδα...μπορώ να πω ότι ο δίσκος ακούγεται καλύτερος...στεγνός πια από τα σάλια του γλυψίματος...
Ναι, ομολογώ πως με είχε επηρεάσει όλος αυτός ο χαμός...γιατί περίμενα να ακούσω ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ...έτσι όταν έφτασε σπίτι και μπήκε στο πικαπ, φαντάζεστε την απογοήτευση μου όταν άκουσα έναν απλά καλό δίσκο...(δεν είναι και λίγο φυσικά αλλά...)

Αφήνω όμως όλα αυτά τα οποίο στριφογύριζαν στο μυαλό μου κάθε φορά που έμπαινε ο δίσκος τον πρώτο καιρό. Πολλαπλές ακροάσεις άφηναν στην άκρη τις διάφορες σκέψεις και γέμιζαν το χώρο με καλή μουσική...
Το δυνατό μπάσιμο με δίδυμο Holy Grail και το Here Comes the Luliluri δεν σου αφήνει περισσότερες σκέψεις και το γνωστό από πριν Marilu ουσιαστικά χρωματίζει τα όρια του μουσικού χάρτη που θα κινηθούν. Από εδώ και πέρα όμως αρχίζει το πρόβλημα για μένα....από το bounce και μετά νοιώθω να πιέζουν άσκοπα τα όρια τους...πλατειάζουν χωρίς λόγο. Αποδυναμώνοντας έτσι τις όμορφες μελωδίες τους...Νοιώθω πως ήθελαν να τα βάλουν όλα μέσα...όλες τις αναφορές τους, τις ιδέες τους χωρίς να μπορούν να τις τιθασεύσουν στο 100%...
Έτσι προσωπικά ένοιωσα να κάνει μια μικρή κοιλιά (από το bounce μέχρι και το Rainy Day, με εξαίρεση το Perfect Make up...το οποίο χωρίς λόγο μου θύμισε closer...)την οποία δεν έσωσαν οι αλα doors ερμηνείες, o πειραματισμός και οι african ρυθμοί...

Κάπου εκεί όμως έρχεται το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και ίσως ένα από τα καλύτερα που άκουσα το τελευταίο καιρό...Kicks With Mary...ο τρόπος που ακολουθεί στο βάθος το σαξόφωνο αλλά και η καλύτερα ερμηνεία του Obi Seratone καταφέρνουν να προσδώσουν βάθος και να λειτουργήσουν ως συνδετικοί κρίκοι στη δυνατή μπασογραμμή και τη μελωδία...

ακολουθεί το άριελ (που φαντάζομαι τους έπεσε καταλάθος στο δίσκο) και μετά το καλό Inner Space που ώρες ώρες είναι σα να έδωσες ελεσντι στον τομ γιορκ και να του φόρεσες τροπικαλ χρώματα...

ο δίσκος κλείνει με το Promenade κι αυτό ένα από τα λίγο αδιάφορα κομμάτια, όχι ικανό για να σου κρατήσει την αίσθηση του δίσκου...

Στην ολότητα του δίσκου όμως μου αρέσει το βαρύ κι ασήκωτο μπάσο και τα ψυχεδελικά πλήκτρα, οι σαφέστατες αναφορές στου can και στους doors (μια μαγκιά που δίνει μια συγκεκριμένη χροιά ιδιαίτερα στα πιο "african" τραγούδια τους).

Είναι ένας καλός δίσκος, που κλασικά, όμως, πήρε υπεραξία επειδή είναι ελληνικός και αυτό μόνο καλό δεν του κάνει...

6.9

Those will burn: Kicks With Mary, Holy Grail, Perfect Make up

Vivian Girls - Share The Joy

2011-04-23T12:37:00.003+03:00

Vivian Girls

Share The Joy

(Polyvinyl, 2011)

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις μια μπάντα να μεγαλώνει, να (πάρα)ωριμάζει, να γεμίζει και να αδειάζει από ιδέες και μελωδίες...
Οι vivian girls είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός συγκροτήματος που μπήκε φορτσατο στην μουσική σκηνή με ένα δίσκο τόσο καλό αλλά και τόσο μικρό χρονικά, αφήνοντας λίγα περιθώρια για λάθη...Το μακρινό 2008 κομμάτια που δύσκολα ξεπερνούσαν τα 2 λεπτά, η απλοϊκη παραμόρφωση και η πιασάρικες μελωδίες μας τις γνώρισαν...Τώρα μετά από 2 δίκους και 5-6 επτάϊντσα, για μένα προσωπικά, έβγαλαν τον καλύτερο τους δίσκο...
Ναι δεν είναι hype...(σα να τις βαρέθηκε η μπλογκόσφαιρα), ναι είναι πολύ λιγότερος lo-fi, πολύ καθαρότερος και τα δύο 6λεπτα κομμάτια σίγουρα μια μεγάλη έκπληξη, για ένα τρίο που δεν δείχνει να είναι και μουσικές ιδιοφυΐες...

Αυτό που κάνει όμως το δίσκο να είναι τόσο όμορφος είναι ένας συνδυασμός αυτής της μουσικής αφέλειας με την ανάλογη μουσική ζύμωση...

λες και πολλά από τα 7ιντσα ήταν τα δοκιμαστικά πριν το μεγάλο αγώνα...

Τι έχουμε λοιπόν εδώ??
Το εναρκτήριο κομμάτι (The Other Girls) είναι και από τα αγαπημένα μου, αργό, μελωδικό και εκείνο το σόλο...τόσο εθιστικό...είναι ότι λέει ο τίτλος του....ότι δεν είναι σαν τα άλλα κορίτσια...δεν είναι ούτε best coast ούτε dum dum...όχι καλύτερες αλλά διαφορετικές...
και έτσι συνεχίζουν...

ο δίσκος ακούγεται μονομιάς...με κομμάτια που ξεχωρίζουν όπως το i heard you say(ίσως το πιο clean κομμάτι τους) και το κομμάτι που θα ακολουθήσει όλο το δίσκο...Dance (if you wanna)...Άλλοτε ξαναγυρίζουν στις ρίζες τους (lake house) και μεταμορφώνονται σε γκρούπ των 60ς με το καταπληκτικό Trying to Pretend (εκεί στο 1.06..μαγικό)...

άλλοτε φοράνε την κάπα των indie 90's (Sixteen Ways) μπολιασμένη με το πανκ και την ψυχεδέλεια...Το Take It As It Comes είναι ένα παραμύθι...βγαλμένο από τραγούδια του '50...
Το Vanishing of Time είναι το πιο αδύναμο κομμάτι του δίσκου γιατί στέκεται ανάμεσα σε αυτό που αποποιήθηκαν στην αρχή...τα άλλα girls groups...θα μορούσαν να το είχαν πει πολύ καλύτερα οι dum dum και πολύ πιο ανάλαφρα οι best coast...

ίσως όμως καλύτερα...γιατί μετά ακολουθεί το Death...η πρόζα στην αρχή και η επανάληψη του θέλω...(i wanna wanna wanna wanna wanna wanna wanna stay alive) απογειώνει το κομμάτι...

για να ακολουθήσει το Light in Your Eyes, το δεύτερο 6λεπτο κομμάτι του δίσκου...ένα solid κομμάτι με ψυχεδελικές ρίζες και ανάλογη αισθητική...τα πράγματα αγριεύουν και όταν μπαίνει το όργανο στο σόλο, νομίζεις ότι θα βγουν από κάπου οι doors για να κάνουν πλάκα....καταπληκτικός τρόπος για να κλείσεις ένα πολύ καλό δίσκο...

Δεν ξέρω αν οι vivian girls μπορούν να πάνε πέρα από το another girls group αλλά σίγουρα μπορούν να φτιάξουν ένα δίσκο που να σου αφήνει μια αίσθηση χαράς ακόμα και ύστερα από 3 προσπάθειες...

8.7

Those will burn: The other Girls, Trying to pretend, I heard you say, Sixteen Ways

Live Session από cat's eyes...i'm not stupid

2011-04-21T15:40:00.001+03:00

New Danger Mouse

2011-04-15T16:55:00.002+03:00

από το επερχόμενο Rome, Danger Mouse & Daniele Luppi. Όσο δεν πάω τον κύριο Jack White, άλλο τόσο λατρεύω τον Danger Mouse, οπότε για να δούμε...

αρκτικές μαϊμούδες...

2011-04-15T09:11:00.001+03:00

fresh....

2011-04-13T20:20:00.001+03:00

New YACHT single: dystopia

2011-04-11T17:59:00.002+03:00

Απ' ό,τι φαίνεται οι Yacht ετοιμάζουν καινούργιο δίσκο. Αυτό εδώ είναι το single που κυκλοφόρησε πρόσφατα (... στο internet τουλάχιστον...). Δεν σου γεμίζει το μάτι με την πρώτη, αλλά είναι κολλητικό...

tennis

2011-04-10T23:38:00.001+03:00

Tennis - "Take Me Somewhere" from Ian Perlman on Vimeo.

Glasvegas - EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\

2011-04-09T16:28:00.001+03:00

Glasvegas

EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\

(Columbia, 2011)

Τους τελευταίους 2-3 μήνες κλαίγομαι συνέχεια ότι έχω βαρεθεί με τις καινούργιες κυκλοφορίες, ότι δεν βγαίνει τίποτα καλό κτλ κτλ. Και η αλήθεια είναι ότι τίποτα δεν μπόρεσε να με ενθουσιάσει. Δε λέω, οι Radiohead καλοί ήταν, και η P.J. κορυφή, αλλά δεν είναι και ακριβώς το στυλ μου... και το Gutter Rainbow του Talib Kweli καλό ήταν, δεν λέω, άλλα ούτε να κάτσω να γράψω για αυτό δεν μπόρεσα. Οπότε τους τελευταίους 3 μήνες βρίσκομαι μεταξύ παλιών metal δίσκων, Θεοδωράκη (ελέω καθημερινής), Deltron 3030, Schubert και Madvillain... σχιζοειδής ο συνδυασμός, το ξέρω, αλλά είναι μουσικές δοκιμασμένες (για μένα), οπότε satisfaction guaranteed... Βέβαια, ήξερα πολύ καλά ότι κάποια στιγμή θα σπάσει όλη αυτή η κατάσταση... και φυσικά έσπασε με τον πιο... 'ταπεινωτικό' τρόπο: Οι Glasvegas έβγαλαν καινούργιο δίσκο. Που βρίσκεται η ταπείνωση σε αυτό? Στο ότι όταν τον ακούς η λογική σου λέει ότι ο δίσκος είναι τόσο επιφανειακός, ότι το κοινό στο οποίο απευθύνετε καλύπτει ηλικίες από 15 μέχρι το πολύ 20 και ως επί το πλήστον γένους θηλυκού και ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να σου αρέσει αυτό το πράγμα. Τα αυτιά σου όμως αγνοούν τελείως την λογική και προσανατολίζονται αποκλειστικά προς τις υπέργλυκες μελωδίες που περιέχει το EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\. Και αυτές μπαίνουν μέσα σου, γαντζώνονται από παντού και δεν λένε να φύγουν με τίποτα. Η λογική θα συνεχίσει να αντιστέκεται για τα πρώτα 2-3 ακούσματα, μετά παραδίδεται και αυτή. Ο δίσκος είναι ουσιαστικά ένα ατελείωτο wall of sound, βασισμένο σχεδόν απόλυτα πάνω στις δημιουργίες του Phil Spector, αλλά και στους Jesus and the Mary Chain, χωρίς όμως το feedback / rock 'n' roll μέρος τους (με άλλα λόγια πάλι στον Spector καταλήγουμε). Ο δίσκος είναι τόσο αποκλειστικά προσανατολισμένος σε αυτήν την κατεύθυνση που η λίγο cure-περιόδου-disintegration εισαγωγή του whatever hurts you through the night (ναι, για τέτοιους τίτλους μιλάμε) και το ψιλο-ηλεκτρονικό beat του shine like stars ακούγονται σαν τρομεροί νεωτερισμοί. Προφανώς το τελευταίο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι ο νεωτερισμός βέβαια. Νομίζω ότι ούτε καν περνάει από το μυαλό τους σαν ιδέα ή προβληματισμός. Γιατί η αφέλειά τους είναι αυθεντική, και αυτό είναι που τους διαχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες μουσικές που θα ήθελαν να κινηθούν σε παρόμοιες κατευθύνσεις. Και η λογική επανέρχεται, δαμασμένη πλέον, και σου λέει ότι οι Glasvegas σου αρέσουν γιατί αγγίζουν μέσα σου εκείνο το κομμάτι που βρίσκεται σε μία εφηβική κατάσταση, το οποίο έχεις καταπιέσει απίστευτα για μπορείς να φέρεσαι και να λειτουργείς με τρόπο 'ανάλογο' της ηλικίας σου. Ότι αυτό το overdose ζάχαρης σου είναι απαραίτητο και οι glasvegas το ικανοποιούν γιατί περιέχουν 100% καθαρή ζάχαρη, χωρίς υποκατάστατα, φρουκτόζη και σερβιτόλη. Ότι είναι το ίδιο συναίσθημα που σου προκαλούν οι ταινίες της Sofia Coppola. Ότι δεν σε ενοχλεί η αφέλειά τους με το ίδιο τρόπο που δεν σε ενοχλεί να ακούς την ronie spector να τραγουδάει "the best part of breaking up is when we're making up...". Ότι οι Glasvegas προσεγγίζουν την pop πολύ κοντά στην απόλυτη μορφή της. Απαντώντας στην κορυφαία ατάκα του bo(m)bbieR στο twitter "πειράζει που μου αρέσουν οι glasvegas???": μόνο αν έχεις πρόβλημα με το ζάχαρό σου, αλλά πιστεύω ότι δεν έχουμε μεγαλώσει και τόσο πια...

9.0

Those will burn: Euphoria, Take My Hand, Shine Like Stars, The World Is Yours

pj new....

2011-04-06T15:12:00.000+03:00

new video

2011-04-02T12:11:00.000+03:00

Dum Dum Girls - He Gets Me High (OFFICIAL VIDEO) from Sub Pop Records on Vimeo.

Στριφογυρνούν στο ipod μου...

2011-03-29T12:58:00.003+03:00

baby guru - S/T

Hunx and his Punx - Too young to be in love

Cat's Eyes - Broken Glass EP

Parenthetical Girls - Privilege, Pt. III: Mend & Make Do

Glasvegas - EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\

Vivian Girls - Share the Joy

PJ Harvey - Let England Shake HD

2011-03-25T16:01:00.000+02:00

Pj Harvey - Let England Shake

2011-03-16T18:36:00.006+02:00

Pj Harvey

Let England Shake

(Island, 2011)

Η μεγάλη "ατυχία" του να βγει την ίδια περίπου εποχή με τους Radiohead με έκανε να μην πέσω με τα μούτρα σε ένα δίσκο που ίσως είναι μακράν ο καλύτερος (για μένα) της Pj και ένας από τους 4-5 καλύτερους φέτος.

Στίχοι:

H Pj καταφέρνει να φτιάξει ένα concept δίσκο βασισμένο σε ιστορικά στοιχεία, αναφορές από στρατιώτες και από ότι μπορούσε να τις προσφέρει πληροφορίες για τον πόλεμο. Καταφέρνει να δαμάσει το παρελθόν της και να γράψει προτάσεις καλοζυγισμένες, περιγραφικές, δραματικές...σα να διαβάζεις και ξαναδιαβάζεις το bananafish του salinger...

Η μουσική:

Η μουσική της έχει εξελιχθεί. Μεστή, δυναμική, μελωδική, στακάτη αποτυπώνει και εσωκλείει όλη αυτή τη στιχουργική προσπάθεια και ιστορική γνώση.. Η βάση της, αυτό το διαβολεμένο 36χορδο AutoHarp αλλά και πολλά samples...το πασίγνωστο πια Istanbul (Not Costantinople) των four lads, το The bed's too big without you από Police (στο Glorious Land) κα...δημιουργούν τραγούδια που σε τραβάνε μαζί τους σε μια στρατιωτική παρέλαση άλλου τύπου...indie εμβατήρια...μέχρι reggea διαλείμματα...η pj harvey ξαναξεκινά την καριέρα της θα έλεγα, χρησιμοποιώντας όλο το παρελθόν της για να το αποδώσει διαστρεβλωμένο στο μέλλον...

Αντί Επιλόγου:

όταν πρωτάκουσα το δίσκο ανακάλυψα μέσα του την σύγχρονη αγγλία και τον τρόπο ζωής της. Της καθημερινές ομορφιές της αλλά και την αγωνία για το αύριο. Ο δίσκος αυτός δεν κοιτά μόνο στο παρελθόν, στέκεται σα σχόλιο για όλους τους αγώνες, για τους πολέμους, προσωπικές μάχες, την καθημερινότητα..

Το καλύτερο τετράστιχο του δίσκου δεν αφήνει περιθώρια για το εύρος των ερμηνειών:

Let me walk through the stinking alleys
to the music of drunken beatings
past the Thames River, glistering like gold
hastily sold for nothing

9.6

Those will burn: Let England Shake, The Last Living Rose, The Words that MAketh Murder, All and Everyone κα..

Not a Friend by Cat's eye

2011-03-10T19:20:00.003+02:00

όταν μια Καναδή σοπράνο ενώνεται με τον Faris Badwan από τους Horrors τότε προσωπικά έχω να περιμένω κάτι περίεργα καλό...το mojo μιλάει ήδη για ένα landmark μέσα στο ΄11...

το ep τους ήδη κυκλοφορεί με την ονομασία Broken Glass και μέσα στον Απρίλιο (04-04) από την rough trade το ομώνυμο.

Dum Dum Girls - He gets me high

2011-03-07T11:58:00.003+02:00

Dum Dum Girls

He Gets me High

(Sub Pop, 2011)

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η πορεία ενός συγκροτήματος...από τα πρώτα demos και 7'' μέχρι τους δίσκους και διάφορα ep...οι dum dum girls μέσα σε λίγα χρόνια κατάφεραν να εξελιχθούν μέσα στα όρια της μουσικής τους. Το he gets me high έρχεται λίγο καιρό μετά το i will be καταφέρνοντας να είναι διαφορετικό, πιο γεμάτο και πιο σοβαρό. Ίσως γίνεται και περισσότερο προσωπικό. Ξεκινά δυναμικά με τύμπανα και τη φωνή της DeeDee συνεχίζοντας τη μουσική από εκεί που την άφησαν στο Stiff little fingers 7'', ενώ το ομώνυμο τραγούδι ξαβαφέρνει μνήμες από το i will be με την διαφορά ότι η όλη παραγωγή δείχνει να έχει πάει ένα βήμα παραπέρα...Καταφέρνει να βρει βάθος και προσωπικότητα και να αξιοποιήσει την σταθερά όμορφη φωνή της DeeDee. Το Take care of my babe ίσως το καλύτερο τραγούδι του δίσκου είναι μια αργόσυρτη μελαγχολική "ιδιαιτερότητα" μέσα στο EP. H retro διάθεση του, η doo woop αισθητική του μαζί με την "φωνοκεντρική" προσέγγιση του κομματιού συνθέτουν το τετράλεπτο διαμάντι....

Για το τέλος μας έχουν αφήσει ένα cover...smiths. Το There Is A Light That Never Goes Out μας αποδεικνύει πως τα κορίτσια έχουν τα κότσια να τα βάλουν με ένα κομμάτι από το queen is dead και να το κάνουν κτήμα τους χωρίς πολλές φανφάρες και κολπάκια....straight forward παίξιμο που -ναι διάολε θα το πω- θα μπορούσε να είναι από live των smiths....και κάπου στο τέλος γίνεται και τόσο dumdum...

τα κορίτσια δείχνουν να το έχουν ακόμα περισσότερο αν και γίνονται ακόμα πιο προσωποκεντικές αυτό δεν δείχνει να χαλάει τη μαγιά και με βάση την φωνή της DeeDee που όλο και καλύτερεύει (μάλλον μαθαίνει να την χρησιμοποιεί) και τις χαλαρές μελωδίες φτιάχνουν δίσκους που μπορεί να μην έχουν την βαρύτητα άλλων αλλά σίγουρα μπορούν να σου φτιάξουν τη μέρα....

7.5

κυψέλη στην αθήνα...

2011-02-28T21:32:00.000+02:00

Keep Shelly In Athens - 'Hauntin' Me' from Jamie Harley on Vimeo.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Ο Ελάχιστος Εαυτός

2011-02-25T09:57:00.003+02:00

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ο Ελάχιστος Εαυτός

(Inner Ear, 2011)

Είναι περίεργο να προσπαθώ να περιγράψω ένα δίσκο που ΔΕΝ μου αρέσει κι όμως βρίσκομαι συχνά πυκνά να τον ακούω με μανία.
Είναι περίεργο γιατί και στους προηγούμενους δίσκους (εκτός σαμάνου και βραχνού, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) πάντα ξενέρωνα με το δίσκο. Βέβαια, αφού αισθανόμουν έτσι, δεν τον άκουγα. Μέχρι που κάποια στιγμή, ειδικότερα τον Διάφανο, τον έβαζα στο player και ξαφνικά γινόταν κάτι μαγικό και κόλλαγα με το δίσκο...
Εδώ αναγνωρίζω κούραση, και έλλειψη έμπνευσης (ειδικότερα στο στιχουργικό κομμάτι), αναγνωρίζω την προσπάθεια να εντοπίσει τα στοιχεία εκείνα από τις ρίζες του που του λείπουν για να συμπληρώσει το παζλ του, και αυτό το σέβομαι. Όσοι τον γνωρίζουν καλά καταλαβαίνουν τα μουσικά μονοπάτια που βρίσκεται. Δεν παρεκκλίνει καθόλου της πορείας του αλλά σε συνέχεια του Διάφανου γίνεται όλο και πιο μελωδικός, όλο και πιο ρομαντικός..

Κομμάτια όπως το "Ποιός θα με θυμάται" ή μέρη του "San Μichele" θυμίζουν τόσο έντονα έντεχνο της δεκαετίας '93 -'03 που όχι μόνο με ξένισε αλλά θεωρώ πως με τις συγκεκριμένες ενορχηστρώσεις χάλασαν και τα ίδια τα κομμάτια...Το san michele είναι καταπληκτικό κομμάτι που βαραίνει χωρίς λόγο στο πρώτο του μέρος (κάτι βιολιά άσχετα λες και κάνει μουσική η ρεμπούτσικα-από το 2:20 και μετά παίρνει χαρακτήρα και γίνεται όλο και καλύτερο...).

Κλασικός Θανάσης (θετικό) είναι : Σαν παιδί, Του έρωτα και του Θανάτου, Ομίχλη, Σιμούν (από τα καλύτερα αν έλειπαν τα γμωξυλόφωνα...)

Στο "Ερώτηση Κρίσεως" προσπαθεί να γίνει Λοίζος και Μάλαμας ταυτόχρονα έχοντας στο μυαλό του το μέρμηγκα...αλλά μάλλον δεν....

Στη σούμα βγαίνει πως είναι ένας μέτριος δίσκος....
εμένα όμως μου έχει κολλήσει...πολύ.

Ίσως γιατί υπάρχουν τόσα κλασικά κομμάτια που έτσι μάλλον χτυπάνε στις ρίζες μου και όχι στην σωστή κρίση...Ίσως και γιατί μέχρι η '93-'03 περίοδος του έντεχνου μου άρεσε αρκετά....

6.5

Those will burn: Ανταρκτική, Ελάχιστος Εαυτός, Σιμουν, άντε και το μίσο san michele..

toolate....2l8

2011-02-23T18:13:00.007+02:00

2l8

μετά τον Αγγελάκη ,έρχεται κι άλλος σούπερ ελληνικός δίσκος μέσα στο ΄11, απλά ακούστε το fight και νοιώστε....νοιώστε μουσική.

ΕΔΩ κάπου στα δεξιά έχει link για να ακούσεις το τραγούδι....

θυμάστε το "He & She Angry Enough to keep loving in the Dark Ages" μάλλον πάμε για κάτι καλύτερο...

κομματάρααααααα

(και κάντε και κανα pledge μια και περνάτε από κει...)

update:

2L8 by 2L8

fight kai don't follow me....

Gil Scott Heron & Jamie XX - We are new here

2011-02-21T02:21:00.003+02:00

Gil Scott Heron & Jamie XX

We are new here

(V0, 2011)

Στη λίστα μας με τα καλύτερα της περσινής χρονιάς, το I am new here, το είχαμε στην πρώτη θέση. Νομίζω ότι ήταν δίκαιη επιλογή. Μπορεί ο Gil Scott Heron να είναι ‘παππούς’, αλλά ο δίσκος του ήταν απίστευτος. Οπότε όταν κυκλοφόρησαν τα νέα ότι θα βγει αυτό το ‘remix’, τα υποδέχτηκα με αρκετό ενδιαφέρον. Από την άλλη με τους xx δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα, οπότε δεν ήξερα και τι να περιμένω ακριβώς.
Βέβαια, όσο το σκέφτομαι, δεν μπορώ να θυμηθώ και πολλά remix albums που να με έχουν ενθουσιάσει. Για την ακρίβεια, αυτή τη στιγμή μου έρχονται στο μυαλό μόνο το No protection των Massive Attack από τον Mad Professor και η καταπληκτική εκδοχή των South Rakkas Crew στο Knowle West Boy του Tricky. Ok, σίγουρα υπάρχουν μερικά ακόμα. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτό εδώ δεν πρόκειται να προστεθεί στη λίστα μου. Ένα στοιχείο είναι ότι κατ’ αρχήν υπάρχει ελάχιστη έως μηδενική σχέση με τον αυθεντικό δίσκο. Πέρα από τις απαγγελίες, η ατμόσφαιρα, ο σκοπός και τα μέσα είναι τελείως διαφορετικά. Νομίζω ότι το ενδιαφέρον με αυτούς τους δίσκους είναι ότι μπορούν να αναδείξουν κρυμμένα ή παραγνωρισμένα στοιχεία που έχει το original, να προσφέρουν ουσιαστικά μία διαφορετική γωνία θέασης του αρχικού υλικού. Εδώ ο κύριος Jamie XX, απλά κάνει μία επίδειξη των ικανοτήτων του ως παραγωγού. Και δεν είναι κακός, απλά δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο ακριβώς λόγω παρουσιάζεται ο δίσκος σε σχέση με το I am new here. Από την άλλη, ούτε ιδιαίτερα καλός είναι. Δηλαδή και σαν μία ανεξάρτητη δουλειά να τη δεις, μάλλον κινείται σε μέτρια επίπεδα. Το New Here που ανοίγει το δίσκο και τα NY is killing me και Take care of you που τον κλείνουν, είναι όμορφα, αλλά στο ενδιάμεσο δεν μπόρεσα να βρω κάτι ενδιαφέρον. Με άλλα λόγια, το We are new here, από τη μία αποτυγχάνει πλήρως να δώσει κάτι καινούργιο σε σχέση με το original, από την άλλη δύσκολα στέκεται σαν αυτόνομη δουλειά. Κρίμα…

6.5

Those will burn: NY is Killing Me

Μακριά από την καθημερινή σήμερα...

2011-02-20T16:05:00.003+02:00

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ξενερώσει κανείς, και τώρα τελευταία προσφέρονται όλο και περισσότεροι. Ένας πολύ καλός τέτοιος τρόπος είναι να αγωράσετε την καθημερινή σήμερα. Δώρο ένα cd με το άξιον εστί, όχι άσκημα ε? Το αυθεντικό εξώφυλλο, επεξηγηματικά κειμενάκια μέσα, όλα καλά και ωραία. Μέχρι που βάζεις το cd να παίξει... αυτό που ακούγεται δεν είναι ο Μπιθικώτσης, ο Δημήτριεφ και ο Κατράκης, αλλά ο Νταλάρας και δύο άλλοι τύποι που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το έργο... Είμαι σίγουρος ότι είναι δουλειά του ακατανόμαστου, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς...

Subculture(s) #004: Stormbringer

2011-02-17T02:55:00.004+02:00

Τον τελευταίο καιρό περνάω μία περίοδο άρνησης όσο αφορά τη μουσική. Καλύτερα, μία περίοδο άρνησης όσο αφορά την καινούργια μουσική. Ίσως να είναι ένα είδος κορεσμού, από τους πολλούς δίσκους, τα άπειρα mp3s, και τη μη ουσιαστική επαφή με τη μουσική, όπως αυτή προκύπτει μοιραία όταν κατεβάζεις 2-3 δίσκους τη μέρα· προφανώς δεν μπορείς να τους ακούσεις. Οπότε όλο και πιο συχνά ανατρέχω στο παρελθόν και κυρίως στο δικό μου (μουσικό) παρελθόν. Στην εποχή δηλαδή όπου ο μόνος τρόπος επαφής με τη μουσική ήταν τα cd και τα βινύλια. Όταν έχεις πρόσβαση σε ένα δίσκο κάθε μία, ίσως και δύο, εβδομάδες, τότε τον ακούς πολύ πιο προσεκτικά, πολλές φορές, και ξανά και ξανά. Το να ξανακούω εκείνους τους δίσκους λοιπόν τώρα μου δημιουργεί μία αίσθηση ασφάλειας. Ξέρω σχεδόν όλους τους στίχους απέξω, τις μελωδίες, τη διαδοχή των κομματιών. Ανεξάρτητα από το αν η μουσική μπορεί πλέον να με εκφράσει, δημιουργεί μία ζεστασιά.
Οπότε είπα σήμερα να γράψω κάτι για εκείνες τις μέρες, όταν τη φαντασία μου μονοπωλούσαν από τη μία οι κόσμοι του Michael Moorcock και του Tolkien, και από την άλλη του Poe και του Lovecraft. Θα αφήσω τη σκοτεινή πλευρά για κάποια άλλη φορά, και θα επικεντρωθώ στην… ηρωική. O Tolkien βέβαια είναι πλέον πασίγνωστος. Μεσολάβησαν τρία blockbusters με τον άρχοντα των δακτυλιδιών του. Από την άλλη, ο Moorcock είναι κατά μία έννοια, το αντίπαλο δέος στον ‘ιδανικό’ κόσμο του Tolkien. Οι ήρωές του δεν μάχονταν απαραίτητα για τα πιο ‘αγνά’ ιδανικά, ούτε χαίρονταν τόσο όταν θριάμβευε το καλό. Άσε που οι κόσμοι του είχαν βαθιά εντυπωμένα μέσα τους τα χρώματα του LSD, και όλων των άλλων παραισθησιογόνων που χρησιμοποιούσε ο δημιουργός τους. Ανάμεσα στις δημιουργίες του λοιπόν, χωρίς αμφιβολία ο Βασιλιάς είναι ο Έλρικ του Μελιμπορνέ. Απόγονος μίας αρχαίας φυλής εξωγήινων που εποίκησε τη γη πριν πολλές γενιές, τυχαίνει να είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας του πανίσχυρου βασιλείου του. Επίσης τυχαίνει βέβαια να μην τρελαίνετε ιδιαίτερα για αυτή του τη θέση. Και σαν να μην έφτανε αυτό είναι και ιδιαίτερα ασθενικός, κρατιέται στη ζωή μόνο με βότανα. Η ιστορία του λοιπόν ξεκινάει όταν παίρνει στην κατοχή του το Stormbringer (aka ‘the black blade’, έναν δαίμονα με τη μορφή σπαθιού. Το σπαθί δίνει στον Ελρικ την ενέργεια και τη δύναμη που του λείπει, αλλά δυστυχώς για να βρει αυτή την ενέργεια χρειάζεται να καταβροχθίζει… ψυχές. Έτσι ο Elric στην πορεία του αφήνει σωρούς από πτώματα, εχθρών και φίλων. Αφήνει λοιπόν το βασίλειό του και αρχίζει να περιπλανιέται στον κόσμο των ανθρώπων σε μία τραγική πορεία, στην ουσία καταδικασμένη από την αρχή. Ο αντιήρωας του Moorcock, όπως ήταν λογικό προσέλκυσε αρκετούς ανθρώπους από το μουσικό κόσμο που τον πήραν μαζί με τις τραγικές του ιστορίες και τον χρησιμοποίησαν στους στίχους τους, πολλές φορές με τη βοήθεια του ίδιου του Moorcock. Τα αποτελέσματα δεν ήταν πάντοτε τα καλύτερα, αλλά έχουν το ενδιαφέρον τους.

Blue Oyster Cult
Fire of Unknown Origin 1981

Εδώ μάλλον θα ταίριαζε καλύτερα ο προηγούμενος δίσκος τους, που περιέχει το Black Blade, σε στίχους του Moorcock, το οποίο αναφέρεται φυσικά στο ζωηρό σπαθί του Έλρικ. Δυστυχώς όμως, το Cultösaurus Erectus είναι ο χειρότερος δίσκος τους, που με δυσκολία μπορώ να τον ακούσω, πόσο μάλλον να γράψω για αυτόν. Στο Fire of Unknown Origin όμως ανακάμπτουν με τον καλύτερο τρόπο. Ο Moorcock τους βοηθάει και πάλι με τους στίχους ενός κομματιού, που αυτή τη φορά σχετίζεται λίγο πιο έμμεσα με τον Ελρικ: To Veteran Of The Psychic Wars, γραμμένο αρχικά για το soundtrack της ταινίας ‘heavy metal’, είναι ίσως ένα από τα καλύτερα κομμάτια τους. Ονειρικό και χαμένο στα σύννεφα, καθρεπτίζει ιδανικά την ατμόσφαιρα των βιβλίων του Moorcock, την τραγικότητα και τη ματαιότητα των προσπαθειών του ήρωά του. ‘Did I hear you say that this is victory?’. Από την άλλη ο υπόλοιπος δίσκος περιέχει μερικές από τις πιο λαμπερές στιγμές των Blue Oyster Cult: Sole Survivor, Vengeance, After Dark, Joan Crawford, και φυσικά το Burning For You, λατρεμένο κομμάτι. Hard rock στην καλύτερη εκδοχή του, που αποχαιρετάει τα 70s και καλωσορίζει τα 80s.

Hawkwind
The Chronicle of the Black Sword 1986

Οι Hawkwind, ήταν η πρώτη μπάντα που συνέδεσε με το όνομά της με τον Moorcock. Ήδη το 1975 ηχογραφούν το Warrior on the edge of time, βασισμένοι αρκετά στον Eternal Champion του Moorcock, ο οποίος υπογράφει και πολλούς από τους στίχους. Δέκα χρόνια μετά επανέρχονται, αυτή τη φορά με στίχους που διαπραγματεύονται άμεσα τις ιστορίες του Έλρικ και του σπαθιού του. Σαν ιδέα, ο ψυχεδελικός και γεμάτος παραισθησιογόνα μουσικός κόσμος των Hawkwind μοιάζει να είναι ιδανικός σύντροφος στον αντίστοιχα ψυχεδελικό κόσμο του Έλρικ. Στην πράξη τα πράγματα δεν είναι και τόσο ιδανικά. Όχι ότι ο δίσκος είναι άσκημος, αλλά δεν έχει και κάτι ιδιαίτερο. Οι Hawkwind περιφέρονται στιχουργικά στους κόσμους του Έλρικ με άνεση, αλλά μουσικά ακούγονται αρκετά προβλέψιμοι και λίγο επίπεδοι. Το αστείο είναι ότι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, το Needle Gun, είναι και το μοναδικό που έχει διαφορετική θεματολογία, κινούμενο σε πιο ‘steampunk’ μονοπάτια (και ένα καταπληκτικό εξώφυλλο για το single). Όχι άσκημα… αλλά έχουν και αρκετά καλύτερες δουλειές. Α, και κάτι μάλλον άσχετο: οι Hawkwind ήταν μία από τις 2 χειρότερες συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου, πριν 8-9 χρόνια (η δεύτερη ήταν των Modest Mouse…).

Diamond Head
Borrowed Time 1982

Οι Diamond Head ήταν ένα από τα πολλά συγκροτήματα αυτού που ονομάστηκε NWOBHM (new wave of british heavy metal that is…) και ο πρώτος τους δίσκος θεωρείτε από τους πιο κλασσικούς στο είδος. Βέβαια, δεν νομίζω ότι πλέον θα τους θυμόταν και πολύς κόσμος αν δεν υπήρχαν οι Metallica, οι οποίοι για κάποιο λόγο τους λάτρευαν… Το Borrowed Time είναι ο δεύτερος δίσκος τους, όπου βρίσκουμε τον Έλρικ να κοσμεί το εξώφυλλο και να αποτελεί το θέμα του ομώνυμου κομματιού. Μουσικά ο δίσκος κινείτε σε αρκετά πιο εμπορικά/μελωδικά μονοπάτια από την πρώτη τους και κλασσική δουλειά. Προφανώς προσπάθησαν να ‘ανοίξουν’ τον ήχο τους ώστε να βρουν απήχηση σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Η ιστορία λέει ότι δεν τα κατάφεραν, και η μουσική που περιέχεται εδώ μάλλον εξηγεί το γιατί. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες στιγμές που ξεφεύγουν από το μέτριο. Στο ένα άκρο το Call me, εμπορικό hard rock της σειράς μεν, με υπέροχη κολλητική μελωδία στο ρεφραίν δε. Στο άλλο άκρο το Borrowed Time, με διαφορά το καλύτερο κομμάτι, αντλεί την έμπνευσή του από τον τραγικό χαρακτήρα της ζωής του Έλρικ και με την πολύ όμορφη, μελωδική μουσική του διασώζει το δίσκο από την ολοκληρωτική καταστροφή.

Cirith Ungol
One Foot in Hell 1986

Μέχρι και το 1986 που βγήκε αυτός ο δίσκος, η κατάρα του stormbringer φαίνεται ότι έπιανε και τα συγκροτήματα που αποφάσιζαν να τραγουδήσουν για αυτό. Οι Cirith Ungol είναι ένα από τα πιο cult heavy metal συγκροτήματα των ‘80s. Ποτέ δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από το underground, και κυκλοφόρησαν από το 80 μέχρι το 91 τέσσερις δίσκους με τον Έλρικ πάντα να κοσμεί τα εξώφυλλά τους (το όνομά τους όμως προέρχεται από τον Tolkien), αλλά με πολύ λίγο κόσμο να τους παρατηρεί. Η αλήθεια είναι ότι η μουσική τους πρόταση είναι αρκετά ιδιαίτερη. Κατ’ αρχήν ο τραγουδιστής τους, διαθέτει μία φωνή που φαντάζομαι ότι είναι σχεδόν εκνευριστική/ανυπόφορη για τους περισσότερους. Η μουσική τους επίσης είναι δυσπρόσιτη, ακατέργαστη και με ξεχωριστή ‘ιδιοσυγκρασία’. Αλλά αυτές οι ιδιαιτερότητες που τους στέρησαν την ευρύτερη αποδοχή, τους χάρισαν και το ‘cult status’ που έχουν έως σήμερα. Το One Foot in Hell είναι μάλλον ο χειρότερος δίσκος τους, αλλά και ο μόνος στον οποίο ασχολούνται στιχουργικά με τον Ελρικ (η κατάρα που έλεγα στην αρχή…): To Nadsokor δανείζεται τον τίτλο του από το όνομα της πόλης των ζητιάνων στον κόσμο του Έλρικ και μιλάει και αυτό για τη μοίρα του ήρωα… Ο ακατέργαστος ήχος τους είναι σαφώς το μεγάλο τους ατού, ακόμα και σε αυτόν το δίσκο που ακούγονται λίγο αποπροσανατολισμένοι. Νομίζω ότι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το ομώνυμο, που βρίσκεται και στο τέλος του.

Domine
Champion Eternal 1997

Όμως η κατάρα που ήθελε του δίσκους που ασχολούνται με τον αλμπίνο φίλο μας να κινούνται στη μετριότητα, δεν ήταν γραφτό να σπάσει μέχρι και το 1997. Και μάλιστα από εκεί που δεν θα το φανταζόσουν: μία μπάντα από την Ιταλία. Βέβαια, οι Domine δεν ήταν ακριβώς καινούργιοι στο χώρο. Υπήρχαν σαν συγκρότημα από το 1986 και μέχρι το 1997 είχαν ηχογραφήσει 4 demo tapes, χωρίς να μπορέσουν να τραβήξουν την προσοχή κανενός. Αλλά αυτοί απ’ ό,τι φαίνεται δεν το έβαλαν κάτω. Η μουσική που περιέχεται στο Champion Eternal λοιπόν, είναι η συμπύκνωση όλων αυτών των 10 χρόνων. Αλλά αυτή η ακριβώς η συμπύκνωση είναι που δημιουργεί το απίστευτα εκρηκτικό αποτέλεσμα. Φανταστείτε, μιλάμε για μουσική που τη δούλευαν 10 χρόνια (αφού τα περισσότερα τραγούδια υπάρχουν σε πρωτόλειες εκδοχές στα demos), ουσιαστικά χωρίς καμία ανταπόκριση, και ξαφνικά κάποιος τους είπε ‘οκ, άντε κάντε και εσείς ένα δίσκο’. Όλο το πάθος για αυτό που έκαναν, αυτό που τους κράτησε ζωντανούς, διοχετεύτηκε στα 60 λεπτά του Champion Eternal. Το αποτέλεσμα, ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι, ‘it blows my mind away’. Αλλά επειδή δεν έχω πει τίποτα για τη μουσική ακόμα, ας το πάρουμε από την αρχή: Οι Domine λοιπόν είναι αυτό που θα χαρακτηρίζαμε υπό άλλες συνθήκες μία τυπική heavy metal μπάντα. Η μουσική τους γεννήθηκε στα ‘80s και κρατάει αυτόν της το χαρακτήρα. Ένα από τα βασικά τους χαρακτηριστικά όμως είναι ότι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές μπάντες της εποχής οι αναφορές τους δεν βρίσκονται στο μελωδικό, ‘ανάλαφρο’, τευτονικό metal (βλέπε Helloween) αλλά στην απέναντι πλευρά του ατλαντικού και σε μπάντες όπως οι Sanctuary, οι Omen, και οι πρώιμοι Queensryche. Δηλαδή αρκετά πιο σκοτεινή μουσική, πιο μουντή και εσωστρεφής… αλλά όλες αυτές οι αναφορές δεν έχουν και πολύ σημασία. Σημασία έχει ότι ο δίσκος ξεκινάει παραπλανητικά με το Hymn που σε εισάγει στο Mass of Chaos, αρκετό για να μπεις στο κλίμα. Και μετά, The Chronicles of the Black Sword: ‘My name is Elric, and I bare the black sword…’, 8 λεπτά ασύλληπτης μουσικής ακολουθούν, γεμάτης αιχμηρά κιθαριστικά riffs. Και κάπου εκεί στα 6 λεπτά έρχεται ένα υπέροχο μελωδικό solo, για εκτονώσει την ένταση και να ανακουφίσει τα αυτιά σου. Και μετά The freedom flight, άλλο ένα απίστευτο solo, και μετά άλλα 8 λεπτά βουτιάς σε σκοτεινά υπόγεια με το Army of the dead. To Proclamation, μικρό αφηγηματικό διάλλειμα, για να πάμε στα Dark Emperor και Rising from the Flames (riffs παντού και ένα μπάσο που σκοτώνει). Λίγο πριν από το τέλος, το Midnight Meat Train μας βγάζει λίγο από τον κόσμο της «ηρωικής» φαντασίας και μας μεταφέρει σε μία ιστορία τρόμου που λαμβάνει χώρα στο μετρό της Νέας Υόρκης (αν και ο πραγματικός τρόμος είναι και πάλι το μπάσο…). Και ο δίσκος κλείνει με το 12λεπτο ομώνυμο κομμάτι, tribute στους φανταστικούς κόσμους του Moorcock, και με progressive δομή, να σε αφήνει με το στόμα ανοικτό. Και αν δεν το καταλάβατε ακόμα, όλο αυτό το subcultures το έφτιαξα για να μπορέσω να γράψω για αυτόν τον δίσκο. Η μία εκδοχή είναι ότι μεγαλώνω και δεν θέλω να το παραδεχτώ, γι’ αυτό γυρνάω πίσω στο 97, όταν ήμουν 17 χρονών, ήθελα να αφήσω μακριά μαλλιά και άκουγα αυτόν τον δίσκο χωρίς διαλλείματα. Η ασφάλεια που έλεγα στην αρχή· τα πράγματα φαίνονταν πιο εύκολα τότε. Η άλλη εκδοχή είναι ότι μουσική τόσο αγνή και αυθεντική όπως αυτή εδώ δεν χάνει ποτέ την αξία της, ανεξάρτητα από τα χρώματά της και τις ταμπέλες που της κολλάμε. Εγώ πιστεύω και στις δύο εκδοχές.

Doomsword
Doomsword 1999

Αφού λοιπόν η κατάρα έσπασε με το Champion Eternal, τα συγκροτήματα μπορούσαν πλέον να ηχογραφούν καλούς δίσκους με θέμα τον Elric. Και αυτό έκαναν στον πρώτο τους δίσκο οι Doomsword (και αυτοί Ιταλοί). Βέβαια μας τα μπερδεύουν λίγο: από την μία το όνομά τους είναι σαφής αναφορά στην Καταιγίδα (τώρα θυμήθηκα την ελληνική μετάφραση για το Stormbringer! Όχι ότι ήθελε και πολύ φαντασία βέβαια, προφανώς το καταιγιδοφέρτης δεν ακουγόταν και πολύ καλά…) και το Nadsokor πραγματεύεται τις ιστορίες του Elric, τα Warbringers, Helm’s Deep και Return To Imrryr βασίζονται στον κόσμο του Tolkien. Τι να κάνεις, κανείς δεν είναι τέλειος. Μουσικά έχουμε μία κατάσταση ανάμεσα σε doom metal (με άλλο λόγια αυτό που όταν δεν αναφερόμαστε σε μπάντες που πρέπει να τις ακούνε μόνο οι μεταλλάδες το λέμε και stoner) και σε πιο επικές φόρμες, όπως επιβάλουν οι στίχοι άλλωστε. Δηλαδή αργοί, έως πολύ αργοί, ρυθμοί, heavy κιθάρες αλλά και η απαραίτητη μελωδία. Πολύ όμορφος δίσκος, και αυτός όπως και το Champion Eternal, απρόσκοπτος και αγνός.

Radiohead - The King of Limbs: Album Preview Mix

2011-02-15T10:14:00.000+02:00

Radiohead - The King of Limbs: Album Preview Mix by One Thirty BPM

Μανώλης Αγγελάκης - Τι κάνουν οι σκιές τη Νύχτα;

2011-02-13T16:32:00.003+02:00

Μανώλης Αγγελάκης

Τι κάνουν οι σκιές τη Νύχτα;

(Inner Ear, 2011)

Το Αγγελάκη τον γνώρισα μέσα από το Σταματίνα του 2000, τον πρώτο δίσκο που αγόρασα χωρίς να ξέρω τίποτα για το δημιουργό παρά μόνο ότι είχα διαβάσει από τις τότε κριτικές. Δυσκολεύτηκα πολύ να τον ακούσω το δίσκο. Πάρα πολύ κλειστός, αλλά πανέμορφος τελικά όταν κατάφερα και κατανόησα τα πως και τα γιατί..

Κάπως έτσι και ο "Τι κάνουν οι σκιές τη Νύχτα;" ουσιαστικά ξεκινά από εκεί που τελείωσε η Σταματίνα. Με την Αργυρώ! Είναι αρκετά τετριμμένο αλλά ο Αγγελάκης προσπαθεί να ενώσει τα blues με το ρεμπέτικο με τέτοιο τρόπο που να μην γίνεται αστείο και ρηχό. Από τον Tom Waits στον Αττικ και από τον Βαμβακάρη στον Neil Young, το post-rock και το "κάτι σαράβαλες καρδιές".... Τις περισσότερες φορές πρέπει να σκύψεις κοντά του για να ακούσεις τους ψίθυρους, τα μπερδεμένα λόγια κάποιου που ξέμεινε στο μπαρ, με το τελευταίο ποτό στο χέρι λέγοντας ιστορίες που του είχε πει ο παππούς του έχοντας για μουσική στο βάθος μια λατέρνα...ξεκούρδιστη, πειραγμένη, ερωτική, καπνισμένη...πανέμορφη.
Περιγράφει την πόλη, τους ανθρώπους, σε ξεχασμένες γειτονιές, παγώνει τον χρόνο σα μια ξεχαρμαλομένη polaroid, διπλωμένη σφιχτά στο πορτοφόλι..και φτιάχνει ένα δίσκο υπέροχο: αληθινό αλλά δύσκολο, μοναχικό.
Η υπομονή και η κατανόηση είναι δύο βασικά στοιχεία για να καταφέρει κάποιος να ανοίξει αυτό το δίσκο, όταν τα καταφέρει όμως έχει να κερδίσει πολλά, ακούγοντας, μαθαίνοντας....

9.2

Those will burn: Αργυρώ, Ο Ταξιδιώτης, Όλα τα ξέρουν τα σκυλιά, Μια δαγκωματιά

vivian girls.....

2011-02-11T22:47:00.001+02:00

The Strokes are back!!!

2011-02-10T02:21:00.001+02:00

καινούργιο single από strokes... και το μάρτιο έρχεται ο δίσκος. όλα τα λεφτά το solo...