Wednesday, May 5, 2010

...And The World Laughs With You VS Idioteque

Θυμάστε μία σκηνή από το Amadeus (το έργο για τη ζωή του Mozart) όπου ο Mozart πηγαίνει για ακρόαση με τον αυτοκράτορα? Ο αυτοκράτορας κάθετε στο πιάνο και παίζει μία σύνθεση που έχει γράψει ο Salieri (ο αντίζηλος του Mozart και παρών στη συνάντηση) με σκοπό να εντυπωσιάσει τον Mozart. Ο Mozart λοιπόν ακούει μία φορά το κομμάτι, κάθετε στο πιάνο και αφού το ξαναπαίζει εξ΄ακοής, αρχίζει να το διανθίζει μεταμορφώνοντάς το σε κάτι σαφώς πιο ‘εκλεπτυσμένο’ και δουλεμένο. Αυτή η σκηνή ήταν το πρώτο πράγμα μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα το ...And the World Laughs with You από το cosmogramma, στο οποίο συμμετέχει ο Thom York. Φαντάζομαι τον Θωμά στο studio να ‘παίζει’ το idioteque ενώ περιμένει τον FlyLo, με σκοπό να δήξει στο αγαπημένο παιδί της Warp ότι κάτι ξέρει και αυτός από IDM. O FlyLo έρχεται, ακούει, και κάθεται αυτός στο… laptop και αρχίζει να παίζει το Idioteque το οποίο βέβαια σταδιακά το μεταμορφώνει στο ...And the World Laughs with You, με την τελείως περιττή φωνή του Thom κάπου εκεί στο τέλος. Αυτοκράτορα μάλλον δεν έχει αυτή η παραλλαγή. Και στην πραγματικότητα ο Thom και ο FlyLo είναι ‘φιλαράκια’, δεν είναι αντίζηλοι. Απλά η σύγκριση είναι αναπόφευκτη, και κάνει το κατά τ’ άλλα αγαπημένο idioteque να φαίνεται τόσο λίγο. Προφανώς βέβαια, τα δύο κομμάτια έχουν τελείως διαφορετικό σκοπό και στόχο. Το ένα ήταν η μαζικοποίηση και εκλαΐκευση μίας μουσικής κατεύθυνσης που έβγαινε σιγά σιγά από το underground. Το άλλο είναι ένα ταξίδι σε καινούργια μέρη, που όμως παίζει με το παρελθόν. Και η χρήση φωνητικών σε δύο συνθέσεις είναι το μόνο πράγμα που θα μπορούσε ίσως να λείπει από το Cosmogramma.



3 comments:

  1. Και πού ακριβώς θα ήταν το πρόβλημα στο να μαζικοποιηθεί μια μουσική κατεύθυνση έρχεται απ΄'το πολύτιμο underground; Υπάρχει κάποια μουσική που είναι για λίγους κι εκλεκτούς και δεν πρέπει να την αγγίζει οποιοσδήποτε απευθύνεται σε κοινό άνω των 1000 ατόμων; Άσχετα βέβαια αν δεν υπήρχε κανένας τέτοιος σκοπός στο Idioteque.

    ReplyDelete
  2. δεν είπα ότι είναι πρόβλημα! το αντίθετο πιστεύω... και εκεί βρίσκεται η αξία του kid a. Αλλά καλώς ή κακώς όταν κάτι μαζικοποιείται χάνει και κάτι από την κοφτερότητά του. Δεν είναι θέμα μίας μουσικής που απευθύνεται σε λίγους και εκλεκτούς, αλλά πολλών μουσικών που απευθύνονται η κάθε μία σε διαφορετικές και εξίσου 'εκλεκτές' ομάδες ανθρώπων. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το πρόβλημα είναι να υπάρχει μία μουσική και όχι πολλές. Όταν υπάρχει ένα είδος μουσικής που απευθύνεται σε (σχετικά) λίγους σημαίνει (στο μυαλό μου τουλάχιστον) ότι αφήνει χώρο για άπειρα άλλα είδη μουσικής που θα καλύψουν και τους υπόλοιπους. Αντίθετα ένα είδος μουσικής που απευθύνεται σε εκατομμύρια (πχ radiohead) οδηγεί σε ομογενοποίηση (όχι ότι φταίνε οι - εκάστοτε - radiohead για αυτό), και λειτουργεί σε βάρος διαφορετικών εκφράσεων…

    ReplyDelete