Girls - Father, Son, Holy Ghost

Girls Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds, 2011)

Όταν αρχίσει να στριφογυρίζει ο δίσκος είναι σχεδόν σίγουρο πως ο καθένας μας νοιώθει μια οικειότητα...τον έχεις ξανακούσει κάπου το δίσκο...ο worker πρόλαβε να "δηλητηριάσει" αυτή την χαρά μου, παρουσιάζοντας ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του δίσκου να είναι παρόμοιο με κάποιο...oh!darlin από κάποιους beatles...φακ μη, και ποίοι είναι αυτοί είπα..και ξαναέβαλα το δίσκο από την αρχή..Σαν η αγία τριάδα για τους girls να είναι οι στίβες των δίσκων (φαδερ), τα αποκόμματα από τις συναυλίες (σαν) και όλες οι γκόμενες που πήγαν μια "βόλτα" (χολι γκοστ)...

Κι αυτός ο δίσκος περιστρέφεται γύρω από τον owens. Όχι όμως με την εγωκεντρικότητα που φανταζόμαστε αλλά με την βιωματική γραφή ώς μέσο επικοινωνίας. Φαντάζομαι πως το "αισθάνομαι όπως όλοι" μεταμορφώνεται σε τραγουδώ ότι αισθάνομαι γιατί είναι η μέση αλήθεια.
Έτσι κι η φωνή του. Ακολουθεί όλη αυτή τη λογική, χωρίς διακριτά όρια άλλοτε γίνεται σκληρή, άλλοτε ερωτική, αλλοτε παιδική...προσδίδοντας πόνο ή χαρά, ζωή ή θάνατο σε κάθε τραγούδι.

Αν και έχουν περάσει δύο καταπληκτικά τραγούδια (honey bunny, alex) το πρώτο repeat πατιέται στο DIE, ναι αρχίζει με ένα blacksabbath riff, ναι συνεχίζει με το δικό του highway star, ΑΛΛΑ υπάρχει για να γίνει έξοχο στο μετέπειτα ιντερλούδιο μέχρι το τέλος...ψυχεδέλεια, φλάουτα κάνουν αυτό το τραγούδι παλιακό με την όσο πιο καλή έννοια γίνεται..Στο "Saying I Love You" μεταμορφώνεται σε hugh grant με την στολή του elvis costelo και παίζει σε όποια ρομαντική κομεντι μπορείτε να φανταστείτε...ακολουθεί το ΜΥ MA όπου υπερισχύει η κιθάρα και οι δυνατοί στίχοι..Το Vomit, το πρώτο single είναι υπέροχο. Δεύτερο repeat, γιατί με την φωνή του καταφέρνει να δημιουργήσει μια δίνη..Η μουσική, οι στίχοι σε τραβάνε βαθιά..Τραγούδι για μπερμπον (όπως είχε πει ένας φίλος παλιά για το soldier of fortune) με το organ και τα φωνητικά στο τέλος να απογειώνουν την αίσθηση ότι οι pink floyd είναι κάπου κοντά...και μόνο η κλασική κιθάρα στο Just A Song είναι ικανή να δώσει την ένταση που χρειάζεται για να τραγουδίσει κάποιος Love, love, love, love,It's just a song και να θυμίζει τόσο έντονα την beth gibbons..Ξαφνικά μαζεύεται όλος ο κόσμος σαν σε μια μάλλινη μπάλα...χώνεται σε μια γωνιά για να έρθει η πιο ήσυχη μελωδία του δίσκου. Ησυχία και λύτρωση μέχρι το σόλο, Forgiveness...Love, Like A River ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ..από την κοφτή αλα elvis costello κιθάρα, τα γυναικεία φωνητικά, από την λιτή φυσαρμόνικά, το παλιομοδίτικο σόλο..τρίτο repeat...


είναι πράγματι ένας παλιομοδίτικος δίσκος, όχι επιτηδευμένα αλλά γιατί αυτό γνωρίζει να κάνει καλύτερα ο owens..Αξίζει προσοχής..είναι σαν να γυρνά κάποιος το νοτινγκ χιλ αλλά στη νέα υορκη με τon Hugh Laurie σαν William Thacker...xmm αυτό.

9.4

Those will burn: DIE, Vomit, Love, Like a River,Forgiveness

Τακι Τσαν - Φονικό

Δύο χρόνια μετά το ρίμα για χρήμα 2, ο τάκι τσαν κυκλοφορεί το 2ο video από το δίσκο. Όπως και να 'χει, άλλος όμοιός του δεν υπάρχει...

The Boy - Ηλιοθεραπεία / Μαύρο Αίμα

The Boy Ηλιοθεραπεία / Μαύρο Αίμα (Inner Ear, 2011)

Έχουν περάσει 2.5 μήνες περίπου από την κυκλοφορία του Ηλιοθεραπεία / Μαύρο Αίμα. Είπα λοιπόν μετά από άπειρες και ως επί το πλείστο συνεχείς ακροάσεις να κάτσω να γράψω - ψύχραιμα πλέον, μακριά από αρχικούς ενθουσιασμούς. Κατ' αρχήν λοιπόν, το βιβλίο και το cd θα μπορούσε να τα δει κανείς και σαν ανεξάρτητες δουλειές· όχι επειδή δεν έχει σχέση το ένα με το άλλο, αλλά γιατί μπορεί το καθένα να σταθεί από μόνο του (το cd λίγο καλύτερα από το βιβλίο). Αλλά η συνύπαρξή τους δίνει μία συνολικότερη εικόνα. Ειδικότερα για εμένα το Μαύρο Αίμα λειτούργησε κατά μία έννοια ως μια οπτική γωνία από την οποία μπορώ να κατανοήσω την ηλιοθεραπεία με έναν (λίγο πιο) συγκεκριμένο τρόπο. Συνιστώ λοιπόν, να αγοράσετε όλο το bundle (φαντάζομαι ότι βιβλίο δεν υπάρχει online).
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και επειδή η εμπειρία ακρόασης ή ανάγνωσης του The Boy είναι νομίζω πάντα πολύ προσωπική, θα μιλήσω κι εγώ για τη δική μου προσωπική ακρόαση/ανάγνωση. Το Μαύρο Αίμα λοιπόν, με γύρισε πίσω πολλά χρόνια, όταν σε (σχετικά) τρυφερή ηλικία ψαχούλευα στο υπόγειο του σπιτιού μας μέσα σε κούτες διάφορα περιοδικά και βιβλία του πατέρα μου (ναι, έχει και ψυχαναλυτικές προεκτάσεις το κείμενο). Εκεί κάπου λοιπόν ανακάλυψα και κάποια από τα πρώτα τεύχη της Ανοικτής Πόλης (αυτής για τα περάσματα που δεν βρέθηκαν ποτέ). Δεν ξέρω πόσα καταλάβαινα από αυτά που διάβαζα τότε, αλλά το σίγουρο είναι ότι το Μαύρο Αίμα μου μοιάζει σαν να βγήκε κατευθείαν μέσα από τις σελίδες του underground τύπου των αρχών των '80s - θα μπορούσε να είναι ένα από τα διηγήματα που βρίσκονταν εκεί. Οπότε, η οικειοποίηση του υλικού (του The Boy) έγινε άμεσα και εύκολα - οι συσχετισμοί μπορεί να είναι μόνο δικοί μου προφανώς, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία αυτό, το να νοιώσεις οικεία ως προς κάτι είναι σημαντικό βήμα στην προσπάθεια να μπορέσεις να το καταλάβεις και να το αφομοιώσεις. Το Μαύρο αίμα λοιπόν περιγράφει τις περιπέτειες της Σιωπηλής, μίας κοπέλας που μου φαίνεται αρκετά συμπαθητική, παρόλο που κύρια ασχολία της είναι να 'βασανίζει' γόνους πλούσιων οικογενειών των βορείων προαστίων και στη συνέχεια να δημοσιοποιεί τα ντοκουμέντα στο περιοδικό που εκδίδει (οπότε, η παραπάνω σύνδεση με τον underground τύπο ίσως να μην είναι μόνο δικό μου θέμα τελικά...). Η Σιωπηλή αποτελεί και την πιο άμεση σύνδεση με τα το cd. Το ομώνυμο κομμάτι που βρίσκεται στη μέση του δίσκου, είναι μάλλον και το πιο κομβικό, τόσο εννοιολογικά, όσο και μουσικά. Οπότε φτάνουμε και στη μουσική (όχι ότι εξαντλήσαμε το κείμενο, αλλά μάλλον περισσότερο κάποιους δικούς μου συνειρμούς γράφω εδώ). Ο στίχος μπορεί να παραμένει ελληνικός, αλλά η μουσική έχει αρκετά λιγότερες αναφορές από το κουστουμάκι στους έλληνες 'κλασσικούς' (χεχε). Το 'διάλειμμα για ανάγνωση' και το 'παγωμένο' για παράδειγμα μου θυμίζει με έναν περίεργο τρόπο... Savatage. Ίσως να είναι απλά το πιάνο, ίσως πάλι απλά κάνω συνεχείς αναγωγές στο δικό μου παρελθόν. Το πιάνο πάντως, κυριαρχεί παντού, όλος ο δίσκος είναι βασισμένος πάνω του, πολλές φορές στα όριά του - κυρίως τα κάτω όρια.
Αλλά επειδή αυτά που γράφω είναι μάλλον πολύ αποσπασματικά, ας τα πω πιο απλά: δυσκολεύομαι να περιγράψω το δίσκο στο σύνολό του, γιατί είναι ό,τι πιο όμορφο έχω ακούσει εδώ και πολύ, πολύ, πολύ καιρό. Ναι, καλύτερο από τα δύο προηγούμενα του The Boy, και επί της ουσίας καλύτερο από ο,τιδήποτε μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή. Πάρτε για παράδειγμα το 'άνθρωπος': έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ τις 100 ακροάσεις, συνεχίζει να μου προκαλεί την ίδια έκπληξη, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί με τόσο απλό τρόπο να δημιουργεί κάτι τόσο συγκλονιστικό. Επίσης, και αυτό που θα γράψω μου ακούγεται και εμένα παράδοξο, ο δίσκος είναι χαρούμενος, γεμάτος φως και ήλιο. Τουλάχιστον αυτό εισπράττω εγώ παρ' όλους τους δυσοίωνους ήχους/στίχους/εικόνες. Αντικειμενικά, ο στίχος για παράδειγμα "φασιστράκια, θα σας κόψω με ξυράφι το χαμόγελο" σίγουρα δεν είναι ο ορισμός της χαράς, αλλά εγώ δεν μπορώ παρά να χαμογελάω σαν χαζός κάθε φορά που τον ακούω. Όπως και το "κανένας δεν διασκέδασε με τη μουσική μου", εμένα με διασκεδάζει απίστευτα... Συνοψίζοντας: Προσευχηθείτε για την Σιωπηλή, και να είστε σίγουροι, θα προσευχύσει και αυτή για σας.

10

Those will burn: Άνθρωπος, Σιωπηλή, Ξαπλώστρες Φέρετρα.

Dum Dum Girls - Bedroom Eyes

Dum Dum Girls - Bedroom Eyes by subpop

Νέος Δίσκος Tom Waits - Bad As Me

Tracklist:

01 “Chicago”
02 “Raised Right Men”
03 “Talking At the Same Time”
04 “Get Lost”
05 “Face to the Highway”
06 “Pay Me”
07 “Back In the Crowd”
08 “Bad As Me”
09 “Kiss Me”
10 “Satisfied”
11 “Last Leaf”
12 “Hell Broke Luce”
13 “New Year’s Eve”
14 “She Stole the Blush” *
15 “Tell Me” *
16 “After You Die” *


To άλμπουμ βγαίνει 25.10 και τα τρία τελευταία τραγούδια είναι στην deluxe έκδοση...

to single Bad as me μπορεί κάποιος να το κάνει preview στα itunes και είναι ένα πολύ καλό σπιντάτο κομμάτι...

best coast

Υπάρχει ζωή στο πλανητή onewillburn με ταινία μικρού μήκους με μουσική best coast..

Get More: MTV Supervideo, Music, Best Coast

kai εχτραδάκι καινούργιο τραγούδι...

Best Coast - How They Want Me To Be by Hypetrak

vivian girls - take it as it comes

Amy

Wu Lyf - Go Tell Fire To The Mountain

Wu Lyf Go Tell Fire To The Mountain (L Y F, 2011)

Έκαναν τα πάντα πριν βγάλουν δίσκο για να γίνουν καλτ και μπορώ να φανταστώ από διάφορα που διάβασα για αυτούς ότι τα κατάφεραν.

Το όνομα τους σε ανάπτυγμα είναι το World Unite! Lucifer Youth Foundation και για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου από νωρίς νομίζω πως ο δίσκος γαμάει. Απλά και ξάστερα.

Περιέχει 10 indie κομμάτια (μετά από καιρό νομίζω ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς υπερβολές και παρατυπίες) όπου νοιώθεις ότι ακούς ένα πάντρεμα των arcade fire, του joe cocker (του Woodstock), των vampire weekend, των modest mouse σε μικρές δόσεις όμως ικανές να κρατούν την ισορροπία. Η φωνή του Ellery Roberts δοτική, εκωφαντικά πειραματική φαίνεται να κρατά το ρυθμό απέναντι σε ρυθμικά τύμπανα και κιθάρες που ακούγονται μέσα από μακρινά δωμάτια..
Οι στίχοι τους μου θυμίζουν nick cave (ξέρω ακούγεται υπερβολικό) έχουν όμως μια νεορεαλιστική αμεσότητα (ελπίζω να χρησιμοποιώ σωστό όρο) που περιβάλλεται από κάποιου τύπου "γοτθική" πραγματικότητα (νομίζω ότι μετά από αυτή τη πρόταση σα να ζαλίζομαι).
Ο δίσκος είναι ρομαντικός, καλά δομημένος και αντανακλά τις αναζητήσεις μιας γενιάς που θεωρείται κι αυτή χαμένη. Γνωρίζει όμως πολύ καλά τις δυνατότητες της και πόσο ευαίσθητη είναι. Ο δίσκος αυτός φαντάζει το απόλυτο soundtrack για μια τέτοια γενιά.

αιχμηρές στακάτες κιθάρες, "postrock" αισθητική (πχ such a sad puppy dog), μεθυστικές αλλά καλά κρυμμένες μπασογραμμές, τύμπανα που ξεφεύγουν και μια φωνή που σε ξεσκίζει...σπαρακτική, δυναμική, αναγνωρίσιμη.

το μαντσεστερ αναβιώνει δείχνοντας τα δύο του δάχτυλα στο κόσμο. αναβιώνει δημιουργώντας ένα "hype" που για πρώτη φορά το αξίζει. Η έκπληξη μου είναι η ίδια που ένοιωσα με το Funeral(τόσο POPular μα τόσο προσωπικός).

9.5

Those will burn:cave song, We Bros, Spitting Blood, Heavy Pop

The Horrors - Skying

The Horrors Skying (XL, 2011)

Ελπίζω να κατανοούν και οι ίδιοι πως αυτός ο δίσκος ειναι μπουρδα. Τεραστια μπουρδα. Το πισωγύρισμα τους ίσως δείχνει τελικά και τις πραγματικές δυνατότητες τους.

Κλασική nme μπάντα θα πει κάποιος(όχι εγώ)....μόνο που αυτοί είχαν κάνει κι ένα βήμα παραπάνω, είχαν βγάλει και δεύτερο πολυ καλο (καταπληκτικό κατα την άποψη μου) δίσκο. Ίσως η παρέα με τον Geoff Βarrow τελικά να μην τους έδωσε τις σωστές προοπτικές...προσπαθώντας να βγάλουν ένα δίσκο πιο μεστό απο το Primary Colours κατάφεραν να κάνουν ένα δίσκο πιο βαρετό με τραγούδια φοβερά προβλεψιμα, ρηχά και χωρίς καμία ένταση. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα τραγούδι που να μου έμεινε...που να είχα όρεξη να ξανακούσω....ίσως το changing the rain σκέφτομαι, αλλα κι αυτο ειναι τόσο αδύναμο.
Άκουσα το δίσκο πολλές φορές, ψάχνοντας να βρω ένα καλο λόγο για να τον ξανακούσω....κι αυτός ήταν ο μόνος τελικά.

Και δεν μπορώ να πω ότι δεν προσπαθούν, το endless blue πχ θα μπορούσε να ειναι κομματαρα κι ομως βαριέσαι τα ίδια riff και τα αναποτελεσματικα φωνητικά σχεδόν με την πρώτη στροφή...

Στο dive in και στο still life πχ ειναι τόσο εμφανής η προσπάθεια να ξανακανουν ότι τους είπε ο Geoff που ξεχνούν φαίνεται να γράψουν πραγματική μουσική.

Φυσικά ούτε κατα διάνοια να μην περιμένει κανείς sea within sea (δεν μιλώ για jack the ripper- count in fives) ή κάτι που να πλησιάζει τις αρετές του..

Ακόμα και τα πνευστά του wild eyes ακούγονται ξέπνοα και μπουκωμενα..


μόνη μικροέκλαμψη, μαζί με το Changing The Rain είναι το Moving further away με την μουσική να βρίσκει μια μικρή πρόοδο.

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ξεμειναν απο ιδέες ή τα side projects τους τρώνε τόσο πολυ χρόνο ειναι κρίμα ομως ο τρίτος δίσκος τους να μην ειναι απλά κακός αλλα ΒΑΡΕΤΟΣ....

4.0 (με πόνο καρδιάς)

Those will burn: Changing the Rain, Moving Further Away