Hot Chip - In Our Heads

Hot Chip In Our Heads (Domino, 2012)

Αν και το φθινόπωρο έχει φέρει μέχρι στιγμής πολύ δυνατές δουλειές μαζί του, είναι δύο δίσκοι που έχουν βγει από την άνοιξη και δεν πρόλαβα να γράψω για αυτούς· και για κάποιο λόγο νοιώθω ότι πρέπει. Ο πρώτος είναι αυτός εδώ. Μες τους Hot Chip έχω σε κάθε δίσκο τους το ίδιο συναίσθημα: Από τη μία ικανοποίηση με τη μουσική που περιέχουν - όμορφη, ζεστή, καλοδουλεμένη - από την άλλη μία μικρή απογοήτευση κάθε φορά που ο δίσκος δεν είναι ο δίσκος 'σταθμός' που περιμένω ότι θα βγάλουν κάποια στιγμή. Αυτό το δεύτερο είναι προσωρινό, συμβαίνει μόνο στην αρχή, και μετά, αφού τον έχω ακούσει άπειρες συνεχόμενες φορές εξαφανίζεται τελείως και ο δίσκος παίρνει τη θέση του σαν ένας ακόμα από τους αγαπημένους μου δίσκους, από αυτούς που θα τους ακούσω και θα τους ξανακούσω πολλές φορές στο μέλλον. Δηλαδή πολύ καλύτερα από ένα δίσκο υποτίθεται 'σταθμό' που θα τον ακούω φέτος και δεν πρόκειται να ξανακούσω ποτέ (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι). Απλά οι Hot Chip είναι πολύ διακριτικοί για να είναι εντυπωσιακοί από την αρχή, αλλά ταυτόχρονα και ουσιαστικοί, οπότε η μουσική τους έχει διάρκεια. Όλα αυτά για τους δίσκους τους μέχρι τώρα. Γιατί με το In Our Heads τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά: Αυτό το αρχικό συναίσθημα της απογοήτευσης δεν εξαφανίστηκε στην πορεία. Το αντίθετο, γινόταν όλο και ποιο έντονο όσο άκουγα το δίσκο. Οι λόγοι; Δεν είμαι και πολύ σίγουρος, αλλά ένας από αυτούς είναι η υπερβολική 'χαρά' του δίσκου. Οι Hot Chip πάντα έφτιαχναν χαρούμενη μουσική, αλλά είχαν ταυτόχρονα και μία υποβόσκουσα μελαγχολία που κρατούσε τις ισορροπίες και έκανε τον ήχο ξεχωριστό. Αυτό το δευτερεύον layer μοιάζει να έχει εξαφανιστεί τώρα κάνοντας τα τραγούδια να ακούγονται λίγο 'generic'. Ωραία όταν τα ακούς, αλλά τίποτε ιδιαίτερο όταν σταματήσεις την ακρόαση. Έπειτα, λείπουν αυτές οι πιο ήπιες στιγμές που ήταν τόσο ιδιαίτερες στους προηγούμενους δίσκους τους· ηλεκτρονικές 'μπαλάντες' ας τα πούμε. Όχι ότι ο δίσκος είναι κακός. Το αντίθετο: mε τους hot chip satisfaction is [always] guaranteed. Αυτό που κάνουν το κάνουν το κάνουν πάντα με την καρδιά τους, οπότε κακή μουσική δεν υπάρχει εδώ. Δυστυχώς όμως εγώ δεν βρήκα και όλα αυτά τα παραπάνω που έχω συνηθίσει να βρίσκω στους δίσκους τους. Με δύο εξαιρέσεις: από την μία το Motion Sickness που ανοίγει το δίσκο: δυναμικό και catchy αποδεικνύει για μία ακόμα φορά ότι οι hot chip είναι οι (μοναδικοί) συνεχιστές της παρακαταθήκης των New Order. Από την άλλη το Look at where we are, η μοναδική 'μπαλάντα' για τις οποίες παραπονιόμουν παραπάνω, που είναι υπέροχη, με αντίστοιχα όμορφους στίχους. Όλα τα υπόλοιπα ξεχνιούνται λίγο πιο εύκολα...
_

7.2

Those will burn: Motion Sickness, Look at where we are.

Hot Chip - I feel better

Το νέο video των hot chip για το I feel better. Έγραψαν για μία ακόμα φορά!

Hot Chip - I Feel Better

Hot Chip | MySpace Music Videos

Hot Chip - One Life Stand

Hot Chip One Life Stand (EMI, 2010)

Κάθε καινούργια χρονιά, ο καθένας μας έχει τις δικές του (μουσικές) προσδοκίες. Σε αυτές, σχεδόν πάντα περιλαμβάνονται και 1-2 αναμενόμενοι δίσκοι, από τους οποίους για τον Α ή Β λόγο έχουμε ιδιαίτερες προσδοκίες. Για μένα λοιπόν αυτός ο δίσκος είναι το One Life Stand των Hot Chip. Και καλώς ή κακώς, η αναμονή έμελλε να πάρει τέλος πολύ γρήγορα. 6 Φεβρουαρίου είναι η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας και, όπως καταλαβαίνετε, ο δίσκος έχει ήδη διαρρεύσει… Ωραία ως εδώ. Τώρα, γιατί τόσες προσδοκίες από τους Hot Chip? Πολύ απλά γιατί και οι τρεις προηγούμενοι δίσκοι τους είναι υπέροχοι. Μπορεί να μην είναι τόσο ‘εντυπωσιακοί’ όσο άλλοι, αλλά νομίζω ότι είναι ουσιαστικότεροι από τους περισσότερους.
Στο προκείμενο λοιπόν: ικανοποιήθηκα; Περισσότερο από όσο θα μπορούσα να φανταστώ. Οι Hot Chip φαίνεται ότι μάζεψαν όλες τους τις δυνάμεις, τις συγκρότησαν ώστε να αποφύγουν την σχετική ανομοιογένεια του Made in the Dark και τις διοχέτευσαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στα 10 τραγούδια του δίσκου. Οι αναφορές τους πολλές και σίγουρα ετερόκλητες: Η κλασσική disco και η eurodisco, η πρώιμη house, ο Robert Wyatt, η soul… μέχρι και αλά kanye autotuned vocals θα βρείτε, αλλά τα πάντα είναι ‘στρατευμένα’ σε μία απλή ιδέα: την τραγουδοποιία. Αν υπάρχει μία μπάντα με την οποία θα μπορούσα να παραλληλίσω τους Hot Chip, αυτή θα ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη οι New Order. Όχι ότι έχουν τόσες πολλές ηχητικές συγγένειες, (υπάρχουν βέβαια και αυτές, πχ το Thieves in the Night μου δίνει την αίσθηση ότι είναι ένα mini-tribute, τόσο μουσικά όσο και ως προς τον τίτλο), αλλά κυρίως λόγω του τρόπου με τον οποίο προσεγγίζουν τη μουσική: η τεχνολογία αποτελεί απλά ένα μέσο για να πετύχουν το σκοπό τους, που είναι η δημιουργία όμορφων τραγουδιών, οι στίχοι είναι απλοί, προσωπικοί και σε σημεία αγγίζουν την αφέλεια (πχ ο τίτλος του δίσκου), ο Alex Taylor, όπως και ο Bernard Sumner, δεν έχει καμία ιδιαίτερα καλή φωνή αλλά διοχετεύει όλα του τα συναισθήματα στον τρόπο του τραγουδάει με υπέροχα αποτελέσματα και η μουσική καταφέρνει τελικά να είναι τόσο dance όσο και pop.
Όσο αφορά τα singles, δεν θα βρείτε εδώ κάτι τόσο catchy όσο το Ready for the Floor, αλλά θα βρείτε το υπέροχο I Feel Better, που μπορεί να σταθεί άνετα δίπλα στο Boy From School. Αλλά ταυτόχρονα και κομμάτια με καθαρά down-tempo κατεύθυνση όπως τα Slush και Alley Cats που δένουν απόλυτα με το συνολικό αποτέλεσμα. Οι Hot Chip είναι σε αυτόν το δίσκο right to the point. Μελωδικοί, συναισθηματικοί, ηλεκτρονικοί και άκρως βρετανικοί. Και υπέροχοι.

8.9

Those will burn: Thieves in the night, I Feel Better, One Life Stand, We Have Love

Hot Chip – with Robert Wyatt and Geese

Hot Chip with Robert Wyatt and Geese (EMI, 2008)

Ο συνδυασμός φαντάζει αρχικά παράταιρος: Από τη μία οι Hot Chip. Ηλεκτρονικοί με έντονες soul και disco καταβολές, και με έναν υπέροχο δίσκο μέσα στο 2008. Από την άλλη ο Robert Wyatt. Εμβληματική μορφή της avant guard, χρόνια πειραματιστής και με πολύ συγκεκριμένη πρόταση για τη μουσική. Το κερασάκι στην τούρτα οι Geese.
Αφού όμως ακούσει κανείς τα 4 κομμάτια που απαρτίζουν αυτό το EP, οι αμφιβολίες μοιάζουν να εξαφανίζονται και η συνύπαρξη να φαίνεται φυσιολογική. Όλες οι συνθέσεις που θα βρείτε εδώ προέρχονται από το Made in the Dark των Hot Chip. Τα Made in the Dark και Whistle for Will επανεκτελούνται μαζί με τον Robert Wyatt. Το We’re looking for a lot of love επανεκτελείται με τον Robert Wyatt και remix-άρεται από τους Geese, και τέλος το One pure thought remix-άρεται από τους Geese. Αν και προτιμώ τα πρωτότυπα και στις 4 περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι συμπαθητικό, ιδιαίτερα στο δύο πρώτα κομμάτια που αποκτούν αυτή τη γνώριμη υφή των δουλειών του Wyatt. Από την άλλη όμως, θα περίμενα λίγο πιο τολμηρές επιλογές τραγουδιών. Γιατί οι τρεις συνθέσεις στις οποίες συμμετέχει ο Wyatt, είναι αυτές που βρίσκονται πιο κοντά στο προσωπικό στυλ του βρετανού: down tempo, αργές και ήρεμες χωρίς ιδιαίτερα ξεσπάσματα. Δεν λέω, όμορφο το αποτέλεσμα, αλλά λίγο ‘εύκολο’. Θα προτιμούσα να δω τι θα είχε να πει ο Robert για ένα Ready for the floor ή για ένα Hold on! Όπως και να ‘χει, για όλους εμάς που έχουμε μαγευτεί από τις δουλείες των Hot Chip το EP είναι ένας καλός λόγος να μας κρατήσει απασχολημένους μέχρι τη επόμενη κυκλοφορία τους. Για τους υπόλοιπους ίσως είναι λίγο αδιάφορο.

7.0