Wednesday, June 23, 2010

The Roots - How I Got Over

The Roots

How I Got Over

(Def Jam, 2010)


Ένατος δίσκος για τους The Roots, και όπως όλα δείχνουν και ο τελευταίος τους. Το ίδιο βέβαια έλεγαν και για τον προηγούμενο, αλλά τώρα μάλλον το εννοούν. Όσοι λοιπόν έχουν ασχοληθεί σοβαρά με τη μουσική των Roots – το οποίο σημαίνει να τους έχουν αφιερώσει πολλές ώρες ακροάσεων, όχι, το να ξέρεις απέξω το the seed δεν μετράει – ξέρουν καλά ότι οι δίσκοι των Αμερικανών δεν σου χαρίζονται. Έτσι και εδώ, χρειάζονται πολλές ακροάσεις για να μπορέσεις να εισέλθεις στο δίσκο. Και, από τη μία, δεν υπάρχουν πάρα πολλές εκπλήξεις σε σχέση με τις δύο προηγούμενες δουλείες τους, από την άλλη ο δίσκος δεν ακούγετε σε καμία περίπτωση σαν επανάληψη ή αναμάσημα. Έχει το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, που ναι μεν προχωράει πάνω σε γνωστά μονοπάτια, αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο καλά δουλεμένος στη λεπτομέρειά του που η διαδρομή σου φαίνεται σαν κάτι καινούργιο. Οι (πολλές) συμμετοχές ίσως είναι ένας στοιχείο που βοηθάει. Έτσι στο εισαγωγικό A Peace of Light τα κορίτσια των Dirty Projector τα καταφέρνουν μία χαρά να δημιουργήσουν μία υποβλητική ατμόσφαιρα, στη συνέχεια οι Truck North, P.O.R.N. & Dice Raw συμπληρώνουν με τον καλύτερο τρόπο τον Black Thought, για να περάσουμε χωρίς να το καταλάβουμε στο Dear God 2.0 όπου ένα χέρι βοηθείας προσφέρουν οι Monsters of Folk και μετά, χωρίς αναπνοή, στο Radio Daze, ξανά με τους P.O.R.N. & Dice Raw + τον Blu, και Now or Never στη συνέχεια, με τους τόνους να αρχίζουν να ανεβαίνουν σε κάτι που ως εδώ φάνταζε αρκετά υποτονικό. Στο ομώνυμο κομμάτι οι τόνοι γίνονται πιο ζωντανοί, για να επανέλθουν οι ισορροπίες, και μετά το the Day συνεχίζει σε παρόμοιο κλίμα και οδηγεί στο Right On με την Joanna Newsom να αποτελεί ένα από τα highlights του δίσκου. Doin' It Again και Τhe Fire με τον παλιό γνώριμο John Legend να δίνει τις απαραίτητες soul αποχρώσεις. Και για το τέλος, Tunnel Vision, Web 20/20 και το Hustla να θυμίζει ευχάριστα το autotuned μωράκι των Major Laser. Δεν ξέρω γιατί κάθισα και ανέφερα όλα τα κομμάτια με τη σειρά, ίσως γιατί ο δίσκος ακούγετε μόνο στο σύνολό του, με το ένα τραγούδι να χάνετε μέσα στο άλλο. Και αν του δώσετε την απαραίτητη προσοχή θα κολλήσετε με τις catchy μελωδίες, την απίστευτη συνοχή, τους πολύ δυνατούς στίχους και την χαρακτηριστική jazzy ατμόσφαιρα. Μέχρι τώρα η χρονιά δεν μας είχε δώσει έναν hip hop δίσκο που να αξίζει ιδιαίτερα. Αλλά με τους Roots, μάλλον είναι μονόδρομος.

8.8

Those will burn: Walk Alone, Right On, The Fire





2 comments: