Κτίρια τη Νύχτα - Σημειώσεις άλυτων Θεμάτων

Κτίρια τη Νύχτα Σημειώσεις άλυτων θεμάτων (Self Release, 2011)

Ωραία λέω, όταν έμαθα πως ο κτίρια τη νύχτα βγάζει δίσκο, τουλάχιστον έχω κάτι να περιμένω. Ωραία λέω, όταν ο τίτλος θυμίζει τόσο Περεκ. Νοιώθω ότι είναι κεφάλαιο από το "Ζωή, οδηγίες χρήσεως".


Τρία κομμάτια, τρεις διαφορετικές απόψεις για την μουσική. Έχει πλάκα, αλήθεια, γιατί την μουσική του δεν μπορώ να την κατανοήσω στο εύρος που νοιώθω ότι ανοίγεται καθώς την ακούω. Χιλιάδες layers σαν την καθημερινότητα...(γιατί αυτή την καταλαβαίνω???) κι όμως με χτυπάει άσχημα. Με τρελαίνει. Το track 1 έχει κολλήσει μέρες στο repeat. Είναι μπλεγμένο. Κι όμως σα κρεμμύδι σιγά σιγά νοιώθω πως φτάνω στο κέντρο. Μέσα του περιέχει καταπληκτικές μελωδίες και ιστορίες. Αναφορές, εικόνες, ήχοι. Ένα βήμα πιο κοντά στην πόλη. Σα να κρυφακούς από τους φωταγωγούς ένα πράγμα.

Είναι αρκετά συνδεδεμένο με το ΩΕΜ, αλλά και τη Betty Loop Loop. κι όμως είναι ένα βήμα παραπέρα.
Επειδή έτυχε να παρακολουθήσω δύο live (ένα στο vinyl, και ένα στο bios) άρχισα σιγά σιγά να μπαίνω πιο μέσα στο μουσικό του κόσμο.Να γίνονται ξεκάθαρα πράγματα που απλά τα φανταζόμουν ακούγοντας τους δίσκους. Γιατί, είδα ζωντανά την ανάγκη και την ικανότητα να παρουσιάζει την μουσική του μέσα από χιλιάδες ήχους (ακόμα και όταν είχε απλά μια ακουστική κιθάρα).

σκεφτόμουν πως αν κάποιος θα μπορούσε να αναβιώσει και να απενοχοποιήσει από τις σάχλες των "ηρώων" του το στοιχειωμένο "έντεχνο" θα ήταν αυτός. Προς θεού δεν θέλω να βάλω ταμπέλες και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την έννοια όπως την ξέρουμε. Κι όμως θα μπορούσε να γελάει με αυτό, δίνοντας του ποιότητα. Το track 2 είναι ακόμα πιο πολύπλοκο. Ακόμα πιο τραχύ. Το συνέδεσα με τις ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας του μπουκοφσκι. Αυτό μου θύμησε χωρίς να ξέρω το γιατί. Το απόλυτο σαουντρακ. και ξαφνικά ησυχία...για το track 3. Ροή παλιάς καλής κασσέτας, σε "αναγκάζει" να ακούσεις και να ξανακούσεις ολόκληρα τα tracks δίνοντας σου τη δυνατότητα να βρεις χαμένες στιγμές..


ο νέος δίσκος είναι μια ανάγκη να μετακινήσει όλες του τις αναφορές, όλους τους ήχους ένα σκαλί πιο πάνω. Να πάρει τις εμπειρίες από το ΩΕΜ και να φτιάξει κάτι καινούργιο αρκετά διαφορετικό από το προηγούμενο. Οι μουσικές και οι στίχοι που περιέχονται στο track 1 είναι κολλητικά...

9,0

Puscifer - Conditions of my parole

Puscifer Conditions of my parole (Puscifer Entertainment, 2011)

Οι puscifer είναι side-project του Maynard James Keenan. Για να είμαι ειλικρινής, έχω να ασχοληθώ μαζί του από το 10,000 days, το οποίο δεν με είχε ενθουσιάσει και ιδιαίτερα. Αλλά εδώ τα πράγματα μάλλον δεν έχουν καμία σχέση, ούτε με τους Tool, ούτε με τους A Perfect Circle. Οπότε είπα να του δώσω μία ευκαιρία. Και η μία έγινε δύο, οι δύο τρεις και με αυτά και αυτά βρέθηκα τις τελευταίες δύο εβδομάδες να έχω κολλήσει και να το ακούω στο repeat. Τι περιέχει λοιπόν το Conditions of my parole: Κατ' αρχήν συνθέσεις που δεν ακολουθούν με τρομερή συνέπεια την κλασσική δομή 'τραγουδιού'. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες δομές, refrains, γέφυρες και ότι άλλο πάει μαζί τους. Επίσης, και λόγω αυτού, δεν υπάρχουν πολλά 'catchy' σημεία για να πιαστείς αρχικά. Οπότε χρειάζονται μερικές ακροάσεις για να μπεις στο κλίμα και να μπορέσεις να καταλάβεις τι γίνεται. Ακόμα, η φωνή του Keenan είναι το μόνο στοιχείο που μπορεί να θυμίσει Tool ή A Perfect Circle. Η μουσική βρίσκεται σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια, κυρίως ηλεκτρονικά, με κάποιες κιθάρες να εμφανίζονται που και που, κυρίως σε 'χαμηλές' εντάσεις, με κάποιες σημεία εκτόνωσης που και που. Επίσης όσες φορές και αν το άκουσα, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω κάποιο από τα κομμάτια. Αντίθετα όλα μοιάζουν να υποστηρίζουν ισάξια το σύνολο αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορείς να πεις ακριβώς τι αντιπροσωπεύει το σύνολο αυτό. Και αν όλα αυτά ακούγονται μπερδεμένα, τελικά δεν είναι καθόλου στην ουσία τους. Απλά το conditions of my parole είναι ένας δίσκος που έγινε χωρίς κανένα άγχος και μάλλον χωρίς να προσπαθεί να είναι κάτι συγκεκριμένο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έγινε και πρόχειρα. Αντιθέτως οι συνθέσεις είναι όλες ιδιαίτερα προσεγμένες, τα ηχοτοπία που δημιουργούν οι διάφοροι μουσικοί που συμμετέχουν είναι όλα όμορφα και μετρημένα. Και έτσι απλά και από το πουθενά, προκύπτει ένας πολύ όμορφος και προσεγμένος δίσκος. Πάντα τέτοια!

8.6

Those will burn: Man Overboard, Rapture, Oceans.

2L8 - New Battles Without Honor and Humanity

2L8 New Battles Without Honor and Humanity (, 2011)

Είναι πολύ περίεργος ο τρόπος που αυτός ο δίσκος άρχισε να παλεύει μέσα μου όσο περισσότερο τον άκουγα. Να ξεκαθαρίσω την θέση μου και να πω από πριν ότι τα 32 κομμάτια είναι υπερβολή και τουλάχιστον εμένα μου άρεσαν τα 16 του Sunlight.

μοονλάητ:
Αρχίζοντας ανάποδα (απλά έτυχε να ακούσω πρώτο το sunlight και έτυχε και να μην μου αρέσει το moonlight) από τα 16 κομμάτια που δεν μου άρεσαν πολύ. Το moonlight έχει και καλές στιγμές μέσα του. Ακόμα και μέσα σε κομμάτια που δεν με κερδίσαν υπάρχουν στιγμές καταπληκτικές. Το greatness fall πχ γίνεται κομμάτι που αξίζεις να ακούσεις από το 3.10 και μετά. Σιχτιρίζω όμως την αδύναμη και βαρετή αρχή του. Αυτή η "πλευρά" έχει κομμάτια που καθυστερούν να σε βάλουν μέσα στο παιχνίδι (αν σε βάλουν ποτέ). Το Lover στέκεται μόνο του. Διαμάντι αστραφτερό. Θυμίζει qotsa στο songs for the deaf και είναι τόσο απλό που κολλάει στο μυαλό σου. Ίσως και το Lost Pictures κατάφερε να με συγκινήσει λίγο. Το xxx θα ήταν ωραίο κομματι αν είχαμε '90. Τώρα μου φαίνεται απλά άγευστο. Και ενώ παραμένουν κι άλλα τραγούδια, ο δίσκος σταματά εδώ για μένα.

σανλάητ:
ξεπερνώντας τη ρομποτική εξαγγελία ο δίσκος ξεκινά με το δυναμικό και πανέμορφο Balkan nigger. Εδώ έχουμε να κάνουμε με 14 ισάξια κομμάτια και τa Agenta και Strange too, που στο συνολο τους παρουσιάζουν μια φοβερή δυναμική. Κομμάτια αρκετά σκοτεινά για να βρίσκονται στο σανλάητ όπως το Let It Go. Τα κομμάτια εδώ φαίνονται πιο δομημένα και η σχέση μεταξύ τους είναι ιδανική. Το ίδιο και οι ενορχηστρώσεις. Όπου τα βιολιά, τα πνευστά δένονται με τις βαριές κιθάρες και τα στακάτα τύμπανα. Πολλές φορές ένοιωσα άνετα ακούγοντας τα κομμάτια. Σα να ξαναέβαζα ένα παλιό δίσκο και να ανακάλυπτα ξανά και ξανά τα κομμάτια του (Radiance).


Κάθε φορά ο δίσκος μου άφηνε την αίσθηση της εγκατάληψης. Σα να ήταν το soundtrack μιας ταινίας όπου στο κόσμο έχουν υπάρχουν 30 άνθρωποι και παλεύουν να επιβιώσουν ...(Respect the brightness of our souls). Και η αίσθηση αυτή μεγαλώνει κάθε φορά που τον ακούω.

Σε γενικές γραμμές είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Ξεκάθαρος, απλός (όχι απλοϊκός). Τα 32 κομμάτια όπως είπα και στην αρχή είναι υπερβολή. Θεωρώ πως με μια πιο σκληρή διαλογή θα είχαν μείνει πχ 20 κομματάρες...

sunlight 8.9, moonlight 6.5

Those will burn: Lover, Let it Go, Lost Pictures, Respect the brightness of our souls, Radiance

edit: Μόλις ήρθε το πακέτο με το cd με το καταπληκτικό κομικ του πανπαν και την ιστορία του Κ. Απίστευτη και καλαίσθητη δουλειά.

μέσα στο ipod μου

1. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
2. The Strange Boys - Live Music
3. Tom Waits - Bad as Me
4. 2L8 - New Battles without Honor and Humanity
5. Κτήρια τη Νύχτα - Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων
6. Dirty Beaches/Ela Orleans - Double Future
7. Dum Dum Girls - Only in Dreams



περιμένοντας τον δίσκο των acid baby jesus....

"We are going to rule the world again. It's happening."

"We are going to rule the world again. It's happening." ...δήλωσε ο Ian Brown, ανακοινώνοντας ένα από τα πολυαναμενόμενα reunion της βρετανικής σκηνής. Οι Stone Roses, 15 χρόνια μετά την διάλυση τους, συναντιούνται εκ νέου. Η μπάντα θα παίξει δύο συναυλίες στο Heaton Park, Manchester, στις 29 και 30 Ιουνίου 2012, πριν από μια παγκόσμια περιοδεία(;), ενώ φήμες θέλουν να εχουν στα σκαριά και ένα νέο αλμπουμ..

Bjork - Biophilia

Bjork Biophilia (Polydor, 2011)

Όλη η συζήτηση (η όποια συζήτηση γίνεται δηλαδή) για τον καινούργιο δίσκο της Bjork έχει να κάνει με τα applications που συνοδεύουν το δίσκο. Το κάθε τραγούδι λοιπόν, έχει και από ένα application που μπορείς να κατεβάσεις στο iphone (επί πληρωμής...). Επίσης, απ' ό,τι διαβάζω, το album έχει εν μέρη ηχογραφηθεί σε ipad. Και είναι λέει, "the first app album", σε συνεργασία με την apple. Μέσα στην 'πρωτοπορία' δηλαδή. Εγώ τώρα πάλι, το βλέπω αυτό από δύο οπτικές, αλλά ούτε η μία ούτε η άλλη βγάζει νόημα: η πρώτη είναι ότι αυτή η 'πρωτοπορία' είναι σχεδιασμένη και εκβιασμένη. Θέλω να πω, ότι η Bjork και η παρέα της προσπαθούν πολύ να παρουσιαστούν ως πρωτοποριακοί, που αλλάζουν τον τρόπο που ακούμε μουσική και προκαλούν τα παραδοσιακά μέσα κατανάλωσής της... Η δεύτερη είναι ότι δεν βλέπω τίποτα πρωτοποριακό στα applications ούτως ή άλλως. Όλος ο κόσμος ζει μέσα από τα application του, το να ακούει μουσική μέσα από αυτά μου φαίνεται λίγο προφανές. Από την άλλη, για όλους αυτούς που πιστεύουν ότι ο Steve Jobs έφερε την επανάσταση στην τεχνολογία, άλλαξε τον κόσμο κτλ, κτλ ίσως και ο δίσκος της Bjork να είναι ριζοσπαστικός. Και επειδή κρίνοντας από τον κακό χαμό και την απέραντη διαδικτυακή λύπη που προκάλεσε ο θάνατος του Steve, είναι πάρα πολύ αυτοί που ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία, οπότε μάλλον και το biophilia θα πάει καλά...
Δυστυχώς, εγώ πιστεύω ότι ο Steve Jobs ήταν απλά ένας (πάρα) πολύ καλός επιχειρηματίας, που έκανε περισσότερο κακό παρά καλό στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την τεχνολογία. Επίσης δεν στεναχωρήθηκα καθόλου με τον θάνατό του. Θέλω να πω, κρίμα είναι που πέθανε, αλλά δεν τον ήξερα και τόσο καλά για το πάρω προσωπικά. Και τέλος, βλέπω ότι η Bjork δεν μπορεί να γράψει ένα κομμάτι της προκοπής. Γιατί αν αφήσουμε κατά μέρος όλα τα παρελκόμενα, το biophilia είναι ένας παραδοσιακότατος δίσκος, με 10 παραδοσιακότατα τραγούδια, που αποτυγχάνουν πλήρως να συγκινήσουν, επίσης με πολύ παραδοσιακό και γνώριμο τρόπο. Και για να μην είμαι τελείως κακός, το crystalline κάτι πάει να κάνει. Τουλάχιστον έχει μία μελωδία που μπορείς να ακολουθήσεις. Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχουν άλλες 9 άνευρες συνθέσεις , υποτονικές, με ξαφνικά ηλεκτρονικά ξεσπάσματα που δεν ξαφνιάζουν κανένα όμως... Αυτά... Ζωή σε λόγου μας...

5.7

Betty Loop Loop/Άγγελος Κυρίου/Κτίρια τη Νύχτα - Split 2xCS

Betty Loop Loop/Άγγελος Κυρίου/Κτίρια τη Νύχτα Split 2xCS Phase Records, 2011)

Είναι περίεργο πως μπορείς να "δεις" τη μουσική και να αισθανθείς διαφορετικά όταν βρίσκεις μια "ματιά" που σε κάνει να νοιώθεις οικεία. Τελευταία άκουω την μουσική πολεοδομικά...

Άλλη η μουσική της πόλης και άλλη των προαστίων...

εκεί μου είχε κάνει το κλικ στον Άγγελο Κυρίου..μπορούσα να τον κουβαλάω μαζί μου στις βόλτες στο κέντρο, στο μετρό, στο λεωφορείο...Από την άλλη τα κτίρια τη νύχτα ήταν πιο πολύ προαστίου μουσική...τι αλήθεια θα έβγαζε μια συνεργασία των δύο..??

Betty Loop Loop: 36 λεπτά. Θόρυβος, μελωδίες, ψίθυροι, φωνές, κιθάρες, τύμπανα

Α μεριά: και ένα καταπληκτικό κομμάτι ξεκινά στο 3.40λεπτό αλλά και στο 12λεπτό. Καθαρά, μελωδικά υπάρχουν για να δέσουν τα διάφορα πειραματικά αλλά και κλειστοφοβικά όμορφα αποσπάσματα της πρώτης μεριάς...
Β μεριά: Η δεύτερη μεριά πιο πειραματική, σαν ένα jamαρισμα σε live μπλεγμένο με samples, διαλόγους (έχει και από αυτούς εκεί γύρω στο 11ο λεπτό) καταλήγει στο ρεμπέτικο Κάηκε κι ένα σχολείο. Σε μια διασκευή αλα αντιλαλούν οι φυλακές του Σαδίκη...σούπερ.

η betty είναι ξεκάθαρα για την πόλη. Σκοτεινή, βρώμικη και παιχνιδιάρα...

Η δεύτερη κασέτα είναι ένα split από τα κτίρια τη νύχτα και τον Άγγελο.

H μεριά του άγγελου είναι τυπική του χώρου που φτιάχνει με τις μουσικές του. Κολάζ καθημερινής τρέλας.
Η πλευρά των κτιρίων (κι εδώ είναι η έκπληξη) είναι fragments από διάφορα πράγματα, άλλοτε μου θυμίζει oh no!(κι όμως κι όμως, χωρίς να έχει καμία σχέση) και άλλοτε μου θυμίζει μια τεράστια βόλτα στα ερτζιανά...η cut up γραφή του μπάροουζ..5 λεπτά τρέλας!

δεν είναι μουσική για να την λιώσεις. Είναι όμως ικανή να σε παρασύρει. Να σε τραβήξει μέσα της ψάχνοντας να βρεις και στον δικό σου μυαλό πράγματα που σε απασχολούν..είναι μουσική μια μεγαλούπολης του 2011 όμως φτιαγμένη με μικρά μικρά κομμάτια.


κι η κομματάρα της Β μεριάς Καήκε κι ένα σχολείο:

The drums - Portamento

The Druns Portamento (Universal / Island, 2011)

Ειναι αρκετά δύσκολο να δεχθεί κάποιος πως μετα τον πριν περίπου 1 χρόνο πολυ καλο δίσκο καταφέρνουν να κάνουν ένα δίσκο τόσο flat και μάλλον λίγο βιαστικό. Και αλήθεια, ειναι μια προσπάθεια με τραγούδια που αξίζουν αλλά παράλληλα στο σύνολο τους καταφέρνουν να φτιάξουν ένα αδύναμο σύνολο που σοβαροφερνει με τον πιο άγαρμπο τροπο.
Βασικό πρόβλημα θεωρώ την παραγωγή όπου η ελειψη νέων ιδεών, η ανικανότητα να ισορροπήσουν μελωδίες και τα φωνητικά αφήνουν κάποια καλά κομματια (σχεδον τα περισσοτερα) να περιμένουν ξέπνοα την ώθηση για να ειναι αρεστα και στο αυτί μας.
Ομως ακόμα κι οι ίδιοι φαίνεται πως άλλαξαν. Το λέει κι ο ίδιος ο τίτλος...

portamento: η σταδιακή μεταφορά απο μια νότα σε μια άλλη κοντινή της.

Έτσι κι οι drums αποφάσισαν να γίνουν σοβαροί αδυνατοντας ομως να ξεφύγουν από γυμνασιακους στίχους και τις παρ´ ολίγον χαρούμενες μελωδίες..
Προσωπικά θεωρώ πως μόνο τα 2 πρώτα κομμάτια ειναι ικανοί συνεχιστές του καταπληκτικού και συνάμα χαρούμενου πρώτου δίσκου..Book of revelation και το Days. Απο εκει και πέρα μια σειρά απο αστοχίες αποδυναμώνει σιγά σιγά το δίσκο με αποκορύφωμα το - για μένα- χειρότερο κομμάτι του δίσκου: Searching for heaven...wtf!!!!!!

Ένας απλός δίσκος που σαφέστατη προσπάθεια να γίνει λιγότερο χαρούμενος τον κάνει δυσκοίλιο και βαρετό... Ευτυχώς που υπάρχουν τα 2 πρώτα κομμάτια. Ένας στίχος που τον περιγράφει έρχεται στο πρώτο κομμάτι και είναι το:
Oh you are a pretty thing
But you're full of fear

5.0

Those will burn: Book of Revelation, Days, Money (μακάρι να το πρόσεχαν περισσότερο, θα ήταν κομματάρα)

Stereo MC's - Emperor’s Nightingale

Stereo MC’s Emperor’s Nightingale ( !K7,2011)

Εν έτει 2011, σχεδόν 20 χρόνια μετά το connected, η παλιά πετυχημένη συνταγή του χρειάζεται μια αναπροσαρμογή στα σημερινά δεδομένα. Έτσι το παρεάκι από το Clapham (μόνο ο Rob Birch και ο Nick Hallam πλέον) ανακατεύει την τράπουλα και μοιράζει κάτι καινούργιο στο κοινό του. Έχοντας μια μέτρια κυκλοφορία δίσκων, αλλά με την εμπειρία δύο δεκαετιών συστηματικής ενασχόλησης με την μουσική μέσω παραγωγών, remixes και live εμφανίσεων μας παρουσιάζουν το Emperor’s Nightingale. Πάμε λοιπόν στο καινούργιο…
Ο νέος δίσκος με μια πρώτη ακρόαση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα συνονθύλευμα rock, dub step και pop επιρροών υπό το πρίσμα του γνώριμου ήχου των stereo mc’s. Αυτό όμως δεν αρκεί για να περιγράψει το ποιόν του δίσκου, ή τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν οι stereo mc’s. Αν δούμε λοιπόν τον δίσκο πιο αναλυτικά, παρατηρούμε ότι υπάρχει μια σημαντική αλλαγή στην παραγωγή. Για πρώτη φορά γράφουν μαζί με άλλους καλλιτέχνες (Bruce Woolley, Nathan Drake,Greg Fleming), κάτι που ίσως τους επιτρέπει να πειραματιστούν εκ νέου. Επίσης γράφουν την δικιά τους μουσική, χωρίς να χρησιμοποιούν samples. Έτσι έχουμε συνθέσεις που ξεκινούν από μια μοναδική μελωδία στο πιάνο (wtf;), ναι στο πιάνο και με τον Rob να τραγουδάει αντί να ραπάρει και σταδιακά μεταλλάσσονται με τα γνώριμα τους εργαλεία : synths, beats, και ηλεκτρονικούς ήχους. Αναφέρομαι στο Boy, που είναι και ό,τι πιο ανανεωτικό έχει να μας χαρίσει ο δίσκος, έχοντας παράλληλα και αλληγορική σημασία. Η ωρίμανση του αγοριού στο τραγούδι, αναφέρεται στην εξέλιξη του ίδιου του συγκροτήματος. Από εκεί και πέρα, δεν λείπουν από τον δίσκο ούτε τα ραπαρίσματα, ούτε τα electro-dance κομμάτια (Bring it On). Γρήγορο τέμπο, και όμορφες μελωδίες, όπως μας έχουν συνηθίσει. Κορυφαία στιγμή και πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι του δίσκου το Sunny Day, που δείχνει να συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος δίσκος τους.
Γενικά θα έλεγα ότι πρόκειται για μια μεστή δουλεία, εξέλιξη της μουσικής που δημιουργούν οι ίδιοι. Σε μια εντελώς διαφορετική μουσική σκηνή όμως, όπως η σημερινή, σε σχέση με αυτή που υπήρχε όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν, δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι αρκετό. Προσπαθούν να δημιουργήσουν ακούσματα που θα είναι αρεστά σε μεγάλο φάσμα ακροατών. Το αποτέλεσμα είναι κάτι που ακούγεται εύκολα από πολλούς, αλλά δεν θα ταράξει τα νερά…

7.2

Those will burn: Boy, Sunny Day, Levitation

strange boys

καινούργιο strange boys...





o τίτλος θυμίζει το Woe is You and Me από τον πρώτο τους δίσκο...το τραγούδι όμως μετράει...