The You And What Army Faction - Silk

The You And What Army Faction Silk 7'' (GAB Productions, 2012)

Έίναι πολλές οι φορές, που όταν παίζει ένα κομμάτι τυχαία στο ipod μου από μια μπάντα που έχει χαθεί, που σκέφτομαι τι κομμάτια θα έπαιζε τώρα η μπάντα. Όταν λοιπόν άκουσα τους "The You And What Army Faction" έγινε ακριβώς το αντίθετο. Βρήκα το που θα έπρεπε να βρίσκεται εκείνο το συγκρότημα και χαμογελούσα.
Κι εδώ είναι το περίεργο. Όταν ακούς το δίσκο όσο φωτεινός κι αν είναι ο ουρανός, εξαπλώνεται μια όμορφη σκοτεινιά. Σαν του γκοθαμ του τιμ μπάρτον, που εύχεσαι να μην φύγει ποτέ. Είναι τόσο οικεία που σίγουρα κάποτε την έχεις συναντήσει.

Το silk ξεκινάει με το ομώνυμο κομμάτι και είναι κολασμένα όμορφο. Έχει μια joydivisionική αισθητική που σε κάνει να ανατριχιάζεις και φυσικά έχει μέσα του τον πιο όμορφο στίχο: [...]Then I go back to barricading my home to keep you out I gotta think this through your skin's silk but what I need now is control. To δεύτερο κομμάτι (drag what's left of my body in the mud) είναι γεννημένο μέσα από το post punk, τύμπανα, μπάσο σε διαολοστέλνουν κανονικά και η επαναλαμβανόμενη στριγγλιά συγχορδίας είναι τόσο εκνευριστική μα τόσο εθιστική που όσο περισσότερο παίζει το κομμάτι τόσο πιο αναγκαία γίνεται. Στο keep calm it's only deathneck αν κάποιος ακολουθήσει το μπάσο, θα βρεθεί σαγηνεμένος και η κρυστάλλινη κιθάρα στην αρχή του είναι τόσο ρομαντικά όμορφη που καταφέρνεις να φτάσεις στο "addiction" χωρίς να το καταλάβεις περνώντας μέσα από σκοτεινά ηχητικά κύμματα (το κομμάτι αυτό έχει γίνει το soundtrack μου για το 11/22/63).

Είναι πολύ όμορφος δίσκος και μέσα στα 11 λεπτά του καταφέρνει να φτιάξει μια όμορφη ιστορία αρκετά σκοτεινή που έχει ότι χρειάζεται για να μπει στο repeat για πολλές πολλές ώρες. Αξίζει κάποιος να ακούσει και το Vent (επτάιντσο που βγήκε λίγο πριν το Silk...).





Ξέχασα να πω...όταν τον πρωτοάκουσα τον δίσκο σκέφτηκα πως αν οι closer είχαν μουσικά @ρχίδια θα είχαν φτάξει το silk και θα ήταν ο καλύτερος δίσκος για να ξεπεράσουν το suddenly comes.

9.2

Those will burn:

Slug Guts - Playin' in Time With the Deadbeat

Slug Guts Playin' in Time With the Deadbeat (Sacred Bones, 2012)

To Playin' in Time With the Deadbeat είναι αν δεν κάνω λάθος ο τρίτος δίσκος από τους Slug Guts. Η τετραμελής μπάντα από το μπρισμπέην της αυστραλίας (καταπληκτική ομάδα ποδοσφαίρου btw) έχει σαφέστατες επιρροές και δεν ντρέπεται για αυτές - ούτε κι εμείς φυσικά.

Το post punk και οι birthday Party ανακατέβονται μαζί με την αμερικάνα και τον Tom Waits. Ο δίσκος ανοίγει με το Scum και το αργόσυρτο βουητό από τα ρηβερμπς και τα ντιλεη τόσο της κιθάρας όσο και της φωνής ένός τύπου με το όνομο jimi kritzel αλλά και με τον πανέμορφο ήχο ενός βρώμικου σαζόφωνου. Σίγουρα αυτό το κομμάτι καθορίζει και το τι θα ακούσεις παρακάτω.
Ο τραγουδιστής περισσότερο ουρλιάζει παρά τραγουδάει, καταφέρνοντας όμως να έρθει σε απόλυτη ισορροπία με τις βρώμικες και ωμές κιθάρες χαρίζοντας και καταπληκτικές ερμηνείες όπως στο scum ή το Stranglin' You Too (από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου). Φέρνουν στα μέτρα τους ακόμα και το Order of death των pil κανοντας το να ακούγεται τρομακτικό και μακάβριο.

Ο ήχος τους είναι βγαλμένος από τα 80'ς (αν και το σαξόφωνο σε πάει μια δεκαετία πίσω και το new wave) και μέσα στις μελωδίες καταφέρνουν να χώσουν στοιχεία από το αυστραλέζικο γκαρατζ, την γοθικ αισθητική.

Ο δίσκος κατα την άποψη μου είναι χωρισμένος σε 2 μέρη. Στο πρώτο (μέχρι ουσιαστικά το order of death) όπου τα κομμάτια στέκονται μόνα τους ξεχωρίζοντας εν μέρη το ένα από το άλλο αλλά και το δευτερο κομμάτι που τα κομμάτια εμένα μου φαίνονται να συνδέονται περισσότερο μεταξύ τους σαν μια ενότητα. Βέβαια μέσα στην δεύτερη ενότητα υπάρχει και το Stanglin' You Too το οποίο και ξεχωρίζει από όλα τα άλλα κομμάτια.
Τα, λιγότερο από, 40 λεπτά  του δίσκου καταφέρνουν να σε κρατήσουν για τα καλά. Ο δίσκος έχει ρυθμό, σκοτεινιά, υπέροχα κομμάτια και αυτό το σαξόφωνο που βάζει τρομακτικές εικόνες μέσα στο μυαλό σου.


υγ: τολμώ να πω πως ο δίσκος αυτός αν είχε ελληνικού στίχους θα ήταν γραμμένος ΜΟΝΟ από την Λευκή Συμφωνία των Μυστικών Κήπων.

9

Those will burn: Scum, Adult Living, Stranglin' You Too, Old Black Sweats

Flying Lotus - Until the Quiet Comes

Αν και κανονικά βρήσκομαι σε "άδεια", δεν μπορούσα να μην το ανεβάσω αυτό! Ακόμα καλύτερα να το δείτε εδώ.

Γιάννης Χαρούλης / Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Μαγγανείες

Γιάννης Χαρούλης Μαγγανείες (Minos/Emi, 2012)

Παρένθεση πρώτη: Κρατάω σημειώσεις αρκετό καιρό τώρα για τους Slug Guts και τον υπερδίσκαρο Playin' in Time With the Deadbeat και έρχομαι να γράψω εδώ για την ομορφότερη σκοτεινιά που άκουσα το τελευταίο καιρό και συνέχεια έχω στο μυαλό μου δύο τελείως διαφορετικούς δίσκους. Σε κάθε λέξη που πάω να γράψω: Τις ΜΑΓΓΑΝΕΙΕΣ του Χαρούλη με μουσικές του Θανάση Παπακωνσταντίνου αλλά και το ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΔΕΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ, του Ψαρογιώργη με την σύμπραξη του Αγγελάκα και του Βελιώτη. Τελικά θα καταφέρω να γράψω για τους δυο τελευταίους παίρνοντας για αρχή τις σκέψεις μου για τον δίσκο που άκουσα πιο πρόσφατα: τις Μαγγανείες.

 Τώρα γιατί γράφω για αυτόν τον δίσκο, η πρώτη δικαιολογία που βρίσκω είναι γιατί είναι μάλλον πιο εύκολος να μιλήσεις για αυτόν.Δώδεκα κομμάτια κλασικού θανάση με μια όμως διαφορετική φωνή. Αυτή του Χαρούλη. Είναι πολύ περίεργο να ακούς τραγούδια της κεντρικής ελλάδας με μια (απειροελάχιστη/ μπορεί και να είναι του μυαλού μου) κρητική προφορά που θεωρώ πως πετυχαίνει απόλυτα. Πετυχαίνει γιατί η φωνή του Γιάννη είναι καταπληκτική, δωρική μα συνάμα μελωδικά ρομαντική. Ένα - ένα τα κομμάτια μπορούν να αναλυθούν με πολλούς τρόπους και να βρεθούν άλλα απιστευτα δυνατά και δυναμικά (άγιοι, ανεμόσκαλα, μαγγανείες, ραμον) και άλλα αδύναμα (ο ακίνητος, η πρώτη άνοιξη, μια μάνα που' χε ένα γιο)όμως τίποτα από αυτά δεν έχει και πολύ νόημα όταν μπαίνουν όλα μαζί σε μια σειρά και γίνονται συνέχειες μια ιστορίας.

Παρένθεση Δεύτερη: Της ίδιας ιστορίας που ακούς και κατανοείς όταν βάζεις τον δίσκο του Ψαρογιώργη. Κι ενώ γνωρίζω πως δεν μπορώ να καταλάβω πότε είναι χανιώτικος συρτός ή πηδηχτός ή πεντοζάλης, βρίσκομαι στην κρήτη (αυτή που μου περιέγραφε παλιότερα ο ψαραντώνης στο νογώ ή στο ιδαίον άντρον) και ακολουθώ κάθε σπιθαμη του λαούτου και όχι τόσο της λύρας που είμαι πιο συνηθισμένος. Ναι, το χεράκι του Αγγελάκα και του Βελιώτη αχνοφαίνονται στην παραγωγή, η οποία είναι λίγο πιο σκοτεινή και όχι τόσο "παραδοσιακή" αλλά και στον τρόπο που παίζονται τα όργανα (όμορφο παράδειγμα το "σαν το νερό του ποταμού"). Η πιο σύγχρονη παράδοσιακή μουσική λέω. Ακόμα κι ο Αγγελάκας ακούγεται πιο παραδοσιακός στο τετράστιχο που τραγουδάει. Τα κομμάτια "μη χαμηλώνεις τα φτερά" και "με των πολλών τη λογική" αντηχούν αμέσως και σε τραβούν ακόμα πιο μέσα σε έναν δίσκο που στους περισσότερους απο εμάς δεν έχει εμφανείς συνδέσεις. Εγώ το καλοκαίρι τον έλιωσα βρίσκοντας πολλές ομοιότητες με τους επισκέπτες του αγγελάκα αλλα και τις πρώτες ανάσες των λύκων.

Περιμένα από τον θανάση αυτήν την ιστορία να την μπασταρδέψει λίγο, δίνοντας την δυνατότητα στον τραγουδιστή του να φανερώσει και κάτι από την δικιά του παράδοση (το έκανε βέβαια χωρίς μεγάλη επιτυχία στον δίσκο με τον Σαββόπουλο). Το λαούτο και η φωνή του Χαρούλη δεν το καταφέρνουν με τόσο μεγάλη επιτυχία, γιατί είναι τέτοια η ροη και οι μελωδίες των τραγουδιών του Παπακωνσταντίνου που παραμένουν δικά του. Μην παρεξηγηθώ, ο δίσκος είναι όμορφος. Είναι αρκετά μελωδικός και για μένα η φωνή του Χαρούλη είναι Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ελληνική φωνή (όποιος τον έχει ακούσει live καταλαβαίνει) κι όμως νοιώθεις πως ο θανάσης δεν κάνει το βήμα παραπάνω (η μάλλον έγινε με τον βραχνό προφήτη) και δεν εκμεταλλεύεται τον τραγουδιστή του στο έπακρο.

 Παρένθεση τρίτη (και τελευταία). Άκουσα τα κομμάτια πριν μια εβδομάδα live, από τον Χαρούλη, σε συναυλία στο Λασίθι και ήταν λίγο περισσότερο "κρητικά" από ότι στον δίσκο...έδιναν μια δυναμική σαν αυτή που βρίσκεις στον δίσκο του Ψαρογιώργη...ίσως και για αυτό να είμαι απογοητευμένος με το τελικό αποτέλεσμα.


Καταλαβαίνω πως το να ξεκινάω να γράφω για τους Slug Guts και να καταλήγω σε παραδοσιακές μουσικές είναι κάπως περίεργο. φακ ιτ... πάντως αν κάποιος μου ζητούσε να του προτείνω έναν από τους δύο, σίγουρα θα του έλεγα το ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΔΕΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ..πιο δύσκολο (αν δεν είναι συνηθισμένο το αυτί να ακούει για 35-40 λεπτά κρητικά) αλλά πιο όμορφο, πιο άγριο, πιο ζωντανό.

6,5

Those will burn: Άγιοι, Ανεμόσκαλα, Ραμόν

Hell Broke Luce....νέο clip Tom Waits

Κάνω ένα break από τις διακοπές (αν και έχω πει να μην κολλάω στο ιντερνετ καλοκαιριάτικα) για να βάλω καινούργιο ( κι όταν λέω καινούργιο εννοώ σημερινο) video clip από τον waits...

φοβερή αισθητική...καταπληκτικό το κομμάτι....

να το λοιπόν:

Ty Segall - Slaughterhouse

Ty Segall Band Slaughterhouse (In the Red, 2012)

     Θα ξεκινήσω λέγοντας εκ των προτέρων, ότι ίσως είμαι ο λιγότερος σχετικός σε αυτό το blog, για να γράψει για έναν δίσκο σαν το slaughterhouse. Από άποψης συγγενικών ακουσμάτων that is. Γιατί λοιπόν γράφω εγώ για αυτόν τον δίσκο; Η απάντηση πάει κανέναν χρόνο πίσω που πρωτοάκουσα τραγούδια του Ty Segall, (σε αυτόν τον δίσκο συστήνονται ως Ty Segall band- δεν μπήκα στον κόπο να βρω τις αλλαγές στην δομή του συγκροτήματος, ή μάλλον μπήκα αλλά δεν έχει κανένα νοήμα τελικά, προτιμώ να μην ξέρω ακριβώς τι παίζει με τις συνθέσεις του γκρουπ, αλλά να επικεντρωθώ στις μουσικές συνθέσεις, αυτές μου τράβηξαν το ενδιαφέρον άλλωστε' καθώς δεν ήξερα τον τυπάκο από τις πρώτες δουλειές του.) Μεγάλη παρένθεση και δεν εξήγησα πολλά... Ακούγοντας και αυτήν την στιγμή τον δίσκο, ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι παίζει με αυτόν. Αν είναι διαμαντάκι, αχταρμάς, ή απλώς μετριότητα. Φτάνω έτσι σε αυτό που ήθελα από την αρχή να πω, αυτός ο δίσκος μου μοιάζει αφάνταστα οικείος χωρίς να μπορώ να καταλάβω ακόμα το γιατί!!! Εντάξει ίσως να μου θυμίζει λίγο nirvana, αλλά προσωπικά κατέληξα ότι μου φέρνει στο μυαλό τραγούδια από black rebel motorcycle club πηγμένα στο noise... Ας πούμε όμως λίγα λόγια παραπάνω για αυτόν τον δίσκο... 

    Noise, noise, αποκάτω noise και ακόμα λίγο noise... Ποτέ δεν τρελαινόμουν να ακούω τόσο θόρυβο, για τόση ώρα και στο repeat μέχρι να με πιάσει πονοκέφαλος! Αλλά πραγματικά αυτός ο δίσκος είναι δυναμίτης! Με κάθε έννοια που μπορώ να φανταστώ! Κυριολεκτικά ανατινάσσει το κεφάλι σου, και μετά θέλεις κιάλλο! Και για να γίνω λίγο πιο γλαφυρός, ατίθασες μπασογραμμές, κιθάρες που σπάνε τύμπανα και ντραμς που σπάνε χορδές! Και από πάνω, ή μάλλον κάπου ανάμεσα χωμένα κάτι περίεργα φωνητικά που σπάνε κόκκαλα! Σε μια πρώτη ανάγνωση ξεχώρισα το wave goodbye και το tell me what's inside your heart, μάλλον τα εύκολα να καταλάβει κανείς και τα hitakia του δίσκου. Αλλά πραγματικά μου είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, γιατί το καθένα έχει την δικιά του ιδιαίτερη δύναμη, για ξεχωριστούς λόγους – θές ένταση -diddy wah diddy-, μελωδία -I bought my eyes-, ψυχεδέλεια μακράν το δεκάλεπτο -fuzz war-. Το όλο σύνολο τώρα μοίαζει στα αυτιά μου σαν πολύ καλά δομημένο και ολοκληρωμένο άλμπουμ. Πραγματικά παρακαλάω να το ζήσω live κάποια στιγμή αυτό το πράγμα που μου βγάζει αυτός ο δίσκος. Τόση ενέργεια μαζεμένη είχα να ακούσω καιρό... Αυτό όμως που πραγματικά σε κερδίζει -μετά από πολλές ακροάσεις ίσως, αλλά πραγματικά αξίζει την ευκαιρία- είναι οι μελωδίες που αχνοφαίνονται κάτω από τον βαρύ garage ήχο του δίσκου. Ο τυπάκος ξέρει να γράφει τραγούδια, και όχι απλώς ξέφρενο πανκ χτύπημα. Και λέγοντας αυτά φτάνω στην αποτίμηση του δίσκου, κατ' εμέ πάντα. Ο δίσκος είναι από τους καλύτερους που έχω ακούσει εδώ και καιρό, και με έβαλε στην διαδικασία να γράψω επιτέλους ξανά review για κάτι που γουστάρω! Πρωτού γράψω αυτά τα λόγια και την ξεκάθαρη πλέον άποψη για την ποιότητα του δίσκου, σκόπευα να το αφήσω φλου... Στο στυλ ο χρόνος θα δείξει, αν θα επιλέξω να τον ξανακούσω ή θα ξεχαστεί και τέτοια. Τώρα νόμιζω ότι πλέον μιλάω για έναν δίσκο που όταν θέλω να ακούσω garage -που αρχίζω να συμπαθώ ολοένα και περισσότερο-, θα βρίσκεται στις πρώτες μου επιλογές...

 υγ: χωρίς ορθογραφικό έλεγχο, δείξτε επιείκεια

9


Those will burn: Tell me What's Inside Your Heart, Wave Goodbye, I Bought My Eyes

Flying Lotus - Lovers Melt III

φρέσκο mixtape από τον Flying Lotus εδώ. Το playlist το οποίο έκλεψα από κάποιον στο facebook:
1. intro
2. sample
3. Roy Ayers Ubiquity – Everybody Loves The Sunshine
4. Marijuana interlude
5. Freda Payne – I Get High
6. The Whatnauts – I’ll Erase Away Your Pain
7. The Eight Minutes – Find The One Who Loves You
8. interlude
9. L.T.D. – Love Ballad
10. Don Blackman – Holding You, Loving You
11. Ann Peebles – Trouble, Heartaches & Sadness
12. unknown – Because I Love You
13. Norman Connors feat. Michael Henderson – You Are My Starship
14. Marvin interlude
15. Bobby Caldwell – My Flame
16. Lyn Christopher – Take Me With You
17. Lee “Scratch” Perry intro interlude
18. King Tubby & The Upsetters – Drum Rock
19. unknown
20. Dillinger – Flat Foot Hustling
21. The Congos – The Wrong Thing
22. Augustus Pablo – Young Generation Dub
23. Lee “Scratch” Perry – Black Panta
24. Herman Chin Loy – Heavy
25. coded performance interlude
26. Donovan – Wear Your Love Like Heaven
27. Soft Machine – Behind The Crystal Curtain
28. Soft Machine – As Long As He Lies Perfectly Still
29. Almendra – Hoy Todo El Hielo En La Ciudad
30. Doris – You Never Come Closer
31. unknown
32. Junior Parker – Tomorrow Never Know

Quantic & Alice Russell

Κάτι μου λέει ότι αυτό είναι το soundtrack του φετινού καλοκαιριού...

Morrissey - Θέατρο Λυκαβηττού 16.07.2012

Ο καθένας μας έχει μέσα του έναν διαφορετικό Moz. Και σίγουρα αυτόν περιμένει να δει πάνω στη σκηνή. Έτσι και για μένα η χτεσινή συναυλία ήταν μια αναγνωριστική ματιά στον δικό μου Morrissey (μια και ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα). 

Ανεβαίνοντας προς το θεατράκι σκεφτόμουν ακριβώς αυτό το πράγμα: πως δεν είχα δει ζωντανά έναν από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές. Πριν έξι χρόνια δεν ήμουν ελλάδα, αλλά και πάλι...Μεγάλη η χαρά και μεγάλη προσμονή λοιπόν.

Η Kristeen Young ήταν το αναγκαίο κακό για να ξεκινήσει το πάρτυ. Βαρετή, μέτρια με μελωδίες που σε κάνουν να απορείς γιατί την φωνάζει ο Morrissey..

Κατά τις 10 βγαίνει ο Moz με το How Soon is now και μιαμιση ώρα μετά αναρωτιόμουν πως έφτασε το τέλος τόσο γρήγορα. Πολλά, πολλά κομμάτια που θα μπορούσαμε να ακούσουμε και λίγα τα οποία δεν είχαν θέση σε αυτό το setlist. Όμως ο Morrissey ήταν όπως ακριβώς το περίμενα. Φαινομενικά διεκπαιρεωτικός (πρέπει να διατηρήσει και τον χαρακτήρα του σνομπ) αλλά στην πραγματικότητα δίνεται περισσότερο από ότι φαίνεται με μια φωνή που παραμένει καταπληκτική ακόμα και στα 53 του. 

Ακούσαμε λοιπόν 6 τραγούδια από smiths, μια διασκευή και φυσικά πολλά δικά του με τα How soon is now και you have killed me να ανοίγουν την όρεξη και τα Every day is like sunday, Let me Kiss you να απογειώνουν το κοινό. 

Ο δικός μου morrissey ήταν εκεί λοιπόν, με την φρεσκάδα του, τα διάφορα κλισέ του και την φωνή του να μου κάνουν την νύχτα μαγευτική. Μπορεί να περίμενα περισσότερα όμως το χτεσινό βράδυ θα το θυμάμαι, όχι γιατί ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής μου, αλλά γιατί ήταν το βράδυ που επιτέλους γνώρισα τον Moz....

When - Misshimmisshimmisshim

When Misshimmisshimmisshim (Jester, 2011/2012)

Το Misshimmisshimmisshim κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο. Δυστυχώς μου πείρε 3 μήνες μέχρι να μάθω για τη κυκλοφορία του, και άλλους 2 μήνες μέχρι να μπορέσω να το βρω. Βάλτε και τον απαραίτητο 1 μήνα ακρόασης που χρειάζεται ο κάθε δίσκος των when για να μπορέσεις να αρχίσεις να καταλάβεις τι γίνεται, και εδώ είμαστε. Έχω ξαναγράψει για τους when, οι οποίοι πρέπει να ομολογήσω ότι αποτελούν μία από τις εμμονές μου. Είχα μάλιστα υποσχεθεί και ένα retrospective το οποίο όμως δεν πρόλαβα να γράψω ποτέ. Καταλαβαίνω προφανώς ότι δεν έλειψε ιδιαίτερα και σε κανέναν, αλλά, μεταξύ μας, για εμένα θα το έγραφα έτσι κι αλλιώς. Ίσως να τα καταφέρω κάποια στιγμή.
Οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των when ήταν λοιπόν λίγο ειδικές περιπτώσεις. Κάτι που δεν λέει και πάρα πολλά, γιατί ουσιαστικά όλοι τους είναι ειδικές περιπτώσεις, αλλά αυτοί οι δύο συγκεκριμένα είχαν και το επιπλέον ειδικό χαρακτηριστικό ότι έβγαιναν λίγο εκτός της γραμμής που ορίζει τη μουσική εξέλιξη του νορβηγού μουσικού. Ο ένας ήταν ένα tribute στον sun ra, ο άλλος μία επιστροφή στις μουσικές που εξερευνούσε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90. Το misshim λοιπόν μας επαναφέρει εκεί που σταμάτησε η διαδρομή του το 2007, στο Trippy Happy. Με άλλα λόγια κάτι που επιφανειακά μοιάζει με ηλιόλουστη '60s ποπ, κάπου ανάμεσα στους Beach Boys και τους Beatles. Αυτές συνεχίζουν να είναι και οι βασικές αναφορές εδώ (όπως άλλωστε δείχνει και ο τίτλος - σας προκαλώ να ψάξετε στο ίντερνετ για ένα δίσκο που λέγετε Misshimmisshimmisshim από ένα συγκρότημα που λέγεται when, είναι η απόλυτη anti-piracy τακτική). Αλλά δεν γελιόμαστε εύκολα, με τους when αυτό που φαίνεται επιφανειακά δεν είναι ποτέ αρκετό για να περιγράψει το τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στο δίσκο. Οκ, μπορεί να μην είναι πλέον τόσο πρωτοπόροι όσο ήταν στα '80s η στα '90s, αλλά συνεχίζουν να είναι πολύ πιο μπροστά από τους περισσότερους. Εδώ λοιπόν έχουμε μία επανάληψη του Trippy Happy, αλλά ευτυχώς χωρίς τις κοιλιές που έκανε εκείνος ο δίσκος. Τι είναι στην πραγματικότητα λοιπόν το περιεχόμενο; Εδώ δυσκολεύομαι λίγο. Πάρτε για παράδειγμα το Vertigo: Για περίπου 2.5 λεπτά έχουμε μία ακουστική εισαγωγή με κάποιες ψυχεδελικές αποχρώσεις από μία κιθάρα και μία απαλή φωνή από πάνω. Αλλά ξαφνικά κάπου εκεί στο 3:00 εμφανίζονται από το πουθενά κάτι απίστευτες φωνητικές μελωδίες που λες και βγήκαν κατευθείαν μέσα από το smile. Και όσο προσπαθείς να καταλάβεις από που σου ήρθαν οι when πηγαίνουν, μέσα στο ίδιο κομμάτι, από ένα folk πέρασμα σε ένα δίλεπτο 'καθαρόαιμο' prog rock κλείσιμο. Ή το Beaches: οι αγγελικές φωνές που ανοίγουν το κομμάτι δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να σε προετοιμάσουν για τις ανατολίτικες μελωδίες που ακολουθούν, τα σιτάρ σε μία dessert εκδοχή που τις εισάγουν ή σε αυτό που θα μπορούσε να είναι ηχητικά εφέ για cartoon και εμφανίζεται που και που στο background. Ή το Misshimmisshimmisshim (Fuck You! Bela Lugosi Is Not Dead): spoken samples, απόκοσμα ορχηστρικά μέρη και ξαφνικά ένα ρυθμικό tribal δίλεπτο. Και παρόλα αυτά, μην σας περάσει από το μυαλό ότι ο δίσκος είναι ένα συνονθύλευμα από ανομοιογενή στοιχεία. Το αποτέλεσμα είναι συμπαγές και δεμένο. Απλός ο δίσκος αρνείται οποιαδήποτε προσπάθεια κατηγοριοποίησης. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται πολύ προσπάθεια για να βρείτε το δίσκο, και στη συνέχεια εξίσου πολύς χρόνος για να μπορέσετε να μπείτε στο κόσμο του. Αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Γιατί σταδιακά ένα ένα τα κομμάτια αρχίζουν και σου ανοίγονται. Και από τη στιγμή που θα γίνει αυτό, περιέχουν τόσο πολλά στοιχεία που δεν πρόκειται να βαρεθείτε με τίποτα.
_

8.6

Those will burn: Vertigo, Beaches, Misshimmisshimmisshim (Fuck You! Bela Lugosi Is Not Dead), The Scream


το μοναδικό που υπάρχει στο youtube: