Θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό...

Εισαγωγή:
Πόσο πλάκα έχει. Σήμερα πρώτη φορά μετά απο χρόνια έβαλα rock fm στο αμάξι. Δύο απανωτά τραγούδια των REM κι όχι ότι με χάλασε. Μια χαρά μου ακούστηκαν. Αλλά όπως και να το κάνεις, το ένα πίσω από το άλλο, είναι κάπως.

"όχι ρε φίλε στη σειρά. Έχω το best στο ipod αν είναι να το βάλω" είπα δυνατά και με κοίταζε περίεργα η κυρία στο διπλανό αμάξι, χαμογέλασα αλλά κάπου εκεί κόπηκε και το χαμόγελο...καπάκι, temple of the king και εκεί απλά έκλεισα το ραδιόφωνο και έβαλα το κομμάτι για το οποίο γράφεται και το παρών κειμενάκι.

Έχω ξαναμιλήσει μάλλον για αυτό, αλλά μαζί με το blue supreme, το raised by wolves και 2-3 κομμάτια των keep shelly in athens (2-3 όμως, στάλα παραπάνω) παίζει συνέχεια στις λίστες μου. Α και το ancient ways πάλι από interpol. Από τα καινούργια αυτά. Γιατί αν βάλουμε περσινα, προπέρσινα και πάμε προς τα πίσω τα repeat είναι περισσότερα και τα χαμόγελα μεγαλύτερα.


Βασικό κομμάτι:
το κομμάτι είναι το mountain από τους slowness. 7 λεπτά και κάτι καλού, εθιστικού, αιθέριου shoegaze. Όσο περισσότερο το ακούω, τόσο περισσότερο συμφωνώ με τη γνώμη μου (χοχο). Ο δίσκος φετινός, λέγεται How To Keep From Falling Off A Mountain και στο σύνολο του είναι μέτριος. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο σε αυτούς είναι ότι έχουν ακούσει ride πάνω από 400 εκατομύρια φορές. Δεν το κρύβουν. Μπορεί να μην το κάνουν και τόσο καλά στην τελική. Το κομμάτι όμως είναι όμορφο. Και καταφέρνει να σε κερδίσει χωρίς εντάσεις. Ειδικότερα μέχρι το περίπου δίλεπτο outro.



Να' χαμε να λέγαμε:
στα άλλα νέα ερχεται και ο αγαπημένος του ελληνικού κοινού και των χιλιανών γυναικών (όποιος δεν έχει δει στο youtube το live από τη Χιλη, χάνει....hd ποιότητα ακόμα και στα πλάνα στο κοινο) και δικός μου αγαπημένος (για να μην βγάζω το κώλο μου έξω και το παίζω ιστορία) morrissey. Το αν θέλω να πάω...άλλη ιστορία. Μην τα ξαναλέμε για τον φετινό του δίσκο, και μην τα ξαναλέμε για την γραφικότητα. Κρίμα αλλά πάμε παρακάτω.

Κάπου πήρε το μάτι μου ότι έρχονται οι KVB βέβαια. Το δισκάκι τους που βγήκε τον Ιούνιο είναι αρκετά καλό και μπορεί να γίνει ένα καλό live...

Το τριήμερο είχε 3 καλά live. Μπέρδεψα λίγο ημερομηνίες, βαρέθηκα αλλά και τσιγκουνεύτηκα και τελικά δεν πήγα σε κανένα. αυτό που μου στοίχισε ήταν το σαββατιάτικο στη καισαριανή. Αλλά οκ...


τι άλλα νεα;
ψάχνω δουλειά και σπίτι και έχω πήξει στις ταινίες. Αυτάαααα.

ο κανόνας των τεσσάρων ή 4 reviews μέσα στο καλοκαίρι...

Δεν με συγκινεί τίποτα καινούργιο το τελευταίο (αρκετό) καιρό. Κι ετσι αναλώνω τις ώρες μου σε μουσικές οικίες, στο να φτιάχνω λίστες για να ακούω στο αμάξι και να ψάχνω να βρω τραγούδια που τα έχασα με το πέρασμα των χρώνων.
Κι έτσι είχε την πλάκα του όταν μέσα στη χρονιά έμαθα πως (τρία συν ένα) ονόματα βαριά σαν ιστορία (χοχο) θα έβγαζαν καινούργια πράγματα...Echo & the Βunnymen, Peter Murphy, Moz και πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου και το καινούργιο των Inspiral Carpets. Εντάξει, δεν είχα μεγάλες προσδοκίες...κυρίως απο τον Moz να πω την αλήθεια, αλλά πεισμωμένος τα έβαλα όλα να παίξουν. Άλλα λίγο περισσότερο, άλλα λίγο λιγότερο.

Echo & the Bunnymen - Meteorites

Να ξεκαθαρίσουμε πως η φωνή του Ian McCulloch παραμένει καθαρή, δυνατή και ικανή να σε τραβήξει. Αλλά μέχρι εκεί νομίζω. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο στο δίσκο, περά από μέτρια του κερατά κομμάτια τα οποία μπορούν να παίξουν σα χαλί όταν δουλεύεις, σε μια ταινία του παπακαλιάτη (Grapes Upon The Vine πχ), σε λίγα χρόνια (καμια 10ρια) στο rock fm....Στο Lovers on the run πας να ακούσεις κάτι που να σου αφήνει μια υποψία μελωδίας αλλά καταλαβαίνεις σιγά σιγά πως είναι η ιδέα σου και γυρίζεις πλευρό. Ναι, ακούγοντας το Burn it down μου θύμισαν coldplay, και άντε αυτός γράφει βλακείες γιατί είχε την γουίνεθ (πόσο να αντέξει ο άνθρωπος) αλλά εδώ δεν υπάρχουν δικαιολογίες...δεν υπάρχει γουινεθ, να δεχθεί τα πυρά και να γίνει η δικαιολογία για όλα τα κακά του κόσμου. Εδώ υπάρχουν 2 μέλη από τους echo και η έλειψη των υπολοίπων φαίνεται. Χωρίς έμπνευση. Προφανώς σύγκριση με τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ δεν γίνεται. Αν θέλουμε, ας μιλήσουμε για μετά το '97....αλλά γιατί...; _ - 4.0 (meteorites, grapes upon the vine)

Peter Murphy - Lion

Μακράν η πιο συμπαθητική φιγούρα από όλους. Το Hang up είναι κομματάρα. Ρυθμικό, δυνατό και με μια απόκοσμη χροιά στη φωνή. Κάπως έτσι ξεκινά ένας δίσκος που μαζεύει πολλά από τα κομμάτια του Murphy. απο δω κι απο κει, φτιάχνοντας, για να προτρέξω λίγο, ένα στοιβαρό αποτέλεσμα. Λίγο πιο ηλεκτρονικός, λίγο πιο...λίγο goth(;), αρκετά ρυθμικός σχεδόν σε όλη του τη διάρκεια, πήρε τον Youth (τον ίδιο παραγωγό που είχαν και οι echo) και αντί να βγάλουν κάτι βαρετό έφτιαξαν μια σειρά από ιστορίες.. Low Tar Star με πολλά γκάζια σε βάζει σε dance mood, ναι ακόμα κι εμένα...Μετά κάπου σκάει ένα μπάσο κόλαση (holy clown) και έρχεται το the rose, μελαγχολία αλά μέρφυ. Η πιο ποπ στιγμή του δίσκου κερδίζει το repeat με το σπαθί της. Δυνατός δίσκος, με καλά κομμάτια που στην τελική στηρίζουν και στηρίζονται από την εξαιρετική ερμηνεία και φωνή του Murphy. - 7.2 (hang up, low tar star, the rose, Eliza)

Morrissey - World Peace is none of your businness

Ναι, ο τίτλος του δίσκου, και το πρώτο ομώνυμο κομμάτι μου θύμισαν τα προφητικά λόγια, του ίδιου ποιητή, πριν 10 χρόνια: "In America, The land of the free, they said, And of opportunity, In a just and a truthful way. But where the president, is never black, female or gay, and until that day, you've got nothing to say to me, to help me believe"...Δεν βλέπω πως πίστεψε ο ίδιος αλλά οκ, δεν μου πέφτει και λόγος. Ο δίσκος δεν έχει να πει και πολλά. Και το χειρότερο είναι πως τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά το σύνολο είναι για πέταμα. Και δεν νομίζω ότι υπερβάλω. Κακές ρίμες, πάραλογες ιδέες που δεν δομούνται σωστά (όπως παλιότερα), κακά ριφς (δλδ στο neal cassidy wtf!!!), σπανιόλικες κιθάρες γιατί φαντάζομαι γίνεται sold out στη χιλή...Κι αν λέγαμε ότι το Years of Refusal ήταν ο χειρότερος δίσκος, τώρα το WPiNoyB συναγωνίζεται άνετα τον τίτλο. Κι όμως μπορείς να βρεις 2 κομμάτια που να αξίζουν?Ναι. Το staircase at the univercity (ειδικά αν δεν είχε την σπανιόλα κιθάρα στο τέλος) και το smiler with knife (ίσως και το Forgive Someone στη deluxe version). Θυμίζουν κάτι από τις μέρες που έβρισκες κανα δυο καλά singles στους δίσκου του. Fact 1: Η φωνή του παραμένει φωνάρα, Fact 2: Βαριέται ακόμα και να γράφει στίχους με αρχίδια, στίχους για να τους τραγουδήσεις, Fact 3: Έχει γίνει χειρότερος απο ότι ήταν. Κρατήστε τα 2+1 κομμάτια και off you go...(Υγ: το art hound μόνο σε εμένα θύμισε pulp?μαλλον, ε?!) - 3.0 (staircase at the univercity, smiler with knife, Forgive Someone*)

Inspiral Carpets - Inspiral Carpets

Έχοντας μέλη από το αρχικό τους σχήμα και με τους 2 προτεργάτες holt και lambert στις επάλξεις, μετά από 20 χρόνια οι inspiral carpets έβγαλαν νέο δίσκο. Θυμίζω τελευταίος δίσκος το '94 με το Saturn 5 μέσα και το I want you με τον Mark E. Smith (στη sinlge version). 12 κομμάτια και και περίπου 49 λεπτά μετά το πρώτο play, έχεις περάσει καλά, αλλά δεν έχει καθίσει η μπίλια πουθενά ή σχεδόν πουθενά... Την πρώτη φορά αναρωτήθηκα αν πράγματι άκουσα τον δίσκο. Καμία έκπληξη και μια συνολική φλαταδούρα σε όλο το δίσκο, με σχεδόν σε κάθε τραγούδι να εσωκλείει μια 60'ς μανία για ριφς είτε κιθάρας (τις λιγότερες φορές) είτε από τα πλήκτρα σαν γέφυρα. Εξαίρεση το Flying like a bird που η αργή του μελωδία ταιριάζει απόλυτα στα ψυχεδελικά πλήκτρα και το  hey now που θα χορευα άνετα. Μέτριος δίσκος. - 5.0 (hey now, you are so good for me, let you down)

_

Morrissey - Istanbul

να και ένα πρώτο κομμάτι που αξίζει προσοχής...





και τα λόγια πάλι σε spoken word φάση:

Pretty Girls Make Graves

       

Διάβαζα ένα άρθρο στο postwave για κάποιες κυλοφορίες που θα βγουν μέσα στο '14, από ονόματα που πριν καμια 25 χρόνια θα την έπαιζες με μανία αν έβγαζαν μαζί την ίδια χρονιά δίσκο. Cure, Peter Murphy, Marc Almond, ο αγαπημένος Moz, οι Echo&the Bunnymen κα. Υπό κανονικές συνθήκες λοιπόν η χρονιά θα ήταν σούπερ. Καμιά 10αριά δίσκοι...οι 4-5 να αξίζουν και άλλοι 2-3 να ακούγονται, ε...πως να το κάνουμε φτιάξαμε την χρονιά μας.

 Μην τσιμπάς όμως. Μέχρι ώρας για μένα το '14 έχει φέρει ένα φοβερό EP και ένα καλό δίσκο. Τελεία. Και θα μου πει κάποιος, και με το δίκιο του, "γιατί γράφεις τότες αυτό το κειμενάκι;". Αρχικά για να στείλω όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει για τις κυκλοφορίες που περιμένουμε. Και δεύτερον και για να συνδυάσω τον τίτλο, γιατί ακόμα στα αυτιά μου έχω τις savages και όλες τις επηρροές που κουβαλάνε. Γιατί είχα ξεκινήσει να γράφω ένα ωραίο κείμενο για το post punk και το βρήκα τόσο αφελές που το έκανα delete.΄ΓΙατί οι james ξαναέρχονται ελλάδα και βγάζουν και δίσκο...ρε τι στο π@υτσο...δεν έχει έλεος ο theos...

PS: ακούω τον καινούργιο δίσκο των afghan whigs. fuck no no no no no no no...

Morrissey - Θέατρο Λυκαβηττού 16.07.2012

Ο καθένας μας έχει μέσα του έναν διαφορετικό Moz. Και σίγουρα αυτόν περιμένει να δει πάνω στη σκηνή. Έτσι και για μένα η χτεσινή συναυλία ήταν μια αναγνωριστική ματιά στον δικό μου Morrissey (μια και ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα). 

Ανεβαίνοντας προς το θεατράκι σκεφτόμουν ακριβώς αυτό το πράγμα: πως δεν είχα δει ζωντανά έναν από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές. Πριν έξι χρόνια δεν ήμουν ελλάδα, αλλά και πάλι...Μεγάλη η χαρά και μεγάλη προσμονή λοιπόν.

Η Kristeen Young ήταν το αναγκαίο κακό για να ξεκινήσει το πάρτυ. Βαρετή, μέτρια με μελωδίες που σε κάνουν να απορείς γιατί την φωνάζει ο Morrissey..

Κατά τις 10 βγαίνει ο Moz με το How Soon is now και μιαμιση ώρα μετά αναρωτιόμουν πως έφτασε το τέλος τόσο γρήγορα. Πολλά, πολλά κομμάτια που θα μπορούσαμε να ακούσουμε και λίγα τα οποία δεν είχαν θέση σε αυτό το setlist. Όμως ο Morrissey ήταν όπως ακριβώς το περίμενα. Φαινομενικά διεκπαιρεωτικός (πρέπει να διατηρήσει και τον χαρακτήρα του σνομπ) αλλά στην πραγματικότητα δίνεται περισσότερο από ότι φαίνεται με μια φωνή που παραμένει καταπληκτική ακόμα και στα 53 του. 

Ακούσαμε λοιπόν 6 τραγούδια από smiths, μια διασκευή και φυσικά πολλά δικά του με τα How soon is now και you have killed me να ανοίγουν την όρεξη και τα Every day is like sunday, Let me Kiss you να απογειώνουν το κοινό. 

Ο δικός μου morrissey ήταν εκεί λοιπόν, με την φρεσκάδα του, τα διάφορα κλισέ του και την φωνή του να μου κάνουν την νύχτα μαγευτική. Μπορεί να περίμενα περισσότερα όμως το χτεσινό βράδυ θα το θυμάμαι, όχι γιατί ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής μου, αλλά γιατί ήταν το βράδυ που επιτέλους γνώρισα τον Moz....

Morrissey – Years of refusal

Morrissey Years of refusal ( Decca, 2009)

2009, και ο Moz έχει βαλθεί να μας αποδείξει ότι διανύει περίοδο ιδιαίτερης ακμής και παραγωγικότητας. Και σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει. Ο νέος του δίσκος κινείται στα υψηλά standards που ο ίδιος έθεσε με τις δύο προηγούμενες δουλειές του. Για τα δικά μου γούστα το αποτέλεσμα βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το You Are the Quarry και λίγο πιο πάνω από το Ringleader of the Tormentors, αλλά στην πραγματικότητα αυτό δεν έχει καμία σημασία, η μουσική άποψη του δίσκου δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από τους προκατόχους της. Σε γενικές γραμμές λοιπόν, ο Morrissey μας παραδίδει γρήγορα κομμάτια με τις κιθάρες του Boz Boorer να πρωταγωνιστούν και να δίνουν έναν σχεδόν hard rock χαρακτήρα, ενώ οι στίχοι του Moz βρίσκονται στα γνωστά υψηλά επίπεδα: στην χειρότερη περίπτωση τους ακούς με ενδιαφέρον, στην καλύτερη είναι απολαυστικοί. Από την άλλη, τα 12 τραγούδια του δίσκου δημιουργούν ένα αρκετά ομοιογενές σύνολο και μία αίσθηση επανάληψης κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να βαριέσαι ή να κουράζεσαι από το δίσκο λίγο εύκολα. Ενώ δηλαδή το κάθε κομμάτι από μόνο του θα μπορούσε να σταθεί πάρα πολύ καλά - αν ακούσετε κάποιο στο ράδιο για παράδειγμα θα εντυπωσιαστείτε – η ακρόαση και των 12 εν σειρά δημιουργεί επαναλήψεις, όχι τόσο ως προς τις συνθέσεις αυτές καθαυτές όσο ως προς την ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Sorry doesn’t help που χρησιμοποιεί τα πλήκτρα λίγο διαφορετικά και αμέσως διαφοροποιείται και ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα.
Για να μην παρεξηγηθώ: ο δίσκος είναι καλός και είμαι σίγουρος ότι θα αρέσει στους περισσότερους. Κάποιοι μάλιστα μπορεί και να τον λατρέψουν. Απλά ίσως να περίμενα κάτι λίγο διαφορετικό. Ή μπορεί απλά οι απαιτήσεις μου από τον Moz να είναι πολύ ψηλές. Ένα είναι σίγουρο: με αυτά τα κομμάτια στη διάθεσή του, οι συναυλίες του θα είναι σαρωτικές. Ας ελπίσουμε ότι θα έρθει κατά ‘δω…

7.6

Those will burn: When I last spoke to carol, All you need is me, Sorry doesn’t help.